db

Να "Μαθαίνεις......"

2011-11-22T12:47:00.006+02:00

Το θέμα δεν είναι να μην έχεις ή να μην συναντάς δυσκολίες αλλά, μέσα απ τις διπλανές, κοντινές ή και τις μακρινές ακόμη, να μαθαίνεις. Να αναγνωρίζεις,να βλέπεις και να πράττεις ,με όποιο κόστος.

Το παρακάτω το διάβασα πρόσφατα. Είναι ποίημα μιας από τις σημαντικότερες μορφές της Ισπανικής λογοτεχνίας και ενός επίσης απ τους μεγαλύτερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Χόρχε Λούις Μπόρχες!!

Special dedicated

"Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις. μαθαίνεις
με κάθε αντίο μαθαίνεις....."

Τα φιλιά μου

Προσφορά και ομορφιά!

2011-10-16T21:29:00.001+03:00

Για να συνδεθούμε λοιπόν με τα προηγούμενα ...σκεφτόμουν, τι άλλο να συμπεριλάβω στον όρο πολυτέλεια?? Ο Τεγόπουλος αναφέρει την εμφάνιση πλούτου, το λούσο. Επίσης ό,τι αποτελεί περιττό έξοδο . Το αντίθετο της λιτότητας δηλαδή. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα και ζούμε σήμερα, είναι περιττή η κυριολεξία της λέξης,νομίζω. Όπως επίσης, boring είναι η επίδειξη του λούσου.

Διαφοροποιήθηκε αναπάντεχα, ένα πρωινό στο γραφείο, όταν χτύπησε το τηλέφωνο όπου μια συνάδελφος , παρακάλεσε να μεσολαβήσω ώστε ένα τροχήλατο αναπηρικό αμαξίδιο να πάρει θέση στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Αγίων Αναργύρων. Δυο παιδιά του σχολείου όπου έχουν κινητικά προβλήματα, μπαινοβγαίνουν στη μάθηση, στην αγκαλιά των γονιών τους. Η ίδια ενεργό μέλος στο Σύλλογο Γονέων, μη έχοντας για αρκετό καιρό βρει λύση στη δύσκολη αυτή κατάσταση, σκέφτηκε, και πολύ σωστά έπραξε να ζητήσει βοήθεια. Θεέ μου, τι ευαισθησία που έχει αυτό το κράτος, σκέφτομαι!!

Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει αναβολή ή καθυστέρηση για εμάς. Την επομένη είχα στα χέρια μου την ευγενική επιστολή του Διευθυντή του Σχολείου όπου με σεμνότητα, θα έλεγα, ζητούσε αν είχαμε αμαξίδιο τέτοιου τύπου, παλαιό για απόσυρση,να το παραχωρήσουμε για χρήση του Σχολείου. Η επιστολή έφθασε στο ΣΩΣΤΌ χέρι, άμεσα μαζί με επεξηγήσεις που το έβαζαν σε επείγουσα κατάσταση. Σε δυο ημέρες το αναπηρικό αμαξίδιο-καροτσάκι ολοκαίνουργιο ,έκανε την εμφάνισή του στο Σχολείο. Τι ικανοποίηση!!

Πέρασε καιρός όταν

ήρθε η αγαπημένη συνάδελφος στο γραφείο να μ ευχαριστήσει, για τις ενέργειες και την άμεση λύση.

Ομολογώ πως πέσαμε στο ευχαριστώ - παρακαλώ, να είστε καλά και άλλα ζεστά αλλά τυπικά λόγια. Όταν ήρθε η στιγμή να μεταφερθεί η εικόνα της μητέρας, που το επόμενο πρωί αντικρίζοντας στην είσοδο του σχολείου το αμαξίδιο, λύγισε δακρύζοντας . Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Δάκρυσε με δάκρυα χαράς και ευχαριστίας προς το Σχολείο. Ευχαριστούσε όλο τον κόσμο και το Θεό για αυτήν την τύχη, την ΠΟΛΥΤΈΛΕΙΑ . Το αγόρι της θα μπορεί στο εξής ανθρώπινα να παρακολουθεί το μάθημα, να βγαίνει στο προαύλιο, να χαίρεται με τα άλλα παιδιά όσο μπορεί τα διαλείμματα. Όχι δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Δάκρυα συγκίνησης και ικανοποίησης στο πρόσωπο μου,έγιναν διαμάντια πλούτου.Δικού μου, κατά δικού μου όμως.

Οι ευχαριστίες και η αναγνώριση δεν φέρνουν την ικανοποίηση. Η ικανοποίηση έρχεται εκ του αποτελέσματος. Έρχεται απ τα βάθη της ψυχής.

Τίποτε , τίποτε ιδιαίτερο δεν νομίζω πως έκανα. Ένας κρίκος μικρός ήμουν, προκειμένου να πλουτίσει ένα σχολειό. Να χαμογελάσει ένα παιδί.Μα τι χαρά!!

Αρκετές ιδιοτροπίες και παραξενιές έχω σαν άνθρωπος. Υπάρχουν στιγμές που ευγνωμονώ τους αγαπημένους μου ανθρώπους , που ανέχονται το έτσι και το αλλιώς μου. Τις παραξενιές που φέρνουν η κόπωση, οι επιλογές αλλά και η ηλικία και το άγχος του αύριο. Ποτέ μα ποτέ δεν θα χάσω την ανθρωπιά μου. Και όταν θα συναντώ την απανθρωπιά στα πρόσωπα απλά θα οικτίρω.

Προσωπικά θέλω να μεγαλώνω και να γερνώ διατηρώντας την ομορφιά. Και η ομορφιά με αυτό τον τρόπο διατηρείται για πολλά πολλά χρόνια, πιστέψτε με:)))

Πάμε Salero!

2011-10-10T17:25:00.001+03:00

Για να συνδέσω τα προηγούμενα θα πω πως η εσωτερική αναζήτηση δεν σταματά ποτέ, είναι κάτι, που σε βάζει σε διαδικασία συνεχόμενης αυτοβελτίωσης. Το υπηρετώ τρελά. Αυτό όμως για να πετύχει, θέλει διαλείμματα. Διαλείμματα ανεμελιάς. Θέλει λίγο τρέλα. Τόσο , όσο. Εκεί επέρχεται η ισορροπία. Εξ άλλου η αυστηρότητα, το γιατί και το διότι, οι συνεχόμενες επεξηγήσεις για όλα, σε φέρνουν στο άλλο άκρο. Κάπου στη μέση, θα παίζουμε και θα περνάμε καλά. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. να είμαστε καλά. Κι εμείς και οι άνθρωποι που είναι κοντά μας.

Time for break, και πάμε Εξάρχεια.

Στις κρίσιμες περιόδους της σύγχρονης ιστορικής μας πορείας,και λόγω φοιτητικού χαρακτήρα, σφραγίστηκε η κοινωνική ζωή και η πολιτιστική ταυτότητα αυτής της συνοικίας. Όσο "κακό" όνομα όμως και να απέκτησε μιας και έγινε πόλος έλξης συγκρούσεων και τόπος εκτόνωσης αν μου επιτρέπεται να το πω, είναι ένα απ τ αγαπημένα μέρη για φαγητό Σάββατα μεσημέρι, και όχι μόνο.

Σε ισπανικό στυλ, σε μια υπέροχη αυλή, με γραφικά παλιά παραθυρόφυλλα τριγύρω, με γλαστράκια πολύχρωμα, αλλά και με παιδιά που σερβίρουν γνωρίζοντας τι σημαίνει εξυπηρέτηση και φιλοξενία, απολαύσαμε εξαιρετικό και με πολύ καλές τιμές για την εποχή, φαγητό. Εξαιρετικό ,καλομαγειρεμένο, χορταστικό. Απλά , απλό!! Τόσο όμως ώστε ενώ τα τραπεζάκια και οι χρωματιστές καρέκλες του δίνουν απέριττο χαρακτήρα, το καλό φαγητό και οι ιδανικές για εμάς γεύσεις, το βάζουν στην πολυτέλεια.

Salero.

.....που θα πει αλατιέρα. Όπου η αλήθεια είναι πως δέσποζε σε όλα τα τραπέζια. Χοντρό αλάτι σε μύλο με σπιρτόζα γεύση. Το φαγητό, που δεν έχει σημασία να το περιγράψω νομίζω, ήταν πεντανόστιμο και η τσικουδιά το απογείωνε. Παρέα, όπου κρυφάκουγε συνεχώς(!!!), ένα σπουργιτάκι που πετούσε στα φύλλα και στα κλαριά των φυτών. Ήταν Salero κι αυτό!!Το έκανα κολλητάκι!

Τέλος και θα το λέω συνεχώς όπου και να βρίσκομαι είναι οι μουσικές επιλογές, την ώρα του φαγητού. Στο Salero λοιπόν τα ακούσματα με τζαζίστικες διασκευές έβαζαν σε ιδιαίτερη επικοινωνία όλες τις αισθήσεις. Μπράβο τους.Το καταχαρήκαμε!

Θα ξαναπάμε Salero, γιατί

οι δυσκολίες, που χωρίς να το έχουμε επιλέξει και μας έχουν βρει, θα έχουν μάκρος. Οι αλλαγές του τρόπου ζωής είναι πια γεγονός. Αλλάζουμε καθημερινά, αλλά δεν θα παραιτηθούμε!!

Σκεφτόμουν και το υποστηρίζω πως η πολυτέλεια δεν είναι βιτρίνα. Πολυτέλεια είναι να σμίγεις με αγαπημένα πρόσωπα. Να προσφέρεις λόγο. Να γελάς με όλη σου τη καρδιά. Ν αγκαλιάζεις ζεστά. Να συντροφεύεις. Να δίνεις ζωή σ ένα λουλούδι. Ένα χαμόγελο συμπαράστασης σ έναν άγνωστο. Είναι το μοίρασμα απέναντι-απέναντι.

Τίποτε και καμία οικονομική κρίση δεν μπορεί να στερήσει τα παραπάνω.

Επιλογή μας λοιπόν:)))

Good asset!

2011-09-30T09:19:00.000+03:00

Όταν πριν από 15-16 χρόνια αποφάσισα να παρακολουθήσω Σχολή Γονέων, δεν μπορούσα να φανταστώ πως τα αποτελέσματα ακόμη και μακροπρόθεσμα θα ήταν πραγματικός πλούτος.

Η πρώτη εντύπωση απ την ομάδα είναι ενθουσιασμός. Έχεις την πεποίθηση πως είσαι σωστός ,νομίζεις πως θα ακούσεις και θα επιβραβευθείs για ό,τι έχεις πράξει. Φουσκώνεις σα παγόνι από περηφάνια που συμμετέχεις.

Σιγά σιγά,

έρχονται στην επιφάνεια βιώματα, μηνύματα από οικογένεια, πρότυπα και βεβαίως μηχανισμοί προσαρμογής. Γίνεσαι ντετέκτιβ του εαυτού σου. Καλείσαι να βάλεις τάξη στο χάος. Το χάος που μέχρι εκείνη τη στιγμή το ονόμαζες τελειότητα.

Σε αυτό το σημείο εάν υπερισχύσει ο κακός εγωισμός, φεύγεις, διακόπτεις. Δεν αντέχεις. Είναι δύσκολο και επίπονο μαζί να παραδεχθείς σε σένα κυρίως πόσο λάθος δρόμο έχεις πάρει. Είναι δυσάρεστη η στιγμή που πρέπει να συστηθείς με το σκοτεινό εαυτό σου. Και ακόμη πιο δύσκολο είναι να το ομολογήσεις. Να τσαλακωθείς.

Εάν μείνεις, είσαι πραγματικά έτοιμος να ξεδιπλωθείς. Να σε αντικρίσεις. Έχεις ανοίξει ένα δρόμο φωτεινό. Έχεις αντιληφθεί πως οι ομοιότητες σε ενώνουν και οι διαφορές σε βοηθούν να αναπτυχθείς.

Η Satir το είπε!!

Αυτή είναι η μεγάλη κληρονομιά!

Η γνώση και η ωριμότητα που έρχεται μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Ο τρόπος που υιοθετείς μετά από ατελείωτες ώρες διεργασίας της ίδιας της συμπεριφοράς σου και η μετάδοση , αυτό κυρίως, η μεταφορά αυτής της γνώσης στα πλάσματα που έχεις κληθεί ν αναστήσεις, είναι γέφυρα . Γίνεσαι γέφυρα. Ένα γερό πέρασμα να βγουν στη ζωή. Εννοείται, όχι να γίνουν αυτό που δεν έγινες εσύ, ν ακολουθήσουν τις κομπλεξικές, ίσως, πεποιθήσεις σου. Αλλά να έχουν ελεύθερες επιλογές πολλές φορές κόντρα στις δικές σου και να βγάλουν τον καλό εγωισμό αυτόν που σέβεται, δίνει χρόνο και χώρο και πάνω απ όλα ξέρει ν αγαπά.

Είναι το καλύτερο good asset!!

Αυτό που μαθαίνεις είναι, πως όσο πιο σκούρα είναι η νύχτα τόσο πιο καλά ξημερώνει!!

Μου το θύμισε η Tali τελευταία, τώρα που διαλύθηκαν.

"For a moment freedom"

2011-09-24T02:01:00.002+03:00

Επιλέγω αυτή την αισιόδοξη στιγμή να γράψω. Σκέφτομαι θετικά, επεξεργάζομαι γύρω μου αντικείμενα που μέχρι τώρα περνούσαν απαρατήρητα. Το καθ ένα κρύβει κάτι σημαντικό. Γυρίζω πίσω. Συναντώ ένα δρόμο με απίστευτες δυσκολίες. Ένα δρόμο κοπιαστικό. Ένα δρόμο, που ήταν ασφαλτοστρωμένος και έγινε δύσβατος. Που πρόσφερε τα πάντα, κι έγινε έρημος.

Η επιτακτική ανάγκη του να είμαι αληθινή, να μη μπω στο τρυπάκι της ιδιοτέλειας, ανέτρεψε τα πάντα. Υπήρχε θέληση. Υπήρχε στόχος, σοβαρός. Άρα, πρόγραμμα. Έβαλα μολύβι και χαρτί, όπως έκανε ο τσιφούτης μπακάλης της παλαιάς γειτονιάς, και πορεύτηκα. Έχτισα.Το μόνο που δεν σκέφτηκα, ποιος φταίει!!

Δεν είχε νόημα!

Αυτά σε προσωπικό επίπεδο.

Τώρα, σήμερα, που δεν υπάρχει διέξοδος από πουθενά. Που οι άνθρωποι "καλομάθαμε", στο εύκολο χρήμα, που βολεύτηκαν σόγια και σόγια σε θέσεις Υπουργείων, που στόχος ακόμη και του απλού πολίτη ήταν το εύκολο χρήμα, πόσο λοιπόν των υψηλά ιστάμενων ανά τον κόσμο, ας αλλάξουμε νοοτροπία. Ας μπούμε συνειδητά σε δύσβατο δρόμο. Ας πάρουμε χαρτί και μολύβι εσόδων -εξόδων στα μικρά. Ας σταματήσουμε, όσοι, να σκεπάζουμε τις πισίνες μη και μας εντοπίσει το ελικόπτερο και πληρώσουμε. Να πληρώσουμε ,όσοι. Χλίδα τζάμπα?? Όπως λέει και ο αγαπητός Σταμάτης Φασουλής. Όλα έχουν ένα τίμημα σε αυτή τη π........, (sorry) τη ζωή. Όλοι μαζί και ο καθ ένας ξεχωριστά ας κάνει κάτι.

Συγνώμη, αλλά οι άνθρωποι που πάντα ήταν σε δύσκολο δρόμο, αυτοί επιβαρύνθηκαν και συνεχίζουν να είναι. Οι υπόλοιποι, τα λαμόγια, πάλι θα την κάνουν.

Νο??

Δε θα σκεφτώ πια ποιος φταίει !

Επανέρχομαι και με ακούω. Δεν με στεναχωρεί που βγαίνω λιγότερο. Που δεν τρέχω για shopping επίδειξης. Δεν με στεναχωρεί καθόλου που δεν σχεδιάζω Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Μέσα από αυτή τη δύσκολα απίστευτα κατάσταση, εκπαιδεύομαι ακόμη. Εκπαιδεύω τα παιδιά, δυναμώνω τις αντοχές τους. Εκτιμώ, πόσο μα πόσο εκτιμώ την καθημερινότητά μου. Αυτήν, την πεζή.

Αισθάνομαι τυχερή που είμαστε όλοι υγιής. Αισθάνομαι τυχερή που αγαπάω με όλη μου την καρδιά.

Εξ άλλου πιστεύω πως νικητής είναι αυτός που προσαρμόζεται εύκολα στις αλλαγές και παλεύει.

Ο κουρδικής καταγωγής Αυστριακός Karuan ,παίζει και φθινοπωρινά μου ταιριάζει.

Κατρινάκι σκεπτικόν

2011-09-14T22:42:00.001+03:00

Η αλήθεια είναι πως αρνούμαι να μπω σε mood φθινοπώρου. Ίσως γιατί το καλοκαίρι αισθάνθηκα πως το προσπέρασα γρήγορα, σχεδόν αέρινα. Το ξεπέρασα για την ακρίβεια. Άνοιξη - χειμώνας, ένα πράγμα στο μυαλό μου. Ο ορισμός "διακοπές" διαφοροποιήθηκε. Έχει να κάνει πια με τον όρο, ψυχική και σωματική ευεξία. Το χεις?? Είσαι τυχερός και όπου και να βρεθείς, ακόμη και στη βεράντα σου, και στο καναπέ σου.

Έλεγα για το φθινόπωρο λοιπόν , το ελληνικό φθινόπωρο. Αυτό της έναρξης των σχολείων, της έναρξης εργασιακών στόχων, της συνέχισης της προχειρότητας και του ωχαδερφισμού που ζούμε. Δεν γκρινιάζω απλά επαναλαμβάνονται οι διαπιστώσεις που κάνω και το μυαλό στρίβει κάνει κύκλους, γίνεται λαβύρινθος, τέτοιος, που ακόμη και ο Δαίδαλος θα ζήλευε!!

Ένας "ρημαδοδρόμος", με κατεύθυνση δεξιά μέσα σε ένα χρόνο έχει τροποποιηθεί τρεις φορές. Τους πρώτους τρεις μήνες πάει δεξιά, τους επόμενους τέσσερις αριστερά και τους τελευταίους δύο έγινε διπλής κατευθύνσεως. Χωρίς βεβαίως να προβλέψει κανένας σοφός "παλιάνθρωπος", τα παρκαρισμένα δεξιά και αριστερά αυτοκίνητα και τη συμφόρηση που δημιουργείται.

Έχω πεισθεί πλέον πως τέτοιου είδους αποφάσεις, έχουν να κάνουν με υψηλά (ουστ)στάμενα πρόσωπα και τη διαμονή τους. Εννοείται πως η κυρία του κυρίου Εισαγγελέως δεν μπορεί να κατοικεί σε πολυσύχναστο δρόμο. Είναι ακριβώς η ίδια διαδικασία με την οποία κλείνουν τα κινητά της γύρω περιοχής όταν Ο υπουργός είναι στο γραφείο του. Αγόγγυχτα, αβασάνιστα. Εξ άλλου ποιον ενδιαφέρει αν εσύ έχεις ένα παιδί ή γονιό που χρειάζεται να επικοινωνήσεις μαζί του. Κανένα.

Απ τα μικρά και απλά φαίνεται ο τρόπος διοίκησης. Και ο τόπος είναι μια μικρή οικογένεια. Σαν ένα σπιτικό που διοικείται με γνώμονα το φαίνεσθαι. Από πάνω αγορές ,ταξίδια, αυτοκίνητα, συγκεντρώσεις μεγάλα σχέδια και από κάτω καβγάδες ,σιχτιριάσματα, λάθη και προδοσίες. Ίδιος μηχανισμός. Κάκιστο τέλος.

Προσωπικά και με επιλογή μένω στα μικρά , αυτά που ούτε καν φαίνονται. Αυτά που γύρω μου προσπερνώνται και λέγονται ασήμαντα. Θα αμπελοφιλοσοφώ και παρ όλη την απογοήτευση και την αγωνία για το αύριο, συνεχίζω να είμαι Κατρινάκι σκεπτικόν, όπως λέει και η αγαπημένη Καναδέζα
Θα διαμαρτύρομαι μια ζωή και θα καταδικάζω την "Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι τους", όποια και αν είναι αυτή, και όποιοι και αν είναι και αυτοί που την ασπάζονται.

Adele -Set fire to the rain. Αυτή την εποχή αγαπημένο.

Φιλιά:)

....σου πάει να χαμογελάς!

2011-09-04T23:42:00.001+03:00

Όχι δεν έχω ή μάλλον δεν υπάρχουν ιστορίες καλοκαιρινής νύχτας. Αυτό που θα πω και θα υπογράψω σαν ανάμνηση καλοκαιριού είναι πως, όπως απορρίπτουμε ορισμένες τροφές που μας κάνουν κακό, έτσι πρέπει να μάθουμε να απορρίπτουμε και συμπεριφορές που μας βλάπτουν. Να μάθουμε να παρατηρούμε τα μάτια και τα βλέμματα αυτών που χαίρονται ,όταν χαιρόμαστε. Τελεία.

"...σου πάει να χαμογελάς!!".

Η πιο αυθεντικές, ζεστές και εγκάρδιες λέξεις που ειπώθηκαν αυτό το καλοκαίρι.

Σ ευχαριστώ.

Yesterday's mistakes- Oi Va Voi. !!

Πολύ συχνά μου έκανε παρέα αυτό το καλοκαίρι!!

Καλώς βρεθήκαμε, καλή διαδρομή να έχουμε ως το τέλος αυτής της χρονιάς.

.........keep secret!

2011-05-18T20:47:00.004+03:00

Κρατάς μυστικό???
"Τώρα σε μένα. Με ξέρεις!!"
"Θα σου πω αλλά μην το πεις!"
"Στόμα ερμητικά κλειστό. Μεταξύ μας τώρα!"

Κρατάς μυστικό???
"Πρώτη φορά είναι?Παιδιά είμαστε?"
"Θα σου πω πρόσεχε μην σου ξεφύγει!"
"Έχω μιλήσει ποτέ?"

Κρατάς μυστικό??
"Κρατάω λέει? Για πες!"
Μη με εκθέσεις, κάνε πως δεν ξέρεις!"
"Έχεις το λόγο μου."

Αλυσίδα διαλόγου επαναλαμβανόμενη από ανθρώπους, απόλυτα εχέμυθους,που δεν είναι άξιοι να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό.
Αλυσίδα που μόνο πόνο προκαλεί.
Αλυσίδα ,που σε πιάνει απ το λαιμό και σε σέρνει.

Αν την συναντήσεις μη την αγγίξεις.
Αν γίνεις άθελά σου ενδιάμεσος κρίκος, σπάστη.
Αν είσαι ο τελευταίος κρίκος, μη την κρατήσεις ,πέταξέ τη στα σκουπίδια.

Και τέλος αν τελικά εσύ ο ίδιος βρεθείς στα σκουπίδια,ποτέ δεν είναι αργά για να μάθεις.

Να μάθεις να κρατάς μυστικό!!

"The center of the stage is in which I am. " Martha Graham

2011-05-12T11:18:00.000+03:00

Την Μάρθα Γκράχαμ θα την χαρακτήριζαν υπεροπτική, και όχι μόνο, γι αυτό που είχε πει!

Με αφορμή το λογότυπο της google χθες για την επέτειο της γέννησή της, λίγα λόγια για την ίδια αλλά και για την άποψη του Ψυχολόγου πατέρα της Δρ Γκράχαμ, που την επηρέασε τόσο σε όλη την καριέρα της.

Εξαιρετική χορεύτρια-χορογράφος στο μοντέρνο χορό κυρίως και μαζί εντυπωσιακή και πανέμορφη. Αφιέρωσε τη ζωή της στο χορό. Είχε ένα μοναδικό τρόπο ώστε να εκφράζει μέσω της κίνησης, το γράφημα της καρδιάς και πώς μέσα απ την καρδιά καθορίζονται οι πράξεις.

Μαζί με την Hellen Tamiris ήταν δυο απ τις πιο σημαντικές χορεύτριες που επηρέασαν την εξέλιξη του σύγχρονου χορού.

Είχε στραφεί τελείως στην ανθρώπινη ψυχή. Και το εξέφραζε τέλεια με το χορό. Έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην σύσπαση και την χαλάρωση των μυών. Προσπαθούσε να εκφράσει το πάθος, την οργή, την αγάπη, το μίσος αλλά και την ευτυχία μέσα απ το χορό.

Το 2006 στο Ηρώδειο και τον Οκτώβριο του 2008 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών δόθηκαν παραστάσεις απ την ομάδα χορού αυτής της ιέρειας του σύγχρονου χορού, με μεγάλη επιτυχία προβάλλοντας την ιδιοφυΐα της.

Ο Δρ Γκράχαμ, πατέρας και ψυχολόγος στο επάγγελμα είχε εντρυφήσει και ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη γλώσσα του ανθρώπινου σώματος. Στις συνεδρίες του, όπως και ο Φρόιντ άλλωστε, παρατηρούσε πάντα τις κινήσεις των ανθρώπων που τον εμπιστεύονταν καθ όλη την διάρκεια της συνάντησης των. Ήταν της άποψης πως η γλώσσα του σώματος πρέπει να συμφωνεί με του στόματος. Να ταυτίζεται.

"Η κίνηση ΔΕΝ λέει ποτέ ψέματα", έλεγε ο Δρ. Πόσο δίκιο είχε!!

Εκφραστική και πανέμορφη

ένας πραγματικός μύθος!

Girls on London!

2011-04-29T21:45:00.016+03:00

Είμαι σίγουρη πως ο τίτλος παραπλάνησε σκέψεις! Περιμένατε καπελαδούρες και στιγμιότυπα , απ τον μεγαλόπρεπο γάμο του Πρίγκιπα!

Η αλήθεια είναι πως παρευρεθήκαμε στην προ ετοιμασία. Πώς νομίζετε πως έγιναν όλα??? 'Έτσι?? Επιλογή καπέλων, τούρτας, εδεσμάτων! Πολύ κούραση!

Ήταν σύντομο. Δεν ξεχυθήκαμε στα προάστια, δεν προλάβαμε. Εξ άλλου το Λονδίνο δεν γνωρίζεται σε τρεις ημέρες και δεν ήταν κι αυτός ο σκοπός άλλωστε.

Όμως ήταν αρκετό για να νοιώσουμε υπέροχα, να γελάσουμε μέχρι δακρύων, να πάρουμε γεύσεις, και ν απολαύσουμε το καλύτερο afternoon tea!! Στιγμές όμορφες, στιγμές ζεστές, χωρίς ψαλίδια στα χέρια. Υπήρχε αρμονία χρωμάτων, αισθητική, ήλιος ναι άπλετος ήλιος.

Συναντήσαμε και νοιώσαμε την φιλοξενία, ανταμώσαμε κούκλους Βραζιλιάνους και Ιταλιάνους,Μαραθωνοδρόμους, ξενέρωτες, ισχνές, πιομένες Λονδρέζες, αλλά και πολύ καλοντυμένους ανθρώπους. θα έλεγα τους Λονδρέζους καλόγουστους και gentleman. Στην πέννα λέμε!! Απ την άλλη μεριά την ζεστασιά στο βλέμμα που συναντάς στο τόπο μας δεν το είδα. Δεν ξέρουν να χαίρονται τις στιγμές. Διαπίστωσα πως δίνουν σημασία στην εικόνα. Δεν ξέρουν τι χάνουν!!

Πάντως ευχαρίστως ζούσα εκεί. Σαν Ελληνίδα βεβαίως. Σαν άνθρωπος που δεν "κλειδώνει" την καρδιά και ανοίγει το μυαλό. Σαν εμάς δηλαδή!!

Δεν θα καταφέρω να μοιραστώ όλες τις στιγμές. Το σίγουρο είναι πως θα πάρουμε λίγο αέρα. Το ταξί που μας περίμενε στο αεροδρόμιο, έψαχνε τη Lena!! Lena said, here I am!!
Δεν υπήρχε!!
Στο Chelsea το πρώτο βράδυ, με παρέα ,το Λονδίνο μας καλωσόρισε.

Hamley s η χαρά των παιδιών και η δική μας!!
Μετά από αρκετή ώρα περπάτημα καταλήξαμε στην Catherine Street, στο βάθος αριστερά OPERA TAVERN. Δεν ξαναπέρασαν τέτοιες ομορφοκοπέλες Ελληνίδες κεφάτες απ εκεί. Θα το θυμούνται για πολύ!

Χαρά Θεού!

....και το απαραίτητο shopping!!

Afternoon tea, like a Princesses!

Μα τι καλά, τι αξέχαστα!!Λένα , Εύη, Katrine.Ηλιόλουστες όμορφες ημέρες για ατέλειωτο περίπατο!

Hyde Park. Στεναχωρήθηκα που δεν πήρα το ποδήλατό μου μαζί!! Την άλλη φορά!

......όπως την άλλη φορά θα πιω τρεις μεγάλους πράσινους βαρώνους. Τελεία και παύλα!

Πολλά συνέβαλαν στο να περάσουμε όμορφα, αλλά αν δεν ήταν η Εύη, τίποτε δεν θα ήταν ίδιο. Της στέλνω κι απ εδώ ένα φιλί αν και κάθε " Πέμπτη - Girls " δεν το ξεχνώ!!

Τσίου

Ανάσταση με αγάπη

2011-04-22T22:00:00.003+03:00

Αυτές τις αγαπησιάρικες ημέρες ήρθε στο μυαλό μου πιο πολύ από ποτέ, η ιστορία του ήλιου και του φεγγαριού. Αιώνες τώρα σταθερά, πιστά συναντιούνται μια και μοναδική στιγμή . Εκεί που η ημέρα διαδέχεται τη νύχτα. Για λίγα λεπτά ανταμώνουν, για λίγα λεπτά τα λένε όλα, αγαπιούνται δυνατά. Το αποτέλεσμα της στιγμιαίας ένωσής τους, είναι το δειλινό και τα μαγικά του χρώματα . Χαίρονται και ας ξέρουν πως ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να σμίξουν για πάντα. Εκτιμούν τη στιγμή. Αιώνια υπόσχεση.

Αυτό το χορευτικό αγκάλιασμα που είναι μοναδικά αληθινό προσφέρει σε ολόκληρο το σύμπαν χρώμα ζεστό, που εκατομμύρια μάτια όταν το κοιτάζουν, ανοίγουν διάπλατα, ηρεμούν και αγκαλιάζουν .

Ας ταυτιστούμε με αυτό το αγκάλιασμα, έστω για μια στιγμή στην ημέρα και θα νοιώσουμε , είμαι σίγουρη πολύ διαφορετικά. Πολύ πιο ανθρώπινα.

Εύχομαι καλή Ανάσταση καλό Πάσχα με υγεία ,αγάπη και ανθρωπιά.
Ο μόνος τρόπος ν αναστήσουμε , όχι ν αλλάξουμε, τους ανθρώπους γύρω μας. Ο μόνος.

Φιλιά

Real friend

2011-04-11T20:50:00.009+03:00

Η άνοιξη είναι εδώ και ήδη οι περισσότεροι γύρω μου έχουν ζεσταθεί. Ο ήλιος, αυτός που μοναδικά πάνω απ τον τόπο μας λειτουργεί . Αρκεί λίγο να σκάσει μύτη και μας διώχνει ότι αρνητικό μας έχει κατακλύσει.

Με τον ερχομό της ,ιδιαίτερα αυτή τη χρονιά, εξυμνώ τη ΦΙΛΊΑ. Όλα όσα υπάρχουν και όλα όσα κι εσείς σκέφτεστε , γύρω απ αυτή.

Και είναι άπειρα. Αλήθεια.

Με τιμά και την τιμώ.

Ομορφαίνει τα όμορφα

δυναμώνει τ αδύναμα

στηρίζει την επιτυχία (το πιο δύσκολο)

χειροκροτεί

έχει άποψη

δεν είναι απάτη

σε καταλαβαίνει από μακριά

ξεκαρδίζεται

δακρύζει απ τη χαρά σου

έχει χιούμορ

συμπονά

είναι παρούσα

ξέρει-γνωρίζει

και κυρίως

de telei na se gamisei.

Κι αν δε μπορείς φίλε-η μου να είσαι φίλος-η , γύρνα στην αγέλη σου.

Μ ενθουσιασμό γι αυτά που περιμένω, με μουσικές ξεσηκωτικές που θυμίζουν διακοπές - αρκεί που τις θυμίζουν - αγκαλιάζω τους φίλους μου και οι επιθυμίες ευχές μου.

Von Daler & Low Pressure - Real Love

΄φιλιά:)

Our mind, your mind!

2011-04-05T21:54:00.010+03:00

Τα τελευταία 26 χρόνια από τις 6 παρά , έχω τον ίδιο πρωινό ,επαγγελματικά, ρυθμό. Βρέξει ,χιονίσει, και με δύσκολες πολλές φορές σα μητέρα συνθήκες, ποτέ δεν απουσίασα, χωρίς να υπάρχει πολύ μα πάρα πολύ σοβαρός λόγος. Ρουτίνα επαγγελματική ,που φέρνει κατάθλιψη κατά κάποιο τρόπο και ανία, δεν είχα και δεν έχω νοιώσει και δεν νομίζω ποτέ να μου συμβεί. Αγαπώ τη δουλειά μου. Μετά από τόσα χρόνια αισθάνομαι παραγωγική περισσότερο από ποτέ. Και επίσης συνεπής πιο πολύ από ποτέ. Παιδί του ιδιωτικού τομέα με σκληρή δουλειά, ακούραστη δεν επαναπαύθηκα, παρόλο που όλα αυτά τα χρόνια μεσολάβησαν προαγωγές, που στο δημόσιο μεταφράζονταν ή και μεταφράζονται ακόμη σε αραλίκι, συνεχίζω στη πρώτη γραμμή με την ίδια ενέργεια. Με τίποτε δεν περνάει απ το μυαλό μου να κοροϊδέψω ή να εργαστώ εις βάρος των συνεργατών μου.

Έχουμε φθάσει σ ένα δύσκολο σημείο. Το μόνο που περιμένουμε ν ακούσουμε είναι "το λιγότερο". Προσωπικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Δε το λέω πεσιμιστικά. Όταν όμως γύρω μας κλείνουν επιχειρήσεις, η μείωση μισθών και οι περικοπές είναι πραγματικότητα, απολύσεις βασανίζουν τους γύρω μας, πραγματικά απορώ πως υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να εργάζονται με ασυνέπεια, τσαμπουκά, διαπληκτισμούς, απουσίες, παραλήψεις και και και!! Ο ίδιος άνθρωπος αν χάσει τη δουλειά του, θ αρχίσει να κλαίγεται, να θεωρείται Ο άτυχος των καιρών, μέχρι και στα κανάλια θα τον δεις. Έχει την απαίτηση να τον σεβαστείς. Την οικογένειά του. Μα εσύ βρε αφελή άνθρωπε δεν σέβεσαι τον εαυτό σου και το παιδί σου. Μόνον εσύ. Απ τη στιγμή που σου δίνεται η ευκαιρία να διατηρήσεις τη θέση σου, να μη χάσεις αυτό που σου προσφέρεται, εκτίμησε το. Χαμογέλασε στον συνάνθρωπό που είναι απέναντι και αναζητά τις υπηρεσίες σου.

Κοίταξε κατάματα τους συνεργάτες σου.

Σκέφτομαι, και πάλι θα το πω, όλα συνδέονται και μπερδεύονται γλυκά στο μυαλό μου.

Γιατί να μην εκτιμάς αυτό που έχεις? Τι είναι αυτό που προκαλεί στο μυαλό τη σιγουριά? Τι σημαίνει δεδομένο? Και γιατί χάνεις το κόσμο, με την απώλεια. Γιατί δεν προβλέπεις? Είμαστε απίστευτοι!! Τελείως θα έλεγα διαστροφικοί.

Γι αυτό που έχω,

αγωνίζομαι για να κατοχυρώνω συνεχώς,

εξερευνώ για να κατέχω πιο πολύ,

σέβομαι, για να φαίνομαι,

ακούω ενεργά, για να μη με ξεχνούν,

Παραδέχομαι και μαθαίνω

Εκτιμώ. Απλά!

Δεν είμαι απόλυτη, εννοείται, αλλά όταν οι άλλοι δείχνουν το φεγγάρι μη κοιτάζεις το δάκτυλο και μη ξεχνάς:

The care for life,our mind!!

My day

2011-04-04T00:10:00.012+03:00

Ένα ασχημοπαπάκι γεννήθηκε 4/4, μαυριδερό μαυριδερό, αλλά χαμογελαστό। Στερνοπούλι το φώναζαν, βενιαμίν το αγκάλιαζαν, τσόνι το χόρευαν, μα Κατερίνα το ονόμασαν। Έχει τις καλύτερες αναμνήσεις σα παιδί και ας μη το αγκάλιαζαν στα πάρτι τ αγόρια। Ας δίσταζαν όταν έπρεπε στο παιχνίδι να το φιλήσουν। Αυτό μεγάλωσε, μεγάλωσε, αναπτύχθηκε, άλλαξε। Πήρε πολύ φροντίδα, αγάπη , ντάντεμα, κανάκεμα και μια ολοκληρωμένη ανατροφή।Με αυτά τα όπλα αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τα πάντα। Ο χρόνος δεν τη φοβίζει, πιστεύει πως θα γεράσει όμορφα। Ελπίζει και θ αγωνισθεί για να εκπληρώσει και τις φανερές και τις κρυφές της επιθυμίες।

Απ την ποιητική συλλογή '95 της Άντας Ζαφειροπούλου-Κουκουμέλη της αφιερώνω δυο στροφές:

"Μη ζητάς πολλά। Κράτησε τα λίγα।

Είναι η ζωή φωτεινή 'λιακτίδα।

Μη ζητάς πολλά,ζήσε τη χαρά।

Πάρε το πρωί κάποιο μονοπάτι,

διάλεξε μονάχος,ποιο θα είναι αυτό।

Πάτησε γερά, τρέξε, χοροπήδα।

Γράψε συ, της μοίρας τ άγραφο γραφτό"

। και απ την Yasmin Levy una noche mas। Άλλη μια νύχτα!

με φιλιά।

Her mom

2011-03-29T23:38:00.013+03:00

Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο και άσχετα με την πορεία της ζωής , για ένα πράγμα έχω να πω τα καλύτερα।

Η μαμά μου και η μαμά του।

Απ τη μία η μαμά Θηρεσία κυρία, διακριτική, ευγενική, υποστηρικτική όταν έπρεπε, να καμαρώνει τον γαμπρό της και την κόρη της και απ την άλλη η πεθερά Ευθαλία, με αγάπη στο γιο της και στη νύφη της χωρίς διακρίσεις, προστατευτική στα εγγόνια της και με προσφορά στην οικογένεια όταν την καλούσαν। Καθόλου μα καθόλου φορτική। Η νύφη της ήταν για εκείνη υπόδειγμα। Ήταν ικανή να τραβήξει το αυτί του δίμετρου γιου της αν φερόταν ,για τα δικά της κριτήρια, απρεπώς।
Και ποτέ μα ποτέ δεν έκριναν ούτε με καχυποψία διείσδυσαν। Αν και πιστεύω πως όταν η μάνα ή η πεθερά είναι καχύποπτη, έχει να κάνει με δικά της βιώματα। Αυστηρά δικά της.

Το καλοκαίρι περάσαμε όμορφα। Πολλά απογεύματα απολαύσαμε το δείλι στο Μπόλιβαρ μέχρι αργά, μέχρι που ο ήλιος τρύπωνε στο κόκκινο νερό και το σκοτάδι μας υποδεχόταν με σφηνάκια। Ναι ναι!!

Μια από αυτές τις αξέχαστες ημέρες, τυχαία (δε νομίζω) καθόταν δίπλα μια κιουρία πεθερά που με έκανε να ξεχάσω αυτά που ξέρω και έζησα σε αυτή τη ζωή!!

Επιβλητική, αυταρχική, ογκώδης,καπνίζουσα με βαριά φωνή,και αντιπαθέστατη κατά τα άλλα, το ομολογώ। Προστάτευε την εγγονή και την "κόρη" απ όλα τα κακά που μπορεί να τις βρουν। Ο ήλιος ,κακός। Το παιχνίδι, κακό। Τα αγόρια, για παιχνίδι?? Πα πα πα ,καταστροφή। Το κοριτσάκι καθόταν υποταγμένο και φοβισμένο δίπλα απ τη γιαγιά - πεθερά, όπου είχε το ρόλο του φύλακα - άγγελου। Ο Θεός να την κάνει άγγελο। Μάλλον δαίμονας ήταν।

Στην κόρη απ την άλλη, οδηγίες χρήσης:
-Έχε το νου σου στον "άνδρα σου", βλέπεις γύρω τι γίνεται!! Γεμάτο τσουλάκια η παραλία।" ।
-Μην τον αφήνεις ν απομακρυνθεί !!
-Τι πάει να πει θέλει μπυρόνι?? Να πας να του το φέρεις εσύ। Μην είσαι χαζή, θα του την πέσουν στο μπαρ!!

_Τον "άνδρα σου" και τα μάτια σου!!

Το κοριτσάκι αγνάντευε αμίλητο, ευνουχισμένο, μικρομέγαλο, αλλά χαριτωμένο κατά τα άλλα।

Η κόρη κυνηγούσε το "γαμβρό", κελεπούρι λέμε!!

Και η πεθερά είχε τον έλεγχο των πάντων। Χα!!
"Μπροστά κοιτάμε παιδί μου!"

"Πεθερά καλεί κόρη, όβερ। Μην τον αφήνεις ρούπι!!"
Όλα υπό έλεγχο !! Πυροβολείο, λέμε!
Το δείλι για να ομορφύνει τη σκέψη....

Μη με ρωτήσετε για τον "γαμβρό",τι έκανε, αφήνω να μαντέψετε!!

Tσίου με φιλί;))

Happy hours!

2011-03-18T20:46:00.002+02:00

Γι αυτό το πάρτι θα λέω για πολύ καιρό. Δε χρειάζεται σίγουρα πολλά λόγια. Η ανάμνηση είναι ισχυρή και θα με ακολουθεί μέχρι το επόμενο. Και είναι σίγουρο, δε θα αργήσει. Ο ρόλος της οικοδέσποινας, είχε προτεραιότητα, τέτοια που δεν άφησε χρόνο για πολλές λήψεις. Αχ εκείνο το βιντεάκι με το χορό δεν μπόρεσα να το σηκώσω και εγώ. Θα το απολαμβάνουμε απ τη Dep και τον Gabriel.

Με κέφι, καλή διάθεση, καλοσύνες και πολύ θετική ενέργεια, χορέψαμε, γελάσαμε
και υποσχεθήκαμε να ξανασμίξουμε με το παρτ2!
Λοιπόν,

Αγαπημένα πρόσωπα...
Marc, Gabriel, Dep και Δον Ερρίκος!!

χαρωπά...με την Πέγκι παρέα στο χορό,

η πανέμορφη γλυκύτατη Val

με το despinarion αγκαλιά..

Marc και Ερμής...,τίποτε δεν ήπιαν!!

Δεν έμεινε κοκαλάκι(συγνώμη Ταλι)!!

Σαλάτα, αβοκάντο με παρμεζάνα απ τις πολύ αγαπημένες μου.

Η Λένα και εγώ, εγώ και η Λένα απλά και ολοκληρωτικά πιστεύω πως δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας.
Ευχαριστούμε όλους όσους μας τίμησαν, ξεπέρασαν χιόνια, θάλασσες , υποχρεώσεις και ήταν κοντά μας!

Όλα όσα έχουμε ζήσει, που μας ξάφνιασαν ευχάριστα, που έγιναν ήλιος, ολόγλυκες αναμνήσεις , το μόνο που θέλουν είναι, κάθε φορά μερικά χαμόγελα και καλή διάθεση για να τα ξαναζήσεις!

Καλό ευχάριστο ΣΚ με φιλί

Τι θέμα??

2011-03-14T22:02:00.013+02:00

Βάζω το βραδινό φαγητό των παιδιών, μετά από το κοπιαστικό διήμερο ξεκίνημα της εβδομάδας και υποδέχομαι την ώρα της χαλάρωσης। Η ιεροτελεστία προ ύπνου ολοκληρώθηκε με τ αγόρια και η ανάγκη να γράψω απόψε είναι έντονη।Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν δύσκολες। Η ασθένεια του πατέρα, ανέτρεψε σκέψεις, μετακίνησε θέσεις και έβγαλε στο φως συμπεριφορές, δικές μου κυρίως।

Θα θελα να είναι για πάντα καλά!!

Δεν θέλω να το σκέφτομαι।Πήγαν όλα κατ ευχήν κι αυτό έχει σημασία για μένα।

Ανοίγω την τηλεόραση από "κακή" συνήθεια। Τίποτε θετικό δε παίρνω। Οι εικόνες γύρω στο κόσμο δείχνουν τη κακή πρόγνωση,ο Λαζό πια δεν με κάνει να γελώ, η αποτυχημένη προσπάθεια των ριάλιτι συνεχώς μπροστά μου, ο Ρασσούλης πέθανε ολομόναχος, και σκέφτομαι αυτό που είχε πει η μητέρα μου: "Με το καιρό τ αδέλφια γίνονται ξαδέλφια και τα ξαδέλφια ξένοι" ।

Δίκιο, άδικο, το χε πει!

Όλα μπερδεύονται μεταξύ τους σαν να έχουν άμεση σχέση, σαν να εξαρτώνται το ένα απ το άλλο।

Απ τη φύση μου είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, δεν επιτρέπω να πέφτω για πολύ। Η τάση για ανάταση υπερισχύει। Τίποτε δεν πιστεύω πως είναι μάταιο।Η δυνατή σχεδόν εκκωφαντική φωνή της ψυχής μου, μου δίνει δυνατές σκουντιές । Και πάντα την ακούω। Και πάντα δεν πέφτω έξω.

Σε μια παρέα άκουσα: "Διώξε τους προδότες απ τη ζωή σου ,διότι εμποδίζουν την ευτυχία
σου"।
Σωστό ,λάθος? Ελέχθη!

Μπορεί να μην αφορούσε εμένα, αλλά το άκουσα।

Η υπομονή που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μου, με βοηθά να σκέφτομαι και να παίρνω ,τελικά σωστές αποφάσεις। Παρορμητική απερισκεπτί, δεν ήμουν ποτέ! Όπου είμαι , θέλω και είμαι।

Καλώς ,κακώς, το θέλω!

Είναι απίστευτα λυπηρό να μετανιώνεις για πράγματα ,λόγια και πράξεις που έκανες ενώ μπορούσες με σύνεση να τα είχες με υπομονή αγκαλιάσει।

Όπως είναι απίστευτο να μισείς λάθος ανθρώπους।

Έχεις δικαίωμα να αγαπήσεις λάθος αλλά να μισήσεις λάθος είναι αμάρτημα.

Η εικόνα που βγάζει ένας άνθρωπος προς τα έξω δεν εκλαμβάνεται το ίδιο। Ο καθ ένας απέναντι,την μεταφράζει όπως θα ήθελε να ήταν। Και είναι τόσο έντονη η ανάγκη αυτή, που το πιστεύει, το κάνει κτήμα του। Έχει πειστεί! Στην ουσία παραμυθιάζεται απ την ίδια του τη σκέψη।

Λογικό ή παράλογο, το κάνει!

Αν έγραφα έκθεση στο σχολείο τώρα , ο καθηγητής θα μου έγραφε, "εκτός θέματος" ή

¨τι θέλεις να πεις παιδί μου?"।

Κόπηκες!!

Έχω δίπλα μου

ένα φουλάρι, δώρο απ την φίλη-ψυχή Λένα

ένα ζευγάρι υπέροχα γάντια, απ την ανεκτίμητη φίλη , Δέσποινα,

μια Μπαμπούσκα από τον αγαπημένο μου,

δυο ξύλινες παπίτσες απ τα παιδιά μου,

κι

ένα εισιτήριο।

Μακριά , κοντά, δεν έχει σημασία!!
Ρισπέκτ!

Κωστής Μαραβέγιας, ταλαντούχος κι αγαπημένος!

Γραφή με φιλί, γιατί μου λείψατε:))

El corazon.

2011-02-08T23:50:00.001+02:00

Corazon,
να υπάρχεις
να ζεις
ν αγαπάς.

Corazon,
στην οικογένεια.

Corazon,
στα όνειρα
στους στόχους.

Corazon,
στη δράση
στην απόδραση.

Corazon,
στη στέρηση
την ταπείνωση.

Corazon,
στην εκτίμηση..
...
...
στην ευγνωμοσύνη.

Corazon,να είσαι κόρη
αδελφή,
μάνα.

Corazon, να είσαι σύντροφος.
.
.
.
El corazon να είσαι Φίλος.

Φίλος πραγματικός.

Χιονάνθρωπε, sweetheart!

2011-01-29T22:10:00.005+02:00

Ο χιονάνθρωπος, φαίνεται ακίνητος.

Δε νοιώθει, δε λυπάται.

Σε παγώνει αν τον αγγίξεις, αλλά λιώνει με το άγγιγμά σου.

Ο χιονάνθρωπος δε γελά.

Δακρύζει, και εσύ λες ..καλά...καλά.

Τον χτυπούν διασκεδάζοντας, γελούν και αυτός κομματιάζεται. Χάνει μέλη.

Υπάρχει μια σιωπή που δεν εισχωρεί ο κόσμος,
μια πανάρχαιη γαλήνη που την κουβαλάει στη καρδιά του
...και δεν την έχει απολέσει. Ποτέ του.

Αφιερωμένο σε αυτόν τον άνθρωπο, τον χιονάνθρωπο, που είναι πιο ζεστός, πιο ευαίσθητος, πιο αεικίνητος, και τόσο ασύλληπτος.
Απίστευτα παρεξηγημένος.

..καλά........ καλά!!

...moments!

2011-01-19T23:55:00.003+02:00

Η αλήθεια είναι πως το φαγητό είναι μια ιεροτελεστία για τη Κατρίν. Δίνει απίστευτη σημασία και βαρύτητα στην παρασκευή αλλά ακόμη περισσότερο στην εικόνα ενός πιάτου. Στην καθημερινότητά της κυρίως. Αυτή είναι που θέλει φροντίδα, η καθημερινότητα, η στιγμή,η ρουτίνα μας. Απ τον καφέ το πρωί, στο ξεκίνημα,για την ίδια, ως το τραπέζι για καλεσμένους αγαπημένους φίλους κάποια βραδάκια και απ τη συνοδεία φακής (σαν αυτής της Πόπης- εξαιρετική), μέχρι στο σολομό με μπασμάτι. Το προσέχει πολύ. Τις λεπτομέρειες, για να είναι ακριβής. Τις λεπτομέρειες της στιγμής της απλότητας και όχι της πολυτέλειας. Τις λεπτομέρειες της ζωής της.

Ακριβώς με την ίδια φροντίδα και ακόμη πιο πολύ φροντίζει και πιστεύει πως είναι ιεροτελεστία η επικοινωνία της και η επαφή της με τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που έχει επιλέξει η ίδια αλλά και η ζωή, να είναι κοντά της. Τους ανθρώπους που έχει επιτρέψει να τη πλησιάσουν και να τη γνωρίσουν. Σκέφτεται και τους ανθρώπους που συνεργάζεται. Συμπεριλαμβάνει ακόμη και τους συγκάτοικους της. Μια μεγάλη ομάδα, ένας μεγάλος κύκλος που πάντα μα πάντα έχει ένα μικρό άνοιγμα. Άνοιγμα, για να αποχωρούν οι άνθρωποι που είναι άλλης φιλοσοφίας, αλλά και όσοι, δεν θα πω δεν ήταν άξιοι, θα πω πως δεν αντελήφθησαν αυτήν τη ιεροτελεστία ποτέ. Συνέπειες αλλά και επιλογές. Επανέρχεται στην στιγμή, στην καθημερινότητα. Σε αυτή που θα μοιραστείς τα μικρά μικρά, σε αυτή που δεν ανταγωνίζεσαι για το ποιος είναι καλύτερος, σε αυτή που δεν κρίνεις, που δε μετράς, που δεν καιροφυλαχτείς, δεν κάνεις αυλή, δεν είσαι πλασέμπο. Αυτή, που είναι αντίλαλος αδιάψευστος και αν δώσεις θα πάρεις. Στην καθημερινότητα που αγαπάς, που έρχεσαι σε ένταση, συγκρούεσαι και αναζητάς μετά μόνο να τα ξαναβρείς για να ησυχάσεις και όχι να πεις "αν σ αρέσει". Σε τέτοιες φάσεις σκέψης σκέφτεται τους γονείς της που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τις Κυριακές κουβέντιαζαν ατελείωτα φτιάχνοντας τηγανίτες για τις κορασίδες και πάντα τα έβρισκαν μέσα από μια διαδικασία καθημερινότητας. Αυτή που μπορεί να τους κούραζε αλλά ήταν γνώριμη και έδινε λύσεις.

Αγαπάει τις στιγμές της καθημερινότητας, τις έχει υψηλά. Έχει αξία η μικρή μικρή στιγμή. Αυτή είναι που δημιουργεί τη βάση το σώμα και την κορυφή. Είναι μεγαλείο να έχεις ιδανικές μικρές στιγμές. Επαγγελματικές, οικογενειακές αλλά και ερωτικές. Να μοιράζεσαι με τους φίλους, τα παιδιά σου, με "τον άνθρωπό σου" . ¨Η "στιγμή" με τη φίλη σου, ο συμπορευτικός λόγος γίνεται αλυσίδα φιλίας . Η "στιγμή" με το παιδί σου, η στήριξη η παρηγοριά γίνεται δεσμός. Η "στιγμή" με τον άνθρωπό σου,η ερωτική γλώσσα το άγγιγμα, γίνεται βραχώδης ιστός. Ιστός αδιαπέραστος. Ανθρώπινος.

Το κρύο, αυτή τη φορά, σε αυτό το ταξίδι ήταν δυνατό. Σ ένα απ τα Αλπικά χωριά αγκαλιάσαμε τους -17!!

Χωρίς αυτάκια, δεν κυκλοφόρησε!

Το κρύο, κρύο αλλά τα χαμόγελα, χαμόγελα. Διαλεχτή, Κατρίν, Λένα!!

Εννοείται πως τρυπώσαμε μέσα στα γλυκά και η Τιρολέζα, ανετότατη στο κρύο!

Εικόνες......

...και στιγμές με ζεστή σοκολάτα, δίπλα στα ζεστα αυτάκια by desp!!

...brain touch!!

2011-01-13T20:08:00.003+02:00

St Wolfgang -παραλίμνιο χωριό

Ξεκινώντας, να ευχηθεί χρόνια πολλά, καλή, δημιουργική, αισιόδοξη, πλούσια και ζεστή χρονιά!!
Πλούσια και ζεστή από σκέψεις , καλοσύνες, συναισθήματα και αγγίγματα νου. Ναι αγγίγματα νου!! Δύσκολο ε??

Δεν θέλει ν αναφέρει καθόλου τα πολιτικά δρώμενα, δε θέλει να δώσει έμφαση στις οικονομικές αλλαγές αυτού του τόπου. Έτσι κι αλλιώς , θέλοντας και μη προχωράμε. Η είσοδος του κάθε σπιτιού κρύβει απίστευτα μυστικά. Kρύβει χαρές και πόνους, κρύβει στερήσεις και δώρα. Δε θα βγάλει φωνή διαμαρτυρίας . Δε θέλει. Ο καθ ένας από εμάς επιβάλλεται να βρει το τρόπο. Το τρόπο και το δρόμο που θα τον κάνει να χαμογελά ή να λυπάται. Όλα είναι στο νου. Αρκεί να τον αγγίξεις.

Το ΄10 δύσκολο, αλλά έφυγε όμορφα. Με αγαπημένους φίλους συντροφιά, με πάρτυ-χορό, δάκρυα, με ανατροπές , επιστροφές και τόση γνώση που σκέφτεται τι δύναμη έχουν οι δυσκολίες. Ευτυχώς που υπάρχουν. Είναι ευγνώμον.

'Ήρθε το δεσποινάκι, χορέψαμε, με τον Marc, τη Val, τον Ερμή, γνώρισα αγαπημένους μπλογκόφιλους. Το Γαβρίλη, τη Πόπη, τη Κική. Ήθελα να συναντήσω τη Ταλι, το sofarάκι, τη Fevis, και τη glayki, να ξαναδώ τη Γεωργία.

Όσο δύσκολη και να ήταν αυτή η χρονιά ,έφυγε με τιμές. Στο καλό να πάει, στο καλό!!

Το '11 λοιπόν, ήρθε με αγάπη ,πολύ, το καλοδέχθηκε, το τραγούδησε , του έταξε, πήρε δώρα, ένα εξαιρετικό γούρι, ένα ζευγάρι γάντια φιν φον(αυτά θέλουν μοναδικό αφιέρωμα) ,ευχήθηκε!
Ας δυναμώσουμε τις αξίες και τις πεποιθήσεις μας. Ας νοιώσουμε όμορφα. Πώς? Ξεκινώντας απ την ερμηνεία που δίνουμε εμείς στα γεγονότα. Ξεκλειδώνοντας τους φόβους μας. Αγγίζοντας το νου!!!

Ταξίδεψε!

Και αυτό το ταξίδι τα είχε όλα. Θα μοιραστεί εικόνες, θα μοιραστεί συναισθήματα και θα το χει για αρκετό καιρό συντροφιά. Salzburg, Tirol, Innsbruck, Wien, Kitzbuhel, Oppendorf και πολλά Αλπικά χωριά μέχρι Bratislava. Ούτε το κρύο, ούτε οι δύσκολες στιγμές ήταν άξια να χαλάσουν τις μαγικές ,παραμυθένιες εικόνες που πέρασαν απ τη ματιά της. Τόσο όμορφες ,σχεδόν ψεύτικες. Τρύπωνε και αφηνόταν τελείως μέσα σε αυτά τα ξύλινα σπίτια, που τυλιγμένα απ το χιόνι, έδιναν χρώμα. Έλεγε συνεχώς, για τις όμορφες στιγμές!! Ονειροπολούσε . Με επιλογές αγαπημένες, εδώ ταιριάζει, "άγγιζε το νου". Λατρεύει αυτή την έκφραση. Τη θεωρεί μαγική. Είναι το κλειδί.

Δεν σε αφήνει να πέσεις έξω. Σε ωθεί και σε φρενάρει μαζί. Τη σωστή στιγμή.

Την επόμενη φορά εδώ θα απολαύσει spa,

..και σάουνα στο χιόνι!!

Με στολισμένο σπιτικό...........................

2010-12-05T21:53:00.004+02:00

Με στολισμένο σπιτικό, φωτάκια, κεριά (που λατρεύει), ήδη υποδέχθηκα την προ εορταστική περίοδο. Ή, προ χριστουγεννιάτικη, καλύτερα , διότι το εορταστική χμ δεεεεν. Τέτοια εποχή πάντα έβγαινε κάτι παιδικό, ανέμελο. Είχε να κάνει με δώρα του Άι Βασίλη, με χαρά διακοπών, κάλαντα, φαγοπότια και γενικότερα εικόνες που δήλωναν ευτυχία και προγραμματισμό για αξέχαστες γιορτές. Ονειροπολούσα με πράματα και θάματα και γέμιζα.

Δεν μου κάνουν πια αυτά τα αισιόδοξα στερεότυπα. Ήταν δύσκολη χρονιά. Δύσκολη από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι κλισέ φράσεις " γίνομαι παιδί", "γιορταστική διάθεση", "αγιοβασιλιάτικα δώρα", δε με πείθουν .

Φέτος μένω στα χειροπιαστά στα αληθινά. Αυτά που πάντα θεωρούσα δεδομένα και δεν τα υπολόγιζα, και συνεπώς δεν τα συμπεριλάμβανα ποτέ στα όνειρά μου. Στους στόχους μου.

Αυτά που πραγματικά μου έδιναν την ευτυχία και τα παράβλεπα .

Τα πρόδιδα, χωρίς να το καταλάβω. Το πλήρωσα.

Μένω στην ακεραιότητα, την αλήθεια, την ευθύτητα, την παρρησία.

Εκτιμώ και αγαπώ τους ανθρώπους που με αγαπούν, ακόμη παραπάνω.

Ανοίγω το σπίτι σε φίλους και χαίρομαι τόσο γι αυτό.

Οι ουτοπικές ,ψεύτικες καταστάσεις που επιβάλλουν συμπεριφορές, δε μου κάνουν.

Γίνομαι ο Άι Βασίλης του εαυτού μου,για απλά και δύσκολα μαζί και το παίρνω αλλιώς.......yes I do!!

Τελευταία το ακούω απίστευτα συχνά και δυνατά.

Καλή εβδομάδα

Katerina, celebrandes comitate!

2010-11-25T01:00:00.002+02:00

Ξημερώνει η γιορτή της.

Πολύ αγαπημένη ημέρα που κάθε χρόνο είναι μέσα στις αγκαλιές, στις ευχές και στα φιλιά.

Αυτή την ημέρα την αφιερώνει στην ευγένεια.
Στην ευγένεια που όσο περνά ο καιρός οι άνθρωποι την ξεχνούν.

Την ευγένεια που βοηθά ν αναπτυχθείς.

Που οι αρετές της έχουν καταλυτική δύναμη. Κατανόηση, γενναιοδωρία, σεβασμό, αφοσίωση, υπομονή, ευγνωμοσύνη, μετριοφροσύνη, αλληλεγγύη.

Που η έλλειψή της γεμίζει εγωισμό, απληστία, ιδιοτέλεια, ανταγωνισμούς.

Την ευγένεια που γεννά ευγένεια. Γλυκός αντίλαλος.

Την ευγένεια, που κι εκείνη, ξεχνά πολλές φορές και φέρεται αγενώς.

Με αγαπημένη μουσική, Maria Nazionale-Ragione e sentimento....

.....και λατρεμένο γλυκό απ το fresh (μέλι με σαμπάνια)
σας φιλώ:-)

Κυριακή

2010-11-21T12:48:00.002+02:00

Η Κυριακή είναι γιορτή κι όταν είναι ηλιόλουστη γίνεται ακόμη καλύτερη και παρείστικη.
Με ταχύτητα, σκέψεις και ήχους συναντήθηκε με το καταγάλανα νερά της. Ο ήλιος της έδινε απίστευτο χρώμα. Χαρά και μελαγχολία μαζί.

Κάτι λείπει

"Τα είπε όλα"

...και επέστρεψε!

Απόσμασμα.........

2010-11-15T15:30:00.001+02:00

12/11/2010, 23:00

Τι λες με τη σιωπή?

Σφιγμένη η γροθιά σου, θα ματώσεις. Πρόσεχε!!

Τα χείλη στο ποτήρι μου αποτύπωμα, σε κλέβουν.

Τι λες?

...και φεύγεις και έρχεσαι και πας.

Τι λες?

Δε θα το φθάσεις ποτέ και είναι εκεί καιρό. Ακίνητο.

....και κάνει κύκλους, κάνει κύκλους. Αναστροφές.

Τι λές?

Σιωπάς.

Της λες....

Ο ήχος της ανάσας το ανασταίνει.

Ο ήχος της ανάσας που σκοτώνει, θα το πάρει!...........και γιορτάζει.

Πάλεψε με τα θεριά. Το δώρο.

Μη κλαις!

Ποιος μεγάλωσε??

2010-11-13T01:40:00.003+02:00

Τελευταία αναφέρθηκα στην ηλικία, τυχαίο γεγονός σίγουρα μιας και δεν το χω να τρώγομαι που μεγαλώνω. Εξ άλλου οι διακριτικές ρυτίδες που ήρθαν είναι καλές μαζί μου. Ακόμη και όταν συνοφρυώνομαι αυτές οι δυο γραμμούλες, που δεν είναι καθόλου καλαίσθητες κατά τα άλλα, με πλουτίζουν. Το πίστευα και το διαπιστώνω καθημερινά πως μεγαλώνεις όμορφα ,όταν σε αφουγκράζεσαι, σε προσέχεις , σε καλλιεργείς, σου δίνεις, σε σέβεσαι, σε ακούς ,αγαπάς και απ την άλλη τα χώνεις, εξηγείς, βοηθάς πάντα, δίνεις ευκαιρίες, διώχνεις αν χρειαστεί, καταργείς, αλλάζεις, πέφτεις και σηκώνεσαι (αυτό επιβάλλεται), και αγωνίζεσαι.

Στα σαρανταπέντε λοιπόν γλυκαίνεις όταν απ τα έσω ,

έχεις την ικανότητα να μιλάς με σαφήνεια,

είσαι αποτελεσματικός,

παίρνεις πρωτοβουλίες,

εργάζεσαι πολύ και ακούραστα,
διακρίνεις τις ευκαιρίες,
προσαρμόζεσαι,
ρισκάρεις,
καταλαβαίνεις τι σου έχει συμβεί,
συνεχίζεις να είσαι ερωτευμένος,
έχεις καρδιακούς φίλους,
αγαπάς,
είσαι αισθησιακός,
γενναιόδωρος,
συνεχίζεις να μαθαίνεις,

έχεις αναστήσει......!!

Αλλά επίσης και σε γλυκαίνουν όταν προσγειωμένα και όμορφα φροντίζεις το έξω και αναδεικνύεις τις ομορφιές.

Το έντονο μακιγιάζ,
τα φουσκωτά τυποποιημένα μαλλιά πομπέ,
τα σούπερ μοντέρνα ρούχα,
εκκεντρικότητες,
υπερπαραγωγές,
στρας,
ντεκολτέ που βγάζουν μάτια, υπερβολικά νεανικό ντύσιμο, μόνο χρόνια σου προσθέτουν. Η υπερβολική προσπάθεια όταν φαίνεται, φέρνει αντίθετα αποτελέσματα.

Με καθαρά λαμπερά μαλλιά, όμορφη μυρωδιά, περιποιημένα άκρα, βελούδινη φροντισμένη επιδερμίδα, διακριτικό μακιγιάζ και φορώντας αυτό που μας πάει, δε περνάμε απαρατήρητες. Η κομψότητα και η γοητεία προβάλλει με το καλύτερο τρόπο τα καλύτερα μας.

Μεγαλώνοντας φοράμε την εμπειρία των χρόνων, την γνώση, το πιο λαμπερό εγκάρδιο χαμόγελο, γιατί όχι, ένα ζευγάρι louboutin και βουρ για το υπόλοιπο μισό της ζωής μας, που σίγουρα θα είναι πιο κατασταλαγμένο και πιο συναρπαστικό.

................................με φιλιά μελένια, τσίου!!

Παράξενε, ε παράξενη!!!

2010-11-05T15:18:00.009+02:00

Ποτέ μα ποτέ δεν με απασχόλησε η ηλικία . Μεγαλώνοντας βλέπω τις ομορφιές τη γνώση το πλούτο και την πορεία της ζωής να ξεδιπλώνονται σιγά σιγά και όλο και κάτι σοφό να φανερώνεται κάθε φορά. Παραξενιές δεν έχω βγάλει. Θα μου πείτε θα τις έβλεπα?? θα τις ομολογούσα?? Μμμμμμμμ, νομίζω ναι. Αντίθετα αντιλαμβάνομαι έντονα τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων που μεγαλώνουν γύρω μου αλλά και μαζί μου. Αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι μεγαλώνοντας και φθάνοντας 45 - 55 plus εκδηλώνουν τέτοιες παραξενιές. Ενώ ίδιοι νεότεροι ήταν τελείως διαφορετικοί . Απλά μιλώ για την υποχονδρίαση. Και φυσικά όχι για την ιατρική εξήγηση του όρου, μόνο αλλά γενικότερα. Ένα μη φυσιολογικό άγχος που διακατέχεται από έντονη καχυποψία για οτιδήποτε μπορεί να βλάψει την ησυχία ή την υγεία ή και την αισθητική του δόλιου του πάσχοντα. Ας το πάρω χιουμοριστικά αν και πάντα το χιούμορ βγάζει αλήθειες.

Λοιπόν, είσαι υποχόνδριος όταν:

-Ισιώνεις συνεχώς τα αντικείμενα στο γραφείο σου
-Όταν πας στο περίπτερο, τακτοποιείς τις ντάνες των εφημερίδων
-Στο σούπερ μάρκετ τοποθετείς τα πράγματα ανά είδος
- Τα σεντόνια σου θέλεις να είναι τεντωμένα τόσο που κάνει γκελ νόμισμα
-Παραπονιέσαι συνεχώς όταν τρως έξω πως κάτι λείπει. Λάδι, ξύδι, αλάτι, τυρί...
-Κάθε φορά που ανάβεις τσιγάρο πλένεις τα χέρια σου
-Έχεις στο αυτοκίνητο ξεσκονιστήρι και επαναφορτιζόμενο σκουπάκι
-Θέλεις μόνο κολλαριστά χαρτονομίσματα η δε άλλως κατσουφιάζεις
-Ισιώνεις τα κρόσσια απ το χαλί συνεχώς
-Ρίχνεις κάθε φορά αντισηπτικό όταν χρησιμοποιείς τη τουαλέτα
-'Έχεις ακριβώς τον καναπέ 23 χιλιοστά μακριά απ τον τοίχο. Αλίμονο στη καθαρίστρια που θα στο μετακινήσει
-Δε χρησιμοποιείς ζεστό καυτό νερό στο μπάνιο μη φουσκώσουν τα ξύλα απ τους υδρατμούς
-Τα μπαχαρικά στο ντουλάπι με αλφαβητική σειρά
-Κάνεις 15 λεπτά ν ανοίξεις ένα δώρο μη τυχόν και χαλάσεις το περιτύλιγμα
-Σιδερώνεις τις κάλτσες

-Κάθε φορά που θα έρθεις σε επαφή περνάς με οινόπνευμα το όργανό σου

-Κάθεσαι με τις ώρες μπροστά στη κάλπη κοιτάς 100 φορές αν έχεις τη σωστή επιλογή και ξαναμετράς άλλες εκατό τα σταυρουδάκια. Τα επόμενα 10 λεπτά τακτοποιείς τη σακούλα με τα απορρίμματα Δε πας καλά φίλε μου, καθόλου καλά!!

Πολλά έχω ξεχάσει ξέρετε εσείς, ξέρετε:)))))

Καλό ΣΚ καλή ψήφο ,λέμε ,λέμε τώρα . Άμα άμα άμα.................με φιλιά:)

Madame Tussauds - Varemar!!

2010-10-22T23:16:00.002+03:00

Χα!! Άκου κελ βαρεμάρ!!!Η Κατρίν ,βαρεμάρ!! Ποιος το είπε αυτό, ε ποιος????Νo no!!

Βάζω σε τάξη πολλά πράγματα και θάματα. Θα σταματήσω μόνο όταν ικανοποιηθώ απ το αποτέλεσμα. Κι όπως λένε, μέσα στη μεγάλη τους μπαναλιτέ στις συνεντεύξεις, οι του θεάτρου,
"αυτό στο τέλος φαίνεται". Ή μάλλον θα φανεί!! Ωραίαιαια!!

Λοιπόν,

σήμερα κοίταζα τις φωτογραφίες απ το ταξίδι στην Ολλανδία πέρυσι και έπεσα επάνω στο Madame Tussauds. Είχα καιρό να τις δω και μου έφτιαξαν τη διάθεση. Πάμε να τις δούμε παρέα και θα συμφωνήσουμε πως το χει η Κατρίν!!

Luciano, darling!!

Ladies!!

Away from comparisons!!

El, belle!!

If he lived, would certainly appreciate!!

George, all the money together!!

What do you think baby??

Mouratidis , get ready!!

Voice and body!!

This is advertising my self!!

Εύχομαι ένα ευχάριστο γλυκό ΣΚ:))
Φιλιά!

"Στιγμές και αγάπες"

2010-09-25T13:34:00.007+03:00

Πάλι καλά που κατάφερα να παίξω το παιχνίδι με 10 αγάπες και 3 στιγμές. Κόντεψε να χειμωνιάσει. Απ τη στιγμή που πήρα τις προσκλήσεις και merci έτρεχαν χίλιες σκέψεις. Τι 10 αγάπες και 3 στιγμές!! ???Εν τω μεταξύ διάβαζα και τριγύρω ,και όχι μόνο, μιας και όλο το διαδίκτυο έπαιζε, και αυτό με έφερνε ακόμη πιο πίσω. Διάβαζα για μουσική, "ααα την αγαπώ", έλεγα. Διάβαζα για βιβλίο, "ααα κι αυτό το αγαπώ!" Τα παιδιά μου, "ε αυτά κι αν τ αγαπώ!". Μιλάμε για λίστες. Εντάξει παιχνίδι είναι. Μου θύμισε το λεύκωμα που είχαμε σχολείο.

"Αγαπώ.........!!!" και έγραφαν οι καρακαϊδόνες από κάτω:

"Αγαπώ το Μπάμπη",η μία. " Τον Μπάμπη αγαπώ" , η άλλη. Κι ερχόταν και η τρίτη και ανώνυμη, "Κάτω τα χέρια απ το Μπάμπη". Χαμός, μαλλιοτράβηγμα δια λευκώματος. Όμορφα χρόνια!

Λοιπόν αγαπώ τόσα πολλά γύρω μου. Τα περισσότερα. Όλα. Μα γι αυτό τα επέλεξα. Τα διάλεξα. Τα ζω. Τα ευχαριστιέμαι. Τα έχω στο οπτικό μου πεδίο καθημερινά.

Λέγοντας λοιπόν "αγαπώ", σημαίνει για μένα πως δε θέλω να αποχωριστώ. Και για να μη τ αποχωριστώ ,τα φροντίζω, τους δίνω την απαραίτητη σημασία, ανταποκρίνομαι στα σήματα που μου δίνουν. Δεν αφήνω να πέσει τίποτε κάτω, που μπορεί να φέρει την απώλειά τους.

Χωρίς αυτά η ζωή θα είναι λειψή.

So, 10 αγάπες

10) Αγαπώ το ημερολόγιό μου.

9) Το διάβασμα. Από gossip magazines, μέχρι Σαπφώ και Marquez. Αναλόγως τη διάθεση.

8) Αγαπώ τόσο ορισμένες οσμές -μυρωδιές -ευωδιές. Είναι πραγματικά ικανές να με καθηλώσουν.

7) Αγαπώ τη μουσική. Είναι απίστευτο το πόσο έχω συνδυάσει στιγμές με ακούσματα.

6) Αγαπώ "τα έργα μου", αλλά και τη δουλειά μου. Μαζό, λέμε.

5) Αγαπώ την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι.

4) Αγαπώ το βελούδο της αφής, της φωνής, της ψυχής.

3) Αγαπώ να μαθαίνω.

2) Αγαπώ τους "ανθρώπους μου", ξέρουν αυτοί ποιοι είναι, γιατί νοιώθουν το ίδιο .

Στη πρώτη σειρά είναι τα Κατερινόπουλα, και ο my barbashum!!

.......και 3 στιγμές ζωής,

*Η πρώτη επαφή στο Μαιευτήριο με το κορμάκι τους. Δυο στιγμές διαφορετικές για το καθ ένα. Μια ζεστασιά αξέχαστη, που για μια και δυο και τρεις ζωές θα δίνει δύναμη.

*Μια στιγμή, τρώγοντας ένα πράσινο μήλο, ήταν αρκετή για να καθορίσει και να ορισθεί "ευτυχισμένη" για την υπόλοιπη ζωή.

Η λέξη αγάπη είναι από μόνη της ζεστή. Από μόνη της αγαπησιάρικη. Αν αγγίξει η αγάπη κάτι, θα το μαγέψει ,θα το γλυκάνει. Όποιος όμως τολμήσει να αγγίξει την αγάπη ψεύτικα, θα καεί.

Φιλιά

Stay away Mr Al.

2010-09-13T17:00:00.003+03:00

Δεν είναι τόσο η Παγκόσμια ημέρα για τη νόσο Αλτσχάιμερ, 21 Σεπτέμβρη, που με βάζει να σκέφτομαι αυτή την απαίσια μάστιγα της εποχής, αλλά η εμπειρία και η δίνη μαζί , που το έζησα με τη μητέρα μου.

Ακούω για περιβάλλον, γενετικές συνιστώσες, τρόπος ζωής, χαρές , λύπες , ηλικία κληρονομικότητα κι άλλους παράγοντες που συμβάλλουν ώστε το μυαλό να οδηγηθεί στο χάος.

Μελέτες, έρευνες, πειράματα, και τούμπαλιν το μόνο που έχουν δημιουργήσει είναι άγχος και περισσότερη ανασφάλεια. Για μένα.

Τρέχουμε να προλάβουμε ή μάλλον να μη μας προλάβει η νόσος. Λύνουμε sudoku μανιωδώς. Δουλεύουμε με εντατικούς ρυθμούς. Κάνουμε πολλά πράγματα, γυμναζόμαστε. Καταπιέζουμε τους εαυτούς μας με δυστυχώς ¨άπληστες" προτεραιότητες που βελτιώνουν την εικόνα μας προς τα έξω. Κάνουμε ,ας μου επιτραπεί, γαμημένες συζητήσεις για το πόσο καλά είμαστε, να το ακούσουν κυρίως οι άλλοι. Η ψυχική καταπόνηση δεν αστειεύεται. Όσο και να τη περιφρουρήσεις, εκείνη θα σε σταματήσει, θα σε κόψει ,θα σε μπλοκάρει και θα σε κομπλάρει μαζί. Και εκεί που τρέχεις να τα προλάβεις όλα, εκεί που έχεις φθάσει στην εκπλήρωση των φιλοδοξιών σου, εκεί που είναι όλοι ευχαριστημένοι απ τις επιδώσεις σου προσωπικές και οικογενειακές, αρχίζει να σου πατάει ένα φρενάκι που σε σταματάει αργά αργά βασανιστικά ,μέχρι που σε ακινητοποιεί.

Δε είμαι σε θέση να ξέρω τι θα μου συμβεί ή με πιο τρόπο θα φύγω απ αυτή τη ζωή. Τη μνήμη μου όμως θα την ήθελα. Τις εικόνες μου τις αγαπώ πολύ. Τα χρόνια που αγωνίστηκα και αγωνίζομαι θέλω να τα σκέφτομαι μέχρι το τέλος. Τα λάθη μου θέλω να είναι οδηγός μέχρι τ άσπρα μαλάκια Θέλω μέχρι τελευταία στιγμή να αντιλαμβάνομαι τα χαμόγελα και τα δάκρυα. Θέλω να μη ξεχάσω να κλαίω ή να γελάω. Δε θέλω να σβήσουν απ το μυαλό μου οι μορφές των παιδιών μου. Είναι τόσο σκληρό, αυτό . Θέλω τον άνθρωπο που έχω αγαπήσει τόσο πολύ σ αυτή τη ζωή , να μην τον σβήσει απ τη μνήμη αυτή η μάστιγα.

Την εικόνα και τη σταδιακή απώλεια μνήμης της μητέρας δε θα τη ξεχάσω ποτέ. Πως κάποια στιγμή με ξέχασε. Έβλεπε το κενό. Έχω δε, συνδυάσει την ασθένειά της με το τρόπο σκέψης της, την ήξερα καλά, με τη στάση ζωής που είχε. Όλα για τους άλλους. Αγία.

Δε φρόντιζε καθόλου τα θέλω της. Πρέπει ν αγωνιζόμαστε γι αυτά.

Δε ζητούσε ποτέ. Υπόμενε. Το θέμα είναι να βάζεις στόχο κι αν δεν τον προσεγγίζεις, δεν τον καταχτάς ,ν αλλάζεις στόχο. Ούτε να υπομένεις αλλά και να μην επιμένεις.

Το όχι δεν ήξερε τι σημαίνει. Μα το όχι σου, δείχνει περίτρανα τη θέση σου.

Στενοχωριόταν τόσο πολύ με ορισμένα πράγματα και πρόσωπα, αλλά δε το έδειχνε ποτέ. Μη και κακοκαρδίσει ή μη χάσει κάποιον!! Σίγουρο λάθος. Όλες μα όλες οι σχέσεις πρέπει να δοκιμάζονται. Να μη φοβάσαι την απώλεια, να μιλάς. Το τεστ αυτό δείχνει στο τέλος πόσο ισχυρή και αληθινή ήταν η κάθε σχέση.

Τα τελευταία νέα λένε πως δεν αρκεί να εξ ασκείς το μυαλό σου πρέπει να το φροντίζεις κιόλας . Οι απανωτές στενοχώριες θα κατατροπώσουν σταδιακά τη μνήμη σου. Να βρίσκεις λύσεις χωρίς να κουκουλώνεις. Να είσαι και να δείχνεις τον πραγματικό σου εαυτό. Να τα βλέπεις κατάματα όλα. Εύκολα και δύσκολα.

Τέλος, τα ελαφριά ηρεμιστικά που πρόσκαιρα σε βγάζουν απ τις αγχώδεις καταστάσεις, σταδιακά και μελλοντικά σβήνουν τη μνήμη. Αντί γι αυτό λοιπόν δυναμικά βρες λύσεις.

Ο Freud έλεγε πως οι "θεμέλιοι λίθοι της ευτυχίας είναι δύο: αγάπη και δουλειά". Προφανώς ,ο παράγοντας "εξουθένωση ψυχής" δεν υπολογίστηκε ποτέ σ αυτή την εξίσωση που λείπει ο τρόπος ή η στάση ζωής . Θα συμπλήρωνα αγάπη, δουλειά ,έργο δηλαδή και καθάρια πέρα για πέρα σκέψη.

Ευχή και ελπίδα.

Kiss:)

Achla 2 και καλό φθινόπωρο να έρθει!

2010-08-29T00:10:00.002+03:00

Η πεζοπορία δεν σε κούραζε καθόλου. Μόλις το κορμί βυθιζόταν στο νερό, έλεγες είσαι στο παράδεισο. Και ήσουν!! Η πρώτη βουτιά. Μα να μη φοβάται!!

Όλοι μια παρέα.

Τα πλατάνια αγκαλιάζουν τις πηγές!!

Ο απίστευτος μικρούλης απόλυτα εξοικειωμένος με τη φύση.

Κι οι τσαπερδόνες χορεύουν ξυπόλητες στο δάσος. Ήταν απίθανες και πανέμορφες.

Να ξαποστάστουμε και λίγο.

Στο τραπέζι όλοι το βράδυ, μια παρέα.

Το κέφι ανάβει.

Katrine, Μάκης, Έκτορας.

....και η αιώρα ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη ν αράξεις!! Καλή εβδομάδα εύχομαι , καλή χρονιά και καλή δύναμη στις δυσκολίες του χειμώνα. Σας φιλώ.

Achla 1

2010-08-26T01:11:00.003+03:00

Η άφιξή μας στο νησί έγινε νωρίς το πρωί οπότε είχαμε όλη την ημέρα μπροστά μας. Πολλά χρόνια πριν είχα ξαναπάει στην Άνδρο στο Μπατσί αλλά δεν θυμάμαι πολλά πράγματα παρά μόνο τις εκπληκτικές στιγμές που είχα περάσει μικρό κοριτσάκι τότε ,με τις αδελφές μου.

Το Γαύριο όπου είναι το λιμάνι απέχει περίπου 25 με 30 χιλ. απ τα Άχλα. Μέχρι το χωριό Βουρκωτή ο δρόμος είναι στενός με στροφές ανάβασης αλλά καλός. Οι μυρωδιές του θυμαριού και της ρίγανης σε βάζουν στο κλίμα. Στη Βουρκωτή μας περίμενε το τζιπ με τον Ρικ όπου θα μας πήγαινε στ Άχλα. Ξεκινώντας πέφτουμε στο χωματόδρομο. Μιλάμε για 9 χιλιόμετρα κατσάβραχο φαγωμένο απ τις βροχές,τελείως λέμε. Με το που σκάει μύτη το πέλαγος μένεις άφωνος απ τη θέα.

Κατευθύνεσαι προς το ΒΑ τμήμα του νησιού και όταν έρχεται η στιγμή που συναντάς από ψηλά τον εκπληκτικό κόλπο της Άχλας, ξεχνάς το κατσικόδρομο που διανύεις και λες μήπως πηγαίνω Κένυα και δε το ξέρω?? Η πρώτη ματιά σε αποζημιώνει στο μέγιστο. Μια παραλία με ψιλό βότσαλο, λευκή άμμο και γαλαζοπράσινα νερά. Δεξιά το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου και αριστερά ο φάρος απ το κοντινό ακρωτήρι της γριάς. Στο πίσω μέρος της παραλίας διακρίνεις το ποτάμι που καταλήγει στη θάλασσα. Επίγειος παράδεισος.

Το Onar, είναι ένα οικολογικό ξενοδοχείο-χωριουδάκι. Αποτελείται από οκτώ πέτρινα σπίτια. Απλά δωμάτια ευρύχωρα, με ανεμιστήρες οροφής και μεγάλα παράθυρα με σίτες όπου το κυκλαδίτικο αεράκι σε αγκαλιάζει κυριολεκτικά. Στη μέση απ τα σπιτάκια, στα δρομάκια βλέπεις ντοματούλες , μελιτζάνες , μπάμιες. Δεν έχει σχέση με ντεκόρ χλιδάτου κυκλαδίτικου ξενοδοχείου. Απομονωμένο, ήσυχο. Έχεις να κάνεις με ακριδούλες, σαυράκια, πεταλούδες, μια γαϊδάρα τη Μαρίτσα, ένα πόνυ, και τον παχουλό παχουλό σκύλο ,που ξέχασα τ όνομά του. Όλοι εξοικειωμένοι μεταξύ τους. Αγάπες. Η η μέρα μας ξεκινούσε με το πρωινό. Α la carte. Ότι ήθελες όπως το ήθελες, όποια ώρα το ήθελες. Μ άρεσε πολύ αυτό, ξέχασα τι σημαίνει ρολόι. Αρχικά απολαύσαμε τη παραλία, κολυμπήσαμε ατελείωτα, φθάσαμε στις σπηλιές όπου είχε μικρές αμμουδιές και νοιώσαμε μοναδικοί. Μπαλί σκέτο, με Αιγαιοπελαγίτικη αύρα. Δεν ήθελες να τ αφήσεις. Το γαλαζοπράσινο χρώμα και ο διάφανος βυθός μόνο ευεξία ηρεμία και γαλήνη σου προκαλούσε. Το είπα : "ευχαριστώ"!!

Τη πρώτη απόλαυση με την ακτή τη περάσαμε μέχρι το μεσημέρι. Μετά από λίγη ώρα ξεκούρασης ξεκινήσαμε για τη πίσω μεριά του ξενοδοχείου εισχωρήσαμε στο βουνό. Επρόκειτο για περιοχή φυσικού κάλους. Ήρεμη κι απαλλαγμένη απ τη βουή των κοσμοπολίτικων νησιών. Μέσα απ το βουνό κατεβαίνει το ποτάμι όπου δημιουργεί μικρές λίμνες, πισίνες θα τις έλεγες. Νερό πηγής πεντακάθαρο ολόδροσο. Μια βουτιά από ψηλά στα γάργαρα νερά και πήρες άλλη μια ζωή!! Εκατοντάδες πλατάνια που οι ρίζες τους είναι αγκαζέ με τις λίμνες. Δεξιά κι αριστερά βατομουριές. Τσακ κόβεις και τρως!! Θέλεις τέσσερεις θαυματουργές ώρες για ν ανέβεις σε όλες τις λίμνες με πεζοπορία , πάνω σε λιθάρια και κλαδιά. Ανεβαίνεις , ανεβαίνεις παραπατάς, πιάνεσαι, πονάς, γδέρνεσαι και λίγο αλλά πιστέψτε με το απολαμβάνεις. Τα λιθάρια κάνουν στα πέλματα το πιο ιδανικό μασάζ. Σιάτσου πραγματικό που δίνει όλη την ενέργεια YIN-YANG!

Τα βράδια όλοι που μένουν στο χωριό γίνονται μια παρέα. Δύο μεγάλα ξύλινα τραπέζια κάτω απ τα πλατάνια, στρωμένα με σερβίτσια σε περιμένουν. Ο Νίκος διαπρέπει στη κουζίνα. Όχι πολλά πράγματα. Δύο κυρίως πιάτα, δυο τρία πρώτα και σαλάτες , τυριά. Γλυκό πανακότα ή κορμό ότι σ αρέσει. Και εννοείται το κρασί και το τσίπουρο ρέουν! Τη μουσική αναλαμβάνει ο manager ή ο Νίκος ή όποιος θέλει. Ελεύθερα. Σημασία έχει πως καταλήγει η βραδιά να είναι αξέχαστη μετά από κουβεντούλες, συζητήσεις, γνωριμία και άπλετο κέφι.

Δε πλήττει κανείς. Υπάρχει χρόνος για σκέψη, απομόνωση και παρείτσα μαζί. Κι αν δε θες πολλά πολλά, κάθεσαι με τη Μαρίτσα και περνάς ζάχαρη!!Ναι, ναι!! Το βίντεο στην αρχή, είναι από το you tube, ό,τι πρέπει για μια πρώτη εικόνα. Τα κατσάβραχα που λέγαμε στη διαδρομη!! Από ψηλά φθάνοντας, ο κόλπος και ο ποταμός δίπλα.

Το onar κατά την άφιξη.
Λευκή άμμος, κολύμπι κοντά στη σπηλιά.

Το πόνυ, το αγαπημένο πόνυ, απαραίτητη συντροφιά.

Εδώ αν θέλεις κάνεις μασαζ, αν όχι απλά αράζεις στην αιώρα και χαλαρώνεις!Τέλειο!

Ο μικρός απολαμβάνει σε μια λίμνη (οι βουτιές στο επόμενο).

....και η μαμά επιστρέφει κατάκοπη από πεζοπορία,ουφ!!
Στο επόμενο οι λίμνες, Achla by night και η Μαρίτσα!

Φιλιά:))

Το καλοκαίρι μου!!

2010-08-19T21:34:00.008+03:00

Στην αρχή του καλοκαιριού με κατέκλυσε απίστευτη στεναχώρια, θλίψη θα έλεγα. Η είσοδος των "υψηλών" προγραμματισμών διακοπών με χάλαγε. Δε το ήθελα, αλήθεια. Άκουγα δίπλα μου συνεχώς ,"πότε φεύγεις??|", "πού θα πας?", "πόσο θα λείψεις?", " α εμείς θα πάμε Ιόνιο!!", "εμείς Σίφνο", " Οινούσσες, θέλεις να έρθεις?", "?" και διάφορες καλοκαιρινές χαρούμενες και δικαίως κουβέντες, που ναι ομολογώ πως με χάλαγαν.

Η απόφαση να μη πάω πουθενά, ενώ ήταν συνειδητή, με στεναχωρούσε κατά βάθος τόσο μα τόσο πολύ. 'Ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα, ήθελα αυτό το καλοκαίρι ν αγγίξω όσα τα τελευταία χρόνια προσδοκούσα.

Η Αθήνα είναι όμορφη τον Αύγουστο, ιδιαίτερα φέτος. Έχει την άνεση αυτή που χρειάζεται. Τόση, όσο που να μην νιώθεις τελείως μόνος και να μην αισθάνεσαι έρημος. Η ζέστη δεν υποφέρεται όμως. Δε θυμάμαι κοντά τόσο ζεστό καλοκαίρι. Επίτηδες το κάνει σκέφτομαι Μήπως να φύγω να δροσίσει?? Είναι υπέροχα στην "Αγορά" τα πρωινά, είναι υπέροχο το δείλι στο Μαύρο Λιθάρι. Είναι.

...και μην αρχίσουν οι ερωτήσεις και οι μεταφράσεις γιατί δεν είχε διακοπές φέτος!!!! Απλά για δικούς μου πολύ σοβαρούς λόγους που έχουν να κάνουν με διαπιστώσεις και βαθύτερες σκέψεις. Μίζερη δεν ήμουν ποτέ. Δε θα κολλήσω σε δυσκολίες της εποχής. Όλα μπορούμε να τα κάνουμε και με τα πολλά και με τα λίγα. Μισώ τη μιζέρια. Μισώ τις ψεύτικες διακοπές και ιδιαίτερα τις after μεγαλοκουβέντες. Πόσο ιδανικά ήταν!!! Μα τι τέλεια περάσαμε!!!! Ήπιαμε, ξενυχτήσαμε!! Μπράβο ,μπράβο και του χρόνου!!

No no!! Δε θα πάρω!!

Αυτό δε θα το πάρω.

Όμως πολύ θέλω, διακοπές αληθινές. Μου έχουν λείψει. Αυτές που αφήνεσαι, ξεκουράζεσαι, τσαλακώνεσαι, χαίρεσαι , βαριέσαι και χωρίς να έχεις να κρύψεις τίποτε μοιράζεσαι τη κάθε στιγμή. Με το σύντροφο που κοιτά στα μάτια πέρα για πέρα αληθινά. Που δεν σκέφτεται να γυρίσει πίσω για να την κάνει. Που δε βλέπει σαν υποχρέωση οικογενειακή τις διακοπές. Που πίνει το βραδάκι το ποτό του και δεν κρύβεται να στείλει μηνύματα. Που είναι για σένα. Εκεί συνειδητά και λεβέντικα.

Εύχομαι, αυτό που προσδοκώ, το αληθινό να το αγγίξω. Αν όχι θα χαρίσω το χαρτάκι αναμονής της ευτυχίας όπως γράφει και ο Marc, και θα παραιτηθώ.

Έγραψα παραπάνω για το Μαύρο Λιθάρι. Ναι τις τελευταίες ημέρες τις πέρασα στο bolivar. Μπανάκι ολοήμερο, διάβασμα, σωστή μουσικούλα και μοίρασμα σκέψεων με την orfia. Μιλάμε για άπλετα χαμόγελα ικανοποίησης !! Απ τις λίγες φορές στη ζωή μου που ενώ υπάρχει κομμάτι που λείπει για να συμπληρωθεί το παζλ, νοιώθω ικανοποίηση.

Ικανοποίηση γιατί είμαι κοντά στο πατέρα μου όσο ποτέ. Μου δόθηκε η ευκαιρία να τον φροντίσω. Τίποτε ιδιαίτερο. ένα φαγάκι μια επίσκεψη και λίγη παρέα. Εξ άλλου είναι ακόμη πολύ δυναμικός, απλά μεγάλωσε. Θέλει το κανάκεμα που του προκαλεί ασφάλεια. Θέλει την υποστήριξη που έρχεται απ την παρουσία και μόνο. Τη σιωπηλή κουβέντα που έρχεται απ την ουσιαστική παρουσία. Το σιωπηλό "σ αγαπώ" έχει δύναμη, σε όλες τις περιπτώσεις......και δε συγκρίνεται.

Ικανοποίηση γιατί ενώ χάθηκε μια φιλία, ήρθε μια άλλη. Μου χρωστάει η ζωή το χω ξαναπεί.

Ικανοποίηση με μένα. Που μεγαλώνω και νοιώθω να ομορφαίνει η ψυχή μου. Που οι ρυτίδες μου είναι τόσο όμορφες.

Ικανοποίηση γιατί μ ένα μονοήμερο στην Αίγινα με τα παιδιά, εκτίμησα κομμάτια της ζωής.

Ικανοποίηση γιατί αύριο πρωί φεύγω για ένα τριήμερο Άνδρο , όπου μετά το χωριό Βουρκωτή η παραλία Άχλα θα με ανταμείψει.

Ικανοποίηση διότι μ ευχαρίστησε που τα μοιράστηκα εδώ μαζί σας.

Μία, με τα παιδιά σε απίστευτη τρέλλα και..
μία με παρέα τη πιο όμορφη ώρα, για μένα, της ημέρας. Δείλι αγαπημένο απ το Μαύρο Λιθάρι.

Φιλάκια καλής συνέχειας:)

Γλυκο - Μυκονιάτικα.

2010-07-13T23:11:00.005+03:00

Με φόντο τη Δήλο

Η εικόνα που βγαίνει απ αυτό το νησί είναι μαγευτική. Το δείλι ,που είναι και η πιο αγαπημένη ώρα της ημέρας, για άλλη μια φορά κόβει την ανάσα απ τα χρώματα. Ένα θα πω και ίσως φανώ υπερβολική. Ό,τι και να έχω, ό,τι μα ό,τι στο δειλινό υποκλίνομαι, σιωπώ, και ευχαριστώ ( άντε πάλι). Τα πάντα. Η Μύκονος είναι απ τα νησιά που και όταν βρέχει έχει ομορφιά.

Ο τόπος, η καλή παρέα και το καλό, όχι το πολύ, το καλό φαγητό είναι αυτά που συνηγορούν για να περάσεις όμορφα.

Μύκονος, για άλλη μια φορά.

Όπου υπάρχει σπιτικό φαγητό , όπως το Μαεργιό στη Χώρα, η Ταβέρνα της Κικής στον Άγιο Σώστη και στο Φωκό η ταβερνούλα ,είναι τιμή η επίσκεψη και απόλαυση. Επιλογές που δε μπορείς να τις αρνηθείς όταν βρεθείς εκεί. Απ την άλλη αυτή τη φορά , λόγω υποχρεώσεων κυρίως, επισκέφθηκα αλλά και εκτιμώ πολύ ναι,το interni και το Νάμμος. Δεν έχω λόγια ,όχι μόνο για την ποιότητα αλλά και για την φιλοξενία και τη ζεστασιά που μπορεί να προσφέρει ένα καλό ρεστοράν. Την αυθεντική. Διότι έχω συναντήσει και επιτηδευμένη που μ έχει ξενερώσει.

Σκεφτόμουν τη κρίση εκεί χαλαρώνοντας στο νησί.. Έκανα τις σκέψεις που κάνουμε τελευταία. Καταλήγω πως πρέπει να αγωνιζόμαστε όλοι. Να κάνουμε σωστά πράγματα, να μην προσπαθούμε να κοροϊδεψουμε το συνάνθρωπο - καταναλωτή. Να σεβόμαστε τα χρήματα που ο απέναντι, δεν έχει σημασία για πιο λόγο, καταθέτει για να έχει οποιαδήποτε παροχή. Θα σταθώ σε αυτό το σημείο. Και όχι μόνο στη Μύκονο, παντού όπου υπάρχει σχέση πωλητή - πελάτη. Οι ψευτο -επιχειρήσεις της αρπαχτής δεν επιβιώνουν. Πλέον απ τη στιγμή που σκέφτεσαι τι και πως θα το ξοδέψεις απευθύνεσαι εκεί που σε σέβονται . Εκεί που δεν θα σε κοροϊδέψουν και θα πάρεις αυτό ακριβώς που πληρώνεις. Το σεβασμό τον ένοιωσα και στο ξενοδοχείο ,όπου ένα αφιέρωμα θα το κάνω, αλλά και σε όλες τις επιλογές μας.

Ναι είμαστε σε δύσκολη περίοδο αλλά να προσέχουμε κιόλας. Όχι κλάψα μόνο αλλά και αγώνας. Τι έλεγα πριν? Α ναι, για την αυθεντική ευγένεια. Χάρηκα βλέποντας νέα παιδιά με κέφι να έχουν όρεξη για δουλειά και να προσφέρουν το καλύτερο δυνατό, ώρες ατελείωτες, αδιαμαρτύρητα . Η Μαριάννα στο Νάμμος τοπ εξυπηρέτησης ,φιλικότητας, και χιούμορ. Όλα τα παιδιά απλά το συγκεκριμένο κορίτσι ήταν για μας.

Η Μύκονος είναι αγαπημένη. Όταν θέλεις είναι ήρεμη, απομονωμένη, γλυκιά, αναντικατάστατη. Σίγουρα δεν είναι το ντύσιμο "υπερπαραγωγή", δεν είναι οι μπάρες. Είναι τα απίστευτα μπλε νερά της, τα ραδίκια του Φρυάνου που νοστιμότερα δεν υπάρχουν, τα σπαράγγια , το φρέσκο ψωμί που μοσχοβολάει τα πρωινά, στα σοκάκια . Αστείο ε?? Ναι ,την ώρα που κοιμούνται οι ξενύχτηδες. Ο καφές στη Χαρά. Είναι πανέμορφη. Ο Πάνορμος , η Λια, η Κάππαρη.

Θα ξαναπάω και πάλι και πάλι.

Την έχω αγαπήσει για όλους αυτούς τους λόγους και για άλλους τόσους.

Παρέα με..................

...με την όμορφη Μυκονιάτισσα,

...τον Πάνορμο,

.....με αυτά τα υπέροχα παιδιά,

.......με shopping,

....με τον Σουτού

........με την αγαπημένη Georgia,
...με τους δυο τους. Σε απόλυτη ευθυμία!!

....με το αγαπημένο φίλο Χάρη, σε συνάντηση κορυφής,

.....με περίπατο στο δείλι,

......και με την Katrine, εννοείται!!

Τώρα ξεκινά το καλοκαίρι. Σμουατς:))

Ο Δήμος και ο δήμιος δούλος του Δήμου!

2010-07-09T14:35:00.003+03:00

Κι ενώ όλοι είναι ή προετοιμάζουν τις διακοπές τους η Κατρίν τρέχει σαν να είναι στη μέση στο καταχείμωνο ,με απίστευτο φόρτο δουλειάς, με πολλές υποχρεώσεις των παιδιών και δηλώνει πως αν δεν συμβεί επειγόντως "κάτι", ξέρει το σύμπαν, θα βάλει τις φωνές και θ ακουστεί ως την Πρωτευουσιάνα φίλη της.

Ήθελα να γράψω για τη Μύκονο, αλλά όχι στο επόμενο διότι σήμερα με αφορμή την επίσκεψή μου στο Δήμο θέλω να τα χώσω, έτσι για να παρηγορηθώ λίγο.

Με αρκετό άγχος, για να προλάβω να επιστρέψω στο γραφείο, 07:30 ήμουν εκεί. Μια αίτηση για την κατασκήνωση του μικρού. ΄Δεν θα πω για το κτίριο έχουμε συνηθίσει όλοι τα χάλια σε αυτές τις υπηρεσίες.

Ταμπέλα χάρτινη απ έξω, " Πρωτόκολλο - 07:30 - 15:00".

"Α αα ωραία λέω, μια χαρά στην ώρα μου!!"

Μπαίνοντας μέσα στην ερημιά του Θεού, τζάμπα χάρηκα,, βλέπω άλλη ταμπέλα "Εξυπηρέτηση κοινού 09:00 - 15:00". Σκέφτομαι "παίρνεις αριθμό πρωτοκόλλου στις 07:30, και μετά περιμένεις μιάμιση ώρα για υπογραφές!!". Απιστεύτου??

Πάμε παρακάτω να δούμε σήμερα τι θα γίνει, dollitsa μου, λέω!!

Στο πρωτόκολλο ουδείς. Εγώ και οι τοίχοι. Α ξέχασα μια κοπελιά έξω απ τα γραφεία κάπνιζε, αλλά δεν είχε αναλάβει ακόμη έργο οπότε στ α..... της, το τι περίμενα.

Να επιτέλους!! 8 η ώρα φάνηκε άνθρωπος!! ΑΜΕΑ. Ναι ναι κι όμως. Μια γυναίκα ΑΜΕΑ, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, δεν άρθρωνε λέξη. Μερικούς ήχους έβγαζε, και φυσικά ήταν αδύνατο να συνεννοηθώ! Ανοίγει το γραφείο και κάθεται κοιτώντας το ταβάνι.

Εν τω μεταξύ αρχίζω ν αφρίζω ,η ώρα είναι 8 και 20 και το τηλέφωνο απ τη δουλειά να χτυπάει. Έφθασε επιτέλους μια κυρία που καταλάβαινε να μ εξυπηρετήσει . Ετοιμάζω την αίτηση, που παρεμπιπτόντως μόνη μου βρήκα ψάχνοντας, μιας και περίμενα έκανα και κάτι, και φεύγω για υπογραφή στην Προϊσταμένη. Η οποία βεβαίως δεν ήταν στη θέση της, ήταν δυο ορόφους πιο πάνω στη γενική γραμματεία. "Εκεί να πάτε", μου λέει κάποια άλλη ξινή. Ξεκινώ για δυο ορόφους πάνω και βλέπω δυο γυναίκες να πίνουν καφέ στη καλή χαρά. "Περιμένετε ", μου λένε.

Περιμένω!

Ώρα 8 και 55. ΞΕΧΝΩ την καταγωγή μου, την ανατροφή μου, την ηθική μου, τον καθωσπρεπισμό μου και την ευγένειά μου και αρχίζω το στόλισμα που μόνο Ρέντη θύμιζε. Παρακαλώ πολύ αν βρέθηκε κανείς εκεί, αν με άκουσε κανείς να το ξεχάσει!! ΤΩΡΑ!!

Δε λέω, πολύ μου αρέσω έτσι όπως με έχουν αναθρέψει οι γονείς μου μέσα στην ευγένεια, αλλά όταν βλέπω τέτοιο χάλι τα παίρνω. Η εκμετάλλευση, η αδιαφορία, ο μη σεβασμός στο χρόνο του άλλου, και οι γυναίκες οι τεμπέλες του Δημοσίου που έχουν τυλίξει αποβραδίς με μπικουτί το απαίσιο κοντό μαλλί τους και το έχουν κάνει λαχανοκηπέ, με κάνουν να βγάζω αφρούς και βρίζω χειρότερα και απ εκείνον τον έρμο μανάβη , κατά τα άλλα συμπαθέστατο, της λαϊκής αγοράς.

Το κατ ευχαριστήθηκα διότι της κόπηκε η ψευτομαγκιά, και πήγε κατευθείαν στη θέση της απ όπου και εκεί μου υπέγραψε. Όοοοχι την κατέβασα στη θέση της, εννοείται. Δε δέχθηκα να μου υπογράψει πίνοντας καφέ. Άι σιχτίρ πια.

Επιστροφή στη βάση μου 9 και μισή.

Θέλω να πω και προκαλώ και δε με νοιάζει . Είμαι παιδί του ιδιωτικού τομέα. Με τη δουλειά που έχω πατήσει τόσα χρόνια είμαι σε θέση να κρατώ όλο το Δήμο μόνη μου!!! Να κάνω ταυτόχρονα και να διεκπεραιώνω δέκα πόστα. Και να λέω και ευχαριστώ. Αυτό που τα πάτε??

Αυτά καλοί μου!

Και απευθύνομαι τώρα στο αγαπημένο φίλο Γιάννη - Asteroid , που σίγουρα θα με μαλώσει που ασχολούμαι και θα με στείλει σε καμιά παραλία να ησυχάσω.

"Jhon, αν είσαι ακόμη Μύκονο στρώσε μου μια πετσετούλα στον Άγιο Σώστη. Μόνο εκεί θα ηρεμήσω. ". Απαίτηση δεν έχω για d΄anjou, μια χαρά το κρασάκι της κ. Κικής με μαυρομάτικα:))))"

Φιλί, καλό ΣΚ να έχουμε με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το καθένα μας.

Just thank you

2010-07-02T23:04:00.001+03:00

Στο ξεκίνημα του ΣΚ και ενώ η εβδομάδα που πέρασε δεν ήταν η καλύτερη, πιάνω τον εαυτό μου να ψελλίζει "ευχαριστώ". Πως όταν μας κολλάει ένα τραγούδι απ το πρωί και το μουρμουρίζουμε εκνευριστικά όλη ημέρα?? Κάπως έτσι. "Ευχαριστώ". Και ήταν δύσκολη εβδομάδα. Που να ήταν και η καλύτερη δηλαδή. Τι θα έκανα? Στροφές? Πιρουέττες! Τελευταία είναι έντονη αυτή η ανάγκη. Του "Ευχαριστώ". Οι αντιδράσεις μου. Ο θυμός ή και η χαρά μου. Το φώναζαν. Η επιτυχία και η αναγνώριση. Οι άνθρωποι. Οι φίλοι. Η οικογένειά μου.

..και όσο το λέω, τόσο πιο πολύ το ακούω κι από τους γύρω μου, και μ αρέσει.

Σ ευχαριστώ Θηρεσία μου, δε θα πάψω να σου μιλώ..................να σε φιλώ, σ ευχαριστώ Γιάννη που αγαπάς και αντέχεις τον κακό(καλό)μαθημένο Βενιαμίν σου, ευχαριστώ το σύμπαν που σε συνάντησα, ευχαριστώ τη διαίσθησή μου, ευχαριστώ τους συνεργάτες μου και τους αντίζηλους πιο πολύ, ευχαριστώ όποιον με μαλώνει, φίλους κι αδελφούς (ναι), ευχαριστώ και μια φίλη που με πρόδωσε, ευχαριστώ αυτόν που με συγχώρεσε, αλλά και εμένα την ίδια που συγχωρώ.

ευχαριστώ ,που δεν βλασφημώ.

Ok!

Ευχαριστώ την αγάπη και τον έρωτα κι ας με γδέρνουν. Αμυχές γνώσης. Ευχαριστώ.

Έτσι μου ρθε απόψε. Μιλώ με μένα και το μοιράζομαι. Είναι μια βραδιά τόσο ήρεμη που από μόνη της με καλοδέχεται.

Ήταν δύσκολη εβδομάδα.

Ήταν...

just thank

have a nice wk

bb.

Φλερτάρεις???Πρόσεχε!

2010-06-22T20:09:00.001+03:00

Λέω, πως η περίοδος εξετάσεων αυτή τη χρονιά με ταλαιπώρησε. Μία οι επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις, μία η δυσκολία επικοινωνίας με τον αγαπημένο έφηβο μικρό μου, με πίεσαν όλα τόσο ,αλλά σήμερα νοιώθω ευτυχής. Όχι πως δεν θα υπάρξουν στο παρακάτω διάφορα αλλά έτσι ,το λέω για να ρίχνω πίσω τα δύσκολα. Προς το παρόν τελειώσαμε, και δε μαζευόμαστε.

Μα μου έλειψε το σπιτάκι αυτό.

Μα είχα τόσα να γράψω για το ταξίδι στο μπλε νησάκι. Για την θετική αύρα της Μυκόνου. Που να προλάβω??? Τώρα μετά από τόσες ημέρες από που να το πιάσω?? Εξ άλλου είμαι της άποψης πως όσο πιο φρέσκα είναι τα δοκουμένδα τόσο πιο ζωντανά μεταφέρονται. Οπότε την πέρασα που την πέρασα τη περίοδο after της Μυκόνου,την αφήνω ακόμη παραπίσω. Το καλοκαίρι είναι μεγάλο εξ άλλου και σε δουλειά θα βρισκόμαστε.

Έχω πλάκα όμως διότι το τι αποθηκεύτηκε στο κεφάλι μου όλο αυτό το διάστημα δε λέγεται. Δεν υπήρχε κάτι που είδα , είπα, έζησα και δεν σκέφτηκα να το γράψω. Νοερά το μοιραζόμουν. Απιστεύτου??? Που λέει το orfiάκι??

Με την παρατήρηση πάντα γύρω μου, έχω να κάνω με το φλερτ.
Φλερτ!!
Δηλαδή έκφραση ερωτικού ενδιαφέροντος. Στιγμιαίου, λέμε!! Προκαλεί ευεξία, κινητοποιεί όλες τις αισθήσεις, διαστέλλει τις κόρες. Ναι. Αρκεί να έχει ομορφιά.

Φλερτ με σωστή δόση βλέμματος, αγγίγματος, οικειότητας. Φλερτ ,που αν ξεπεράσει τα όρια γίνεται ενοχλητικό και βλακώδες. Μια ψυχή λέει πως απορρίπτουμε όποιον δεν μας αρέσει. Σε αντίθεση ,αν κάποιον κάνεις κέφι με όποιο τρόπο και να σε φλερτάρει τον αποδέχεσαι. Λάθος μέγα λάθος. Μα τι να πω τώρα??? Ρε φίλε-η μου εσύ που το οπτικό σου πεδίο χρωματίζεται με μια παρουσία και σε πιάνει ταχυκαρδία με το στόχο, θέλει πολύ για να καταλάβεις τη θετική ή την αρνητική ανταπόκριση??? Δε νομίζω. Τότε γιατί επιμένεις?? Αν δε το πιάνεις στον αέρα σημαίνει πως δεν αξίζεις. Είσαι βραδύκαυστος και πρέπει να φας απόρριψη και να σπάσεις τα νεύρα,αλλά και τα μούτρα σου για να το καταλάβεις. Το φλερτ έχει ερωτικά το νόημά του, αλλά στηρίζεται σε μια λεπτή αίσθηση ισορροπίας, που αν χαλάσει γίνεται αντιαισθητικό

Διαπιστώνω πως δεν υπάρχει δυστυχώς αίσθηση λεπτότητας ,ευγένειας και χιούμορ,γιατί όχι. Η ισοπέδωση των σχέσεων χάλασε τη μαγεία.
...και ενώ σήμερα υπάρχουν σε αφθονία άνθρωποι διαθέσιμοι, που κυκλοφορούν γύρω γύρω καταλήγουν να είναι μόνοι . Άξεστους να τους πω, σεξουαλικά πεινασμένους να τους πω, σημασία έχει πως ορμάνε τόσο άγαρμπα και πιστεύουν πως μόλις τους είδες, αντίκρισες τον "ιδανικό" και έπεσες ξερή!! Πως πρέπει να πεις και ευχαριστώ που έριξαν το βλέμμα επάνω σου!!

Στη διαδικασία του φλερτ, της θετικής ανταπόκρισης πάντα, υπάρχει η σκέψη της κατάκτησης για το παρακάτω. Φαντασιώνεσαι, ελπίζεις, και αφού συναντήσεις τα ζευγάρια μάτια που κουμπώνουν επάνω σου, περπατάς και νομίζεις πως τα βλέπεις παντού. Και αυτό δε χρειάζεται πίεση, δε χρειάζεται καν προσπάθεια. Κυλάει μόνο του. Απλά πράγματα που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά και πάνω απ όλα τους κάνουν να αισθάνονται όμορφα. Ακόμη και ν απορριφθεί ένα τέτοιο κάλεσμα κι αυτό έχει τη χαριτομενιά του. Και δε σημαίνει τίποτε. Απλά δε έχουν όλοι οι άνθρωποι χημεία στο να σμίγουν μεταξύ τους. Αλλά όχι, το "στενός κορσές" δεν αντέχεται.

- Κοίταξε διακριτικά, όχι επίμονα και ΜΟΝΟ στα μάτια. Όπου αλλού ξεφύγει η ματιά σου, έχασες.

-Να είσαι απλός και ανεπιτήδευτος

-Μη μιλάς πολύ, δε χρειάζεται σε αυτή τη φάση. "Επίδειξη γνώσεων" is boring!!

-Αν έχεις άγχος και αμηχανία μια χαρά είναι. Όχι να κεκεδίζεις!

-Υπομονή, πολύ υπομονή.

-Ν ακούς, ν ακούς , ν ακούς!!

-Να θυμάσαι πως σημασία στη φάση αυτή δεν έχει τι λες, αλλά πως το λες.

-Πρόσεχε το ντύσιμό σου, και το χτένισμά σου. Κοντομάνικα πουκάμισα, πέδιλα και καπετούλες απαγορεύονται ή καλύτερα άστο, φύγε.

-Άντε βρε, και καλή επιτυχία!!

"Swan", beauty lounge

2010-05-16T18:21:00.001+03:00

"'Ανθρωπε αγάπα" έγραφα στα προηγούμενα και συνεχίζω λέγοντας 'Άνθρωπε ,να σε αγαπάς"

10 πρωί Σαββάτου και παρκάροντας, ήδη αισθανόμουν όμορφα απ το χρόνο που αφιέρωνα σε μένα. Ανεβαίνοντας στο καινούργιο κτίριο της Λ. Πεντέλης στο δεύτερο όροφο με την είσοδο στο Swan ,βρισκόσουν σ ένα κόσμο ονείρου και ομορφιάς.

'Ένα περιβάλλον πολυτέλειας και απλότητας μαζί. Η ξενάγηση στο χώρο αρχικά ,και πριν ακόμη σε πάρει στα χέρια της η Tami (μη με ρωτήσετε αν έλεγαν έτσι το κορίτσι με τα μαγικά χέρια,έτσι μου άρεσε να τη φωνάζω)σε χαλάρωνε. Ο σωστός φωτισμός, η μουσική, οι ευωδιές απ τα αιθέρια έλαια, με μαγικό τρόπο σε ηρεμούσαν. Τα κεριά με τα χρώματα του χώρου πρόσφεραν υψηλή αισθητική και ηρεμία. Η Tami με απίστευτα διακριτικό, σχεδόν αθόρυβο τρόπο ,ήταν κοντά με τα μαγικά της χέρια να διώξει την ένταση, να χαλαρώσει τους "γραπωμένους" απ το άγχος ραχιαίους, να ηρεμήσει το νου και να λύσει όλο το κορμί, ως τις άκρες των δακτύλων. Ζεστά αιθέρια έλαια. Από την λεβάντα, λεμόνι, κέδρο, γεράνι και γιασεμί, το άρωμα που γλυκά ερέθισε την όσφρηση, ήταν το γεράνι. Η εσωτερική φωνή ένα είπε:
"Αφέσου".

Εναρμονισμένες πλήρως οι κινήσεις της Tami, με το κύμα, τη φωνή των γλάρων και τον ήχο που διάχυτος με το φλάουτο, προκαλούσαν ευεξία και απελευθέρωση. Τα αισθανόταν κανείς στο κέντρο της σκέψης. Νόμιζες πως άνοιγε η ψυχή σου και κάτι θα σου έλεγε . Σε σένα, στον εαυτό σου ,να το ακούσεις, να το αφουγκραστείς. Πρέπει να ακούς σε στιγμές τέτοιες ,απόλυτης χαλάρωσης τον εαυτό σου. Τα μηνύματα που σου δίνει η φωνή της ψυχής , να τα παίρνεις σοβαρά. Οποιαδήποτε στιγμή. Κι όταν είσαι πλήρως συγκεντρωμένος χωρίς να αποσπάται η προσοχή σου ,η φωνή είναι πιο δυνατή. Κι εκεί που τα αιθέρια έλαια με τις μαγικές τους ιδιότητες ταξιδεύουν τις αισθήσεις σου, η ψυχή σου ουρλιάζει. Χμ, οξύμωρο σχήμα.

Στη τελική του, ευεργετικό.

Ξεκινώντας έγραψα "Άνθρωπε να σε αγαπάς".

Μόνο όταν αγαπώ τον εαυτό μου, και τον φροντίζω με όλους τους τρόπους, μπορώ να τον σεβαστώ.
Αν τον αγαπώ, του δίνω και του αφιερώνω μικρά πράγματα, θα με στηρίξει.
Αγαπώντας τον, θα τον αγαπούν και οι άλλοι.
Αγαπώντας τον, θα γίνεται ο καλύτερος δάσκαλος μέρα με τη μέρα για μένα τον ίδιο, αλλά και για τους γύρω μου. Τους φίλους , τα παιδιά μου, τους ανθρώπους που είναι κοντά μου.

Κλείνοντας , χαραγμένα σχεδόν, έχω στο νου τα λόγια του αγαπημένου δάσκαλου Παναθήναιου, αγαπώντας με πάντα:

'Αν εκεί που είσαι σήμερα, αυτό δεν εκτιμάται,
τότε είσαι σε λάθος μέρος.
Καιρός να αλλάξεις μέρος ,όχι τον εαυτό σου".

....και συμπληρώνω,τον εαυτό σου να αγαπάς!
Σ ευχαριστώ δάσκαλε.

Σας φιλώ γλυκά εύχομαι καλή εβδομάδα και το τριήμερο που έρχεται στο "blue island" όποιος βρεθεί, να περάσει όμορφα:)

ΑΝΘΡΩΠΕ ΑΓΑΠΑ

2010-05-07T23:26:00.002+03:00

Γυρίζω πίσω την εποχή που ήμουν παιδί. Δεν ξέρω , αν θέλω ν απαλύνω κάτι ή να κλειδώσω. Σκέφτομαι τη φρίκη πάλι και το χαμό , σκέφτομαι πού ζω , τί περιμένω, σκέφτομαι τα παιδιά μου, αλλά και σκέφτομαι και αυτά τα φονικά χέρια που έφεραν τη σκοτεινιά σε τόσους ανθρώπους. Με παρακαλώ να δώσω ένα αισιόδοξο μήνυμα, κάτι λίγο πιο γκρι στο μαύρο που μας βρήκε όλους. Τίποτε.........................................................................................................................

.........................................!!Άνθρωπε αγάπα! Φωνάζω τόσο δυνατά απόψε, μέχρι να πονέσω...

Θλίψη.....τίποτε άλλο....

2010-05-06T11:42:00.002+03:00

Εγώ, εσύ, εμείς!!

2010-05-01T15:27:00.004+03:00

Πολύ πεσμένοι ρυθμοί, μειωμένα χαμόγελα, επιθετικότητα ,γκρίνια - γκρίνια επικρατεί . Η αλήθεια είναι πως δίκαια έχουμε αποσυντονισθεί. Δεν περνάμε και τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας και της ιστορίας μας , ναι!! Ο οικονομικός κλοιός στενεύει όλο και πιο πολύ,η αγωνία έχει φέρει τα πάνω κάτω. Δηλώσεις, ανακοινώσεις, αποφάσεις. Η πρώτη κρυάδα είναι στη σκέψη μας, οι επόμενες θα είναι επί της ουσίας. Δίπλα και παραδίπλα μας θα βλέπουμε πεσμένα στρατιωτάκια, ρολά κατεβασμένα, κλειστά παραθύρια αλλά και κλειστά στόματα.

Δεν θα πιάσω τώρα θέμα για ΔΝΤ, έχει βουίξει ο τόπος. Απ τις λίγες φορές που οι περισσότεροι μιλάμε την ίδια γλώσσα. Όλοι έχουμε άποψη εκτός από αυτούς που επί έτη και έτη τσέπωναν. Όλα καλά για εκείνους ποιος ασχολείται , να τους στρίψει το λαρύγγι! Τες πα.

Εμείς εδώ οι κοντινοί και μακρινοί και οι διπλανοί. Γιατί τα βάζουμε ο ένας με τον άλλο?? Έχουμε κάτι να χωρίσουμε??Βλέπω καθημερινά δίπλα μου ανθρώπους να τσακώνονται, γνωστούς και άγνωστους για το τίποτε. Στο δρόμο, στα καταστήματα, στα σπίτια, στις εργασίες, ό ένας να φάει τον άλλο. Ήρεμα βρε παιδιά. Ποιος έχει να χωρίσει τι?? Κι αν σου πήρε τη σειρά κάποιος δεν θα σκοτώσεις κιόλας!!
Απότομοι στα παιδιά μας. Απότομοι στους συνεργάτες μας. Στο γείτονά μας. Στο σύντροφό μας. Στο φίλο μας. Έχω φρίξει. Σε αυτή τη δύσκολή ώρα που ok, δεν φταίμε εμείς και ναι ξέρω μπλα μπλα μπλα, εμείς θα τη πληρώσουμε κλπ, πρέπει να δείξουμε το χειρότερο εαυτό μεταξύ μας?? έλεος!!

Τίποτε δεν θ αλλάξει τώρα. Θα πορευτούμε με όλα αυτά. Δικαιώματα εργαζόμενων χάνονται. Πετύχει δε πετύχει αυτό θα είναι. Ανά τρίμηνο θα ανακοινώνονται πιθανόν νέα μέτρα σε περίπτωση μη βελτίωσης ή αποτυχίας των ήδη ανακοινωθέντων.

Μένω όμως στα απλά πράγματα, τα ανθρώπινα, τα λίγα. Την απλή σύνεση, πειθαρχία, και βελτίωση που μπορεί να έχουμε σαν άνθρωποι σε μια μικρή ομάδα, μια μικρή κοινωνία. Ν ασκηθούμε. Να οργανωθούμε. Ν αγαπήσουμε και να μην κατασπαράξουμε το διπλανό μας.

Μα δεν υπάρχει φορά που να βγω έξω και να μη πέσω επάνω σε καυγά. Ξεκατίνιασμα τελείως. Καμιά εξαίρεση για το χώρο που βρίσκονται. Μα σε εκκλησία, μα σε νοσοκομείο, μα σε εστιατόριο , αλλά και σε γειτονικά σπίτια ,όλο και κάτι γίνεται. Ναι εκεί προοδεύσαμε. Μάθαμε τη γλώσσα της καταγωγής μας!!

Ας γνωρίσουμε το αγνό σαπούνι, ας μη κυκλοφορούμε βρομύλοι έξω, ας μη φτύνουμε στο δρόμο, ας μάθουμε να μαζεύουμε τα περιττώματα των "αγαπημένων" μας σκύλων, ας μη λέμε ψέμματα, ας φύγει η μούντζα απ τη ζωή μας, ας μη φωνάζουμε δυνατά με τη δικαιολογία του μεσογειακού ταμπεραμέντου, ας μη φταίνε μόνο οι άλλοι για όσα συμβαίνουν, τέλος πάντων!!

Εντάξει δεν θα γίνουμε άγιοι αλλά το κτήνος ας φύγει αυτές τις δύσκολες ώρες!!

Ας γκρίνιαξα.Το φιλί φιλί!!

Entertainment.

2010-04-23T17:37:00.001+03:00

Το Άμστερνταμ είναι μια ζωντανή πόλη. Δε σε αφήνει να βαρεθείς μιας και όταν ανάψουν τα νυχτερινά φώτα το μόνο που θέλεις είναι να βγεις σε κάποιο μπαράκι . Όμορφο σκηνικό. Στις περισσότερες γωνιές, στα γεφυράκια πάνω απ τα κανάλια ,έχει cafe και bar. Τα μεσημέρια τραπεζάκια στο χάδι του ήλιου και το βράδυ με ποτό στο χέρι έξω μια ατμόσφαιρα χαράς και διακοπών. Κυκλοφορείς με απόλυτη ασφάλεια παντού. Στη παλιά πόλη περνοδιαβαίνουν άλογα τεράστια αλλά τεράστια λέμε, με καβαλάρηδες που ελέγχουν τα πάντα. Η Αστυνομία εποπτεύει διακριτικά, επεμβαίνει όπου χρειάζεται και σου δημιουργεί ασφάλεια ότι ώρα και να είναι.

Στα περίφημα coffe shop δε μπήκαμε,γιατί άλλωστε?Χαρακτηριστική σήμανση με δενδρύλια απ έξω,μπάφες και τσιγαριλίκια, όπως επίσης κέικ με μαγικά μανιτάρια που σου φέρνουν τη πολυπόθητη "χαρά"!Δε δοκιμάσαμε, παρ όλο που το λέγαμε υπό τύπου αστειότητας," ένα cannabis ice tea please!!" Όχι όχι ,μέχρι strawberry martini!

Την Ολλανδική κουζίνα για τα δικά μου δεδομένα τη βρήκα βαριά. Σάλτσες με πολλά λαχανικά και καρυκεύματα που ένα απλό πιάτο το έκαναν δύσπεπτο. Πολύ πατάτα τηγανητή. Η φρέσκια η δική μας δε συγκρίνεται, με τίποτε, σαφώς ανώτερη!!! Α ναι, τα bitter-ballen (κροκετούλες τυριού) εξαιρετικές.

'Ένα απ τα εστιατόρια που τιμήσαμε ,εκεί γιορτάστηκαν και τα γενέθλιά μου πανηγυρικά, ήταν το Christophe, στη Leliegracht. Θαλασσινό μενού. Εξαιρετικό σέρβις,σ ένα περιβάλλον με αισθητική. Αυτό ήθελα. Ένα πλατό τυριά ζητήσαμε για το κρασί και ήρθε τρόλεϊ ολόκληρο να διαλέξουμε απ τη φοβερή ποικιλία που υπήρχε. Σορμπέ για ν απολαύσουμε τα εκπληκτικά γλυκά και ανθρακούχο νερό για να χωνέψουμε!!

Art de la table!!

Στρειδι του Σεφ!

Αστακουδάκι-πατατούλες

Σιναγρίδα-ταμπουλέ-πατατούλες

Πόσα τυρακια πια??

Ποιος ρώτησε για μπύρες?? Ενδιάμεσα των πολιτιστικών επισκέψεων τιμούσαμε και μια μπύρα παγωμένη. Στο Μουσείο της Ιστορίας είχε ένα απίθανο ρεστοράν στην αυλή που δεν υπήρχε περίπτωση να μη σταθείς για ένα μπυρόνι.

Αφήνω για το τέλος την περίφημη βόλτα στη περιοχή Red Light του de Wellen. Έχει καταντήσει τουριστικό το μέρος αυτό, ναι ναι. Εκεί που οι περίφημες βιτρίνες εκθέτουν πανέμορφα κορίτσια που προσφέρουν λίγες στιγμές ευχαρίστησης. Στη πρώτη στροφή πέσαμε σε μια βιτρίνα με δυο γιαγιάδες παρέα. Είναι αστείο!Κι όμως! Τουλάχιστον 60 ετών με ζαρτιέρες και γοβίτσα. Δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Παρακάτω στα στενάκια ήρθαν και οι κούκλες. Πέρα απ το θέαμα,παρατηρούσα τους απίστευτα μοναχικούς άνδρες που χάζευαν με τις ώρες αυτά τα πλάσματα. Ανδροπαρέες όλων των ηλικιών με αστεία ,με πειράγματα, στην ουσία χλεύαζαν και ποθούσαν μαζί. Το συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε και για τις δυο πλευρές ήταν απογοητευτικό και λυπηρό. Εμπειρία.

Εννοείται πως πήρα και stroopwafels. Μαλακά μπισκότα με καραμέλα. Απλά τέλεια!!!!Α ναι και ένα καθρέπτη και ένα ποδήλατο(ψέέέέμα χε χε):)))

Αυτά τα λίγα γι αυτό το ταξιδάκι. Πολλά δεν έγραψα και πολλά δεν είδα.

Ευχαρίστως όμως ξαναπήγαινα.

Γλυκά φιλιά:))

Τη μικρή Ολλανδέζα,δεν την είδα!!

2010-04-21T18:56:00.002+03:00

Πάει πέρασε!

Όχι η βόλτα στο Άμστερνταμ, βεβαίως, αλλά μια μικρή διαταραχή της υγείας που ήρθε με την επιστροφή. Όλα καλά. Δεν υπάρχει περίπτωση μετά από αναποδιά να μην έρθει χαρά, το πιστεύω. Οπότε αναμένω!!

So!!

Τη πρώτη ημέρα ξεκινώντας μεσημεριανοαπογευματινή βόλτα διαπίστωσα στη πλατεία Dam εκ πρώτης, ένα άλλο κέντρο της γης. Νόμιζα πως η Νέα Υόρκη είχε αυτή τη "χάρη".Κέντρο της γης!! Η διαφορά μεγάλη βέβαια. Στο Άμστερνταμ δε συνάντησα τη θλίψη στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων, την αγωνία επιβίωσης. Ήταν και οι ίδιοι φιλόξενοι σε αυτό το ξένο,για τους ίδιους,τόπο. Σ αυτή τη ζωντανή πόλη που όλοι έτρεχαν αλλά ΔΕΝ ακούγονταν, είδα με συμπάθεια "τα σοκολατάκια". Γενικότερα υπάρχει ένα πνεύμα φιλοξενίας και εξυπηρέτησης εκεί. Μιλούν όλοι άπταιστα αγγλικά και η προθυμία τους σε σκλαβώνει. Πάντως η συγκεκριμένη πλατεία δεν με ενθουσίασε.

Πολύ ποδήλατο!

Για να μπορέσεις να επισκεφτείς όλα αν όχι τα περισσότερα Μουσεία, 50 στο σύνολό,θέλεις αρκετές ημέρες.

Σε μια εξαιρετική συνοικία μαζί με άλλα,δεσπόζει το Μουσείο του Vincent Van Gogh. Απίστευτη έκθεση που λίγο πολύ δείχνει τα έργα του ζωγράφου σε διάφορες σημαντικές στιγμές της ζωής του καθώς επίσης και των μαθητών του. Μ εντυπωσίασε.

Το σπίτι της Άννας Φρανκ , διαφορετική εμπειρία και γνώση. Εκεί γράφτηκε το ημερολόγιό της με σημαντικές για την εποχή αναφορές. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο με την ιστορία της όπου μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα. Αλλά και η ίδια σαν προσωπικότητα.

Το Μουσείο Θεάτρου. Έργα ζωγραφικής και αναφορά σε όλες της μορφές θεάτρου απ τον Μεσαίωνα εώς τον 21ο αιώνα. Εξαιρετικές παραστάσεις.

Πολλά δε προλάβαμε. Ένας λόγος για να ξαναπάμε.

Παρατηρούσα τα σπίτια στον νυχτερινό περίπατο να έχουν τις κουρτίνες ορθάνοιχτες. Μου έκανε εντύπωση. Τα φώτα των σπιτιών έκαναν ένα αντικατόπτρισμα στα κανάλια που η εικόνα δε περιγράφεται. Τα κανάλια!! Τι ομορφιά! Απ τα τέσσερα κεντρικότερα το καλύτερο για μένα ήταν το κανάλι του Singel!Το περπάτησα στην άκριά του με επιφωνήματα σε κάθε γεφυράκι που έπρεπε να τα καταγράψω για να καταλάβετε τον ενθουσιασμό. Τα σπίτια με εκπληκτική αρχιτεκτονική πανύψηλα με χρώματα που έδεναν τέλεια με τα νερά , τα τουλιπάκια,τα ποδήλατα. Σ έστελναν κάπου.

Ναι πολύ ποδήλατο!!

Τ ομολογώ πως την πρώτη ημέρα θα έλεγαν για μένα ,"ένα τρελό, περιφέρεται στο ποδηλατόδρομο και θα το πατήσουμε!!" Ντριν ντριν ντριν άκουγα πίσω μου συνεχώς. Το χαιρόμουν. Μια πόλη με έντονους ρυθμούς πρωί βράδυ, πολύ κόσμο, γεμάτο τραμ που πηγαινοέρχονταν να μην ακούς κορναρίσματα παρά μόνο ένα ντριν ντριν ποδηλάτου! Εξαιρετικό?? Τέλειο!!

Πανέμορφες εικόνες έμειναν!!

Τσίου:))))

Άμστερνταμ 1

2010-04-11T23:10:00.002+03:00

Με πολύ χαρά ξαναεπέστρεψα στο σπιτικό μετά από το ταξίδι αυτό. Όχι δεν πήρα μαζί λαπιτόπι,μόνο φωτογραφική και καλή διάθεση. Λέμε!!

Αρκετά είδαμε ,γνωρίσαμε, πάθαμε, γελάσαμε, τρομάξαμε ( θα σας πω ),γευτήκαμε, ήπιαμε,γενικώς ευχαριστηθήκαμε. Ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος με ήλιο που μας έκανε όμορφη τη γνωριμία και την επίσκεψη στη πόλη τη μέρα, αλλά το βράδυ για να σουρτουκέψουμε θέλαμε το κάτι παραπάνω για ζέστη. Αφήνοντας χωρίς καθυστερήσεις τις αποσκευές και διαπιστώνοντας την όμορφη φιλοξενία του ξενοδοχείου που θα μέναμε, ξεκινήσαμε για μια πρώτη γνωριμία - προσανατολισμό με τη πόλη διασχίζοντας γεφυράκια -γεφυράκια πάνω απ τα αμέτρητα κανάλια και τα φιλόξενα καφέ. Η πρώτη εντύπωση μας κέρδισε.

Από την ιστορία του Άμστερνταμ που είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και εκεί κάπου στο 14ο αιώνα, και έχοντας μπροστά μου ένα απ τα λίγα κτίρια που διασώθηκαν μετά από την πυρκαγιά που κατέστρεψε τα δύο τρίτα της πόλης- ξύλινα σπίτια τα περισσότερα τότε-, μαγεύτηκα. Στην πλατεία Νιούμαρκτ. Το Βάαχ. Τις Κυριακές που ο καιρός ανοίγει γίνεται μια ενδιαφέρουσα αγορά με αντίκες, που δυστυχώς δεν πρόλαβα. Στο Βάαχ ο Ρέμπραντ ζωγράφισε "Το Μάθημα Ανατομίας",όπου σήμερα βρίσκεται στο Ιστορικό Μουσείο του Άμστερνταμ. Σήμερα είναι εστιατόριο.

Το Ιστορικό Μουσείο , φιλοξενεί εκτός των άλλων πίνακες του Ρέμπραντ, του Μπραακένσιεκ, του Μπερκχέιντε και άλλων ανώνυμων καλλιτεχνών που θα σημειώσω πως είναι εξαιρετικοί και απεικονίζουν την ιστορία της πόλης. Γλυπτά, πανοπλίες, και δυο ασημένια κλειδιά που παραδόθηκαν στο Ναπολέοντα. Το κτίριο περιβάλλει λιθόστρωτες αυλές και διατηρεί κατά πολύ την μορφή που είχε το 17ο αιώνα, πριν ακόμη στεγαστεί το Μουσείο, όταν ακόμη ήταν η Μονή του Σαντ Λουσιέν και μετέπειτα ορφανοτροφείο. Στα τοιχώματα δε του πλακόστρωτου δεσπόζουν τεράστιοι πίνακες που απ το εσωτερικού του κτιρίου βλέποντάς τους σου προκαλείται απίστευτος θαυμασμός.

The City Secretary Jacob de Vogelaer is portrayed here seated at his desk,while a young clerk brings him a letter.
(Άγνωστος καλλιτέχνης)

"Three orphan girls"
Therese Schwartze

"Μάθημα Ανατομίας"
Rembrandt
Το τελευταίο έργο εξαιρετικό. Ο Ρέμπραντ απεικονίζει την ανατομή ενός κακοποιού που καταδικάστηκε σε θάνατο.

Δύσκολο μια φωτογραφία να μεταφέρει το μεγαλείο ενός έργου.
Ας φύγω απ τη τέχνη όμως που δε τελειώνει σε δυο φώτο και ας κάνω τον περίπατο που έκλεβε απίστευτα το χρόνο. Νύχτωνε και δεν ήθελες ν αφήσεις κάτι που να μη το δεις.

Επιστροφή για ξεκούραση. Η επόμενη θα μας βρει στην Συνοικία των Μουσείων,
και η μεθεπόμενη στις πιο γκουρμέ γεύσεις!!!!!!

Φιλί φιλί

Μπλογκαγκαλιές και ευχές.

2010-03-30T15:30:00.008+03:00

Όταν ξεκίνησα εδώ τη γραφή ,η αγαπημένη μου Δέσποινα είπε διαβάζοντάς με :"πόσα ακόμη θα πεις σε αυτό το μπλογκ"!! Ήθελα πολλά να πω και θέλω,ναι. Γραφή ημερολογίου,είχα σκεφθεί ξεκινώντας, καθημερινότητας, πραγμάτων και θαμάτων, εκπλήξεων, ενστάσεων, θυμού, χαράς, ενθουσιασμού , απογοήτευσης, κοινωνικού σχολιασμού ,επικαιρότητας, ταξιδιών,και επαφής.
Όμως, άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Έχουν διαφορές τελικά.

Ποτέ δεν εγκατέλειψα το ημερολόγιο. Το αγαπημένο μου. Εκεί με γνώρισα χρόνο με το χρόνο και γνώρισα και τους γύρω μου, μέσα από αυτό. Έχω δει λάθη κατάματα. Γεγονότα και ερωτήματα, που δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει άνθρωπος,για το τρόπο που το λέω, αναλύθηκαν κατανοήθηκαν και πραγματικά μετά απ τη γραφή τους, βρήκαν λύσεις. Απαντήσεις.

Λοιπόν. Όταν παρατηρείς τους δικούς σου ανθρώπους (το χω ξαναπεί),καταγράφεις ένα γεγονός, το εξιστορείς σε σένα, και επανέρχεσαι να το διαβάσεις με άλλη διάθεση, νηφαλιότητα και λογική. Ε, είναι απίστευτο το τι αντιλαμβάνεσαι. Απίστευτο όμως.

Το μπλογκ δεν μπορεί να είναι ημερολόγιο με την έννοια αυτή. Είναι καταγραφή, επιλεκτική.Νομίζω,αν με κρίνω.

Με το ημερολόγιο υπάρχει δυαδική σχέση. Είσαι εσύ κι αυτό. Γράφεις χύμα, τρελά, ξεσπάς με όλους τους τρόπους. Βρώμικα αλλά και εκλεπτυσμένα Έχει γράψει η πένα τής Κατρίν!!Δεν υπάρχει!! Βιβλίο λέμε!!

Το μεγαλείο όμως του μπλογκ, της αλληλοεπίσκεψης, της έννοιας που δημιουργείται, και του να γνωρίζεις αξιόλογους ανθρώπους δεν το έχει το ημερολόγιο.

Αφορμή το μπλογκ για τη γνωριμία μου με εξαιρετικούς ανθρώπους !!

Μέσω αυτού,ήρθα κοντά με το δεσποινάριον, που είναι ανεκτίμητο. Εκεί στο μακρινό DC, αισθάνομαι μια ψυχή που με νοιάζεται μ ένα ιδιαίτερο τρόπο. Με ξέρει. Που η συμβουλή της έρχεται σα χάδι και κάθεται στη ψυχή μου. Που είναι στην αυστηρότητά της τόσο μα τόσο γλυκιά και την αναζητώ κάθε φορά. Που τη μεγαλοσύνη της δεν θα τη φθάσω ποτέ. Θα προσπαθήσω όμως ,ναι? Πόσο θα σε ευχαριστώ Δεσποινιώ,πόσο??

Μέσα απ αυτές τις γραφές και τους σχολιασμούς γνώρισα την Λένα. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν έρθει σε αυτό το κόσμο για να σμίξουν Έτσι εξηγείται η γνωριμία μου με την ευρύτερα γνωστή, orfia. Είναι Άνθρωπος, Άγγελος. Διακριτική , Αξιόλογη και Σωστή φίλη. Έχω την αίσθηση πως την γνωρίζω χρόνια. Το χαμόγελο της Λένας είναι ζωή. Κι έχει απίστευτη υπομονή. Μαζί μου. Να είμαι αντάξια αυτής της φιλίας θέλω.

Η αξιολάτρευτη Penelope. 'Άστρο που λάμπει η Ντία, ταλέντο με λατρευτή ταπεινότητα. Θέλεις να την έχεις φίλη. Την ακολουθείς απλά!

Η Talisker,που ενώ δεν έχουμε συναντηθεί ακόμη( είπες θα έρθεις!!!!!) ,είναι συμπάθεια μεγάλη, εκτίμηση και θαυμασμός.
Bella ragazza, bella penna!
Και bella musica!!

Η Φωτεινή που στα πρώτα βήματα εδώ ήταν μια αγκαλιά. Γαργαλιστικό χαμόγελο πέρα για πέρα αληθινό.Με τίμησαν μαζί με την Ελευθερία όταν ήρθαν σπίτι και είπαμε- είπαμε χίλια δυο σα φίλοι που είχαν να ειδωθούν καιρό! Τις ευχαριστώ πολύ.

Η Γιάννα . Αχ Γιάννα εκεί στο King George, τι κουβέντα ήταν αυτή που μου είπες??Άτι?? Είσαι απίστευτη. Τη Γιάννα δυο φορές την συνάντησα. Έχει μια δυναμικότητα και μια ζεστασιά μαζί. Παρουσία απόλυτα νεανική,νομίζεις πως είναι η φίλη απ τα φοιτητικά χρόνια και η μανούλα που θα σε προστατέψει.

Η Melissoula, με τα υπέροχα γλυκά μάτια. Το κοριτσάκι. Όπως τη λέω. Νομίζω πως είναι η μικρή της παρέας(ηλικιακά).Μικρό δυναμικό πολύ νοικοκυρεμένο παιδί ,αλλά και φιν φον !!

Ο Marc. Την καλύτερη εντύπωση. Ευγενής, ευγενής ευγενής . Χρωστάει μια φωτογραφία του γιου του,είπε η Γεωργία πως είναι κούκλος , εκείνο το βράδυ στης Ιουστίνης,ένα cd του Dirk, και εγώ ένα πάρτι, επίσης δεν το ξεχνώ!!
Πάρτι είπα, όχι ποδήλατο!!(χε χε)

Στης Ιουστίνης είπα,πριν. Η Ιουστίνη Φραγκούλη . Τι να πω για την αγκαλιά της τώρα!!Τι να πω. Που διέκοψε την παρουσίαση της και μας προσφώνησε μία μία!! Αυτό το κορίτσι αν δεν το γνωρίσεις, έχεις χάσει. Έχεις μείνει πίσω. Απ τη μια , φιλόδοξη, δυναμική, σοβαρή, επιβλητική , επιτυχημένη συγγραφέας και δημοσιογράφος απ την άλλη θηλυκό, με ταμπεραμέντο,απλή με απίστευτο χιούμορ, που απ τα γέλια ξεσηκώσαμε τους καλεσμένους της. Δε ξεχνώ δύο που μου είπε: " ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΆΝΔΡΕΣ BON VIVEUR,να το θυμάμαι!!!" και με αφορμή το βιβλίο της"΄Το συναίσθημα θα σε προδώσει. Με τη λογική βαδίζουμε!!"
Σ ευχαριστώ Justinάκι.

Η Εύα Στάμου!! Μα τι κορίτσι κι αυτό!! Της το είπα ο συνδυασμός της Επιστήμης με το ταλέντο της συγγραφέως είναι μεγάλη προσφορά. Λεπτεπίλεπτη παρουσία σαν κρύσταλλο, αλλά δύναμη μέσα απ τη ματιά της, τη γνώση και τη γραφή της.

Η Ρίτσα Μασούρα. Δημοσιογραφική παρουσία,σταθερή αξία. Διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις τη Ριτς και πλουτίζεις. Το λίγο που τη συνάντησα και ανταλλάξαμε δυο κουβέντες, ήταν αρκετές για να παραδεχθώ το λόγο της.

Ο Μηθυμναίος, εξαιρετικός φίλος της Ιουστίνης. Κύριος.

Είμαι σίγουρη πως τον επόμενο χρόνο θα έχω πλουτίσει κι άλλο απ τις επαφές αυτές.

Αυτά περί ημερολογίου και μπλογκ. Αν με ρωτήσετε τι προτιμώ θα πω και τα δύο!!

So,

έρχεται το ταξίδι στο Άμστερνταμ μετά το Πάσχα,δεν αφήνει περιθώρια μελαγχολίας. Με τίποτε!!

Με αρκετή αισιοδοξία

εύχομαι σε όλους τους φίλους και αυτούς που γνώρισα από κοντά ,αλλά και εκείνους που με επισκέπτονται που με φιλοξενούν στο σπιτικό τους καλή Ανάσταση καλό Πάσχα με υγεία ευτυχία, αλήθεια ,αγάπη και να περάσετε τέλεια.

Στο βιντεάκι φιλοξενώ τη Καλλιόπη Βέτα ,και τους στίχους (Κ. Φασουλάς)κυρίως ,αλλά και τη μουσική(N.Piovanni) με ιδιαίτερη αφιέρωση.
Για το Κώστα Φασουλά ,τον εξαιρετικό Ανωγειανό στιχουργό,ήθελα ένα ποστ κάποια στιγμή. Υπόσχεση.

"La vita e bella"
"Δες μ'ένα βλέμμα πόσα λες. Δεν ξοφλήσαμε, μη κλαίς και πιάσε πάλι το χορό. Δες με τι πάθος τραγουδώ, όσο πιο ψηλά πετώ,μου φτάνει μόνο να είσαι εδώ."

Σας φιλώ!

Bobby Vinton και σκέψεις.

2010-03-19T23:45:00.003+02:00

Απόψε γυρίζω πίσω στα χρόνια της αθωότητας.

Που οι σκέψεις ήταν αυθόρμητες.

Που η ματιά ήταν διαφορετική.

Που στα πάρτι που πηγαίναμε, συναντούσαμε την ευτυχία μ ένα χορό κι ένα βερμούτ.

Που παίζαμε μπουκάλα.

Αλλά και Πυθία.

Που πήραμε το πρώτο φιλί.

Που γνωρίσαμε τον έρωτα.

Που φάγαμε χυλόπιτα.

Που τίποτε δεν ήταν υπερβολικό.

Ένα καμπάνα παντελόνι, σανδάλια και λευκό πουκάμισο.

Το πρώτο ασημένιο δακτυλίδι.

Τα πρώτα δάκρυα.

...και η απέραντη, ανεκτίμητη ομορφιά.

Καλό ΣΚ

Φιλί.

Πεθερoύλα , my love!!

2010-03-17T23:19:00.002+02:00

Τώρα, μη σκεφτείτε και πείτε "ωχ ωχ, τι θα πει!" !!

Καταρχήν δεν έχω τίποτε με τις πεθερές. Η προσωπική μου εμπειρία δεν είναι τραυματική. Η (πρώην) πεθερά μου ήταν μια γυναίκα του σπιτιού που πιο πολύ υποστήριζε τη νύφη της ή καλύτερα τις νύφες της ,παρά τους γιους της. Αγορομάνα με δυο παιδιά ήταν. Και άμα έλαχε. σήκωνε τις μύτες τις να δώσει και καμία σφαλιαρίτσα. Βλέπετε δυο μέτρα είναι τ αγόρια της.

Δεν μοιράζομαι τις σκέψεις μου εδώ για να κρίνω τις πεθερές,μιας και δεν είμαι σε θέση ακόμη να ξέρω τι θα γίνω εγώ!!

Μη λέω και μεγάλες κουβέντες!

Αφορμή πήρα από μια συζήτηση που είχα μ ένα καλό φίλο,χρόνια κοντά μου, που παραπονιέται συνεχώς για τη "δεσποτική και αυταρχική" πεθερά του. Αλλά και για την αυταρχική γυναίκα του. Όσα χρόνια τον ξέρω τα ίδια λέει. Επαναλαμβάνεται συνεχώς. Με την άδειά του γράφω το θέμα, μήπως μιας και διαβάζοντας τα σχόλια, καταλάβει τι του γίνεται ή έστω να ταρακουνηθεί! Ξέρει πως τον αγαπώ και δεν παρεξηγείται.

Ποιος φταίει??

Εκείνη συμβάλλει οικονομικά στο σπίτι,δίνοντας μερίδιο απ τη σύνταξή της. Εκείνη κρατάει τα παιδιά όταν βγαίνει το ζευγάρι. Εκείνη μαγειρεύει ,μιας και μένουν πάνω-κάτω. Εκείνη κάπου κάπου σιδερώνει. Δεν ζητάει τίποτε γι αντάλλαγμα. Εξ άλλου γνωρίζει τι τεμπέλα κόρη έχει. Η δόλια προσπαθεί να καλύψει τα μειονεκτήματά της.

Ποιος φταίει?

Το μόνο που κάνει λοιπόν η αξιολάτρευτη ,κατά τα άλλα ,πεθερούλα, είναι να έχει άποψη. Που πάει "ο γαμπρός?", "τι ώρα γύρισε ο γαμπρός?", "ποιος νομίζει ότι είναι ο γαμπρός?", "μη μιλάς, μη γελάς ,κινδυνεύει η Ελλάς!!"Και φυσικά η κόρη απ τη στιγμή που γίνεται η δουλειά της,μια χαρά τη βρίσκω, όλα τα βλέπει τέλεια. Ο άντρας της φταίει. Με το σύζυγο και φίλο μου, έρχεται σε σύγκρουση. Διότι τον θεωρεί και αχάριστο. Πως τολμά να έχει παράπονα.

Μα έχει. Διότι δεν παντρεύτηκε τη "μαμά" . Έχει ανάγκη τη συντροφιά και τη προσφορά της συντρόφου.

Ποιος φταίει??

Για μένα και οι δυο φταίνε. Η μεν κόρη διότι δεν κουράζεται καθόλου βολεύτηκε , και ο σύζυγος και φίλος απολαμβάνοντας την οικονομική προσφορά της "γιαγιάς" , τη φύλαξη των παιδιών και τα φαγητά που έρχονται ζεστά ζεστά, δεν κουνιέται. Απ την άλλη όμως τον ενοχλεί που εκείνη δεν κάνει τίποτε. Τον ενοχλεί που η"μαμά" έχει άποψη. Τον ενοχλεί, όταν και οι δυο μαζί "οι γυναίκες" του κάνουν παρατηρήσεις συνεχώς . Ναι αλλά έχει κι ένα όμορφο άλλοθι μια δικαιολογία ,στον εαυτό του κυρίως, για ότι κάνει έξω απ το σπίτι. Του τύπου "μου τα πρίξανε"

Εδώ που τα λέμε και η πεθερά ,"το χει". Αν δεν το χε ,την αρχηγεία εννοώ, δε θα γινόταν βδέλλα.

Όρια , καλέ μου φίλε, όρια!!

Ποιος φταίει?

Μόνο η αυταρχική πεθερά δε φταίει. Τι του είπα?

Του τα είπα ένα χεράκι!!

Κι αν δεν αλλάξουν, και δε συνυπάρξουν σωστά , η μεν θα μείνει με τη μαμά της και ο αγαπημένος μου φίλος, αφού θα έχει ξενοσουρτουκέψει δεξιά και αριστερά αποφεύγοντας συστηματικά να δώσει λύση,αναποφάσιστος, θα μείνει καταθλιπτικός και μόνος.

Θα μου πείτε γι αυτό είναι οι φίλοι. Να τα λένε .
Να τους ακούμε μόνο!!

Σας φιλώ γλυκά.

Μονόλογος.

2010-03-08T23:55:00.001+02:00

Μα τι απαίσια ημέρα!! Χρώμα γκριζόμαυρο απ το πρωί, σκόνη κίτρινη είχε σκεπάσει τα πάντα, έπεσε και η βροχή από πάνω τα έκανε όλα καινούργια.Ας το πάρω απ την αρχή.
Α ναι ήταν και η ημέρα της γυναίκας σήμερα! Δεν το αγγίζω αυτό. Χρόνια πολλά και ok.

Εδώ και αρκετό καιρό σ αυτό το σπιτικό έχω μοιραστεί αρκετά, έχουμε γελάσει ,ταξιδέψει, γκρινιάξει και..κλάψει θα έλεγα. Γράφουμε ελεύθερα, με σκέψη που τρέχει. Όμως με τίποτε δε μπορώ.'Έχω μια απορία!!! Στις διαπροσωπικές σχέσεις πάντα, ναι? Μην ακούσω τώρα, τα των γραφείων μας , εργασιών κλπ. Τι είναι τελικά πιο σωστό??? Να μιλάς ειλικρινά, να φαίνεται, όχι επιδεικτικά αλλά ανθρώπινα η ευφυΐα σου?? Να είσαι γνώστης των πραγμάτων, και να το λες?? Να έχεις άποψη, και να εξωτερικεύεις αυτό που αντιλαμβάνεσαι??
Να τα χώνεις αν κάτι δεν σου αρέσει??

Γιατί πρέπει να το παίζεις γατούλα δηλαδή για να είσαι αρεστή/ός??Να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις στα ερεθίσματα που σου δίνουν τα συμβάντα??
Να μη μιλάς....την ειλικρίνεια μου μέσα!!

Δυστυχώς έχουμε μάθει σε αναίμακτες καταστάσεις. Είναι πιο εύκολες, πιο ανώδυνες. Οι άνθρωποι δε που είναι βολικοί και το παίζουν χαζοί ή γατούλες του τύπου "ό,τι πεις", είναι τελικά κερδισμένοι?Είναι, είναι!!

Διότι δρουν άνετα, ανυποψίαστα,δεν ασχολείται κανείς μαζί τους και βεβαίως οι περισσότεροι χριστιανοί, νοιώθουν τη περιβόητη ασφάλεια δίπλα σε τέτοιες ψεύτικες και συστηματικές συμπεριφορές.

Οι ίδιοι αποφεύγουν τη δυναμικότητα, τον αυθορμητισμό, τους φοβίζει.
Και το διαπιστώνω αυτό κάθε φορά που μιλώ και παρατηρώ, όπως θυμάστε τους γύρω μου και τον εαυτό μου, γιατί όχι. Δεν με βγάζω ποτέ έξω και δεν έχει επικριτικό χαρακτήρα ότι γράφω . Διαπιστώσεις κάνω και τις λέω.
Στην ουσία, δεν μας ξέρουμε. Αργούμε να καταλάβουμε τι θέλουμε
και αδικούμε.

Κόκκινος ουρανός απόψε,βάρυνε τελείως η μέρα δεν θέλει η άνοιξη να έρθει. Κατάφερα να δω και το 4 , με τρώει το διάβασμα και δεν προλαβαίνω άλλες φορές.Παρακολουθώντας το, άκουσα....
"'Ο έρωτας",
άλλοι τον αναζητούν, άλλοι τον απαρνούνται αναγκαστικά και άλλους τους προδίδει".

Όλα καλά με φιλί ..................

Part 4

2010-03-02T16:50:00.002+02:00

Πού είχαμε μείνει λοιπόν??? Α ναι,Chamonix. Ήταν πανέμορφα αξέχαστα εκεί , και δεν είμαι σίγουρη νομίζω το έγραψα θέλω ancora e ancora!!

Ξεκινήσαμε νωρίς το απογευματάκι από ένα τοπίο ολόλευκο πέπλο. με χιονόπτωση, τσουχτερό κρύο,και εικόνες απίστευτου κάλλους, για μένα, με προορισμό το Κόμο και αργά το βραδάκι Μιλάνο. Καταθέτω πως το κρύο μου ταιριάζει. Το αντέχω. Λίγο στην αρχή έχασα τ αυτάκια και το μυτάκι αλλά είμαι παιδί του κρύου. Μη ξεχάσουμε τι έλεγα για τη Βέρνη! Εκεί , εκεί , τεσπα!

Λοιπόν η διαδρομή ήταν απίστευτη. Αφήναμε πίσω Ελβετία , Chamonix έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις. Ο δρόμος μας οδηγεί σ ένα τούνελ 11,5 χιλιομέτρων, mamma mia ,ατελείωτο λέμε, όπου δεν μπορούσα να πιστέψω, την απότομη αλλαγή του καιρού, στην έξοδό. Πριν το τούνελ χιονιάς, και μετά, μας υποδέχθηκε ένας καταγάλανος ουρανός !! Περιττό να σας πω για την πίεση που ένοιωθα στα έγκατα στη μέση του τούνελ τόση ώρα. Εκεί σκέφτηκα τη φίλη So far, and I said,is a hero!!!!!!!

Περάσαμε τα σύνορα πατήσαμε Ιταλιάνικα εδάφη και εννοείται πως φάνηκε η διαφορά αμέσως!! Ferrari κουκλιά,διαβολεμένα με προσπεράσεις τρελές. Ποιος μίλησε για οδική παιδεία??Σ ένα καφέ που σταματήσαμε συνειδητοποίησα πως άφησα πίσω την ηρεμία και την γαλήνη και πλησιάζω Ελλαδίτσα. Φωνές δυνατές, όχλος, wc απαράδεκτα, σκουπίδια, τσιγάρα και μπυρόνια κάτω. Και φωνές πολύ δυνατές φωνές!!!

Ελλάδα -Ιταλία σημειώσατε Χ.

Κόμο.
Η θερμοκρασία ανέβηκε, αρχίσαμε όλοι να πετάμε ρούχα, καπελάκια , γάντια , και τέλος πάντων ό,τι μας βάραινε.
Τα πλοιάρια μας περίμεναν στο λιμάνι για τη βόλτα στις ξακουστές βίλες γύρω απ τη λίμνη. George Clooney, George Armani, George Corraface, λάθος (θα θελα πολύ)remember?? !! Η βόλτα γύρω απ το κέντρο ήταν απογοητευτική. Δε με συγκίνησε. Το λέω. Ίσως αυτό που δεν πρόλαβα να δω να άξιζε. Αλλά για να μαι ειλικρινής και στη λίμνη όσο και πανάκριβα-πανέμορφα παλάτια να είδα δεν με ενθουσίασαν. Το γκρι-μολυβί αυστηρό της Βέρνης δεν το αλλάζω με τίποτε!!

Το βραδάκι φθάσαμε Μιλάνο και η σκέψη ήταν έντονη στην επόμενη ημέρα όπου είχε βόλτα και shopping!

Προ

Μετά!Άλλος Θεός!

Όπου θέλαμε μέναμε, ανοιχτή φιλοξενία σας λέω!

Δύο εσωτερικές πισίνες και 8 μπάνια παρακαλώ!!

Φύγαμε!!

Το Milano by night έχει αρκετά αξιοπρεπή τρόπο διασκέδασης. Αρκετά εστιατόρια σημειώνω γύρω απ τη gallery Brera, με εξαιρετικό φαγητό και τοπικές μπάντες με κυρίως τζαζ μουσική. Ξεκίνημα με σωστό απεριτίφ rosso,κλπ κλπ κλπ!!

Το ξενοδοχείο δεν έλεγε τίποτε ιδιαίτερο, αλλά ο Ιταλιάνος παππούλης που καθόταν στο μπαρ δεν έχασε ευκαιρία να ΜΟΥ τραγουδήσει με τη κιθαρίτσα του. το un ano de amor!! Απίστευτο????Si si!!

Ο σεφ το βράδυ στο φαγητό ξετρελάθηκε ή μάλλον τον τρελλάναμε!Πάντως η φατσούλα του κάτι μου θύμιζε!

Χειροποίητα ζυμαρικά με πέστο και κόκκινο κρασί αποκλειστική προσωπική επιλογή!!

So, περί Καθεδρικού και Shopping στο part 5.

Ανοιξιάτικα φιλιά και καλό μήνα.

The Theme!!

2010-02-26T22:28:00.004+02:00

Έχει ερημιά αυτή η βραδιά.
Ερημιά, που έχεις κόσμο γύρω σου και δε βλέπεις τίποτε.
Ερημιά, που οι φωνές είναι δυνατές και σε τρελλαίνει η σιωπή.

Ερημιά, που σου μιλούν και αδυνατείς ν απαντήσεις.
Που τα γέλια των άλλων, σε τρυπούν.
Που οι δείκτες, σε τραυματίζουν.

Που αυτό που αναζητάς ,το μυαλό το πνίγει.

Έχει ερημιά αυτή η βραδιά.

Μόνο η μουσική σε ηρεμεί. Mε συντροφεύει.

"Τσάι στη Σαχάρα"
The Sheltering sky theme.

Η δύναμη της συγνώμης

2010-02-16T23:35:00.001+02:00

"Συγνώμη.
Απίστευτα γνώριμη λέξη.
Είναι δύναμη?
Είναι παραίτηση,
θυσία,
παραδοχή ήττας??
Είναι παράβλεψη,άφεση?
Είναι ένα συναίσθημα ελευθερίας.
Θέλει να υποχρεώσει, να δημιουργήσει ενοχές??

"Οι άλλοι φταίνε για όλα."

Συγνώμη δεν είναι να φοράς το χαμόγελο σ ένα ευγενικό πρόσωπο και να καταπίνεις τ αληθινά σου συναισθήματα. Να το νιώθεις πρέπει. Να είναι μια ξεκάθαρη απόφαση, που αφήνει το παρελθόν να φύγει και ελεύθερα να σε οδηγήσει σε νέους δρόμους."

Όλο και περισσότερο γύρω μου συναντώ, συνομιλώ, παρατηρώ, αδιάλλακτους, "ισχυρούς" ανθρώπους. Που φοβούνται να πληγωθούν, να ξεγυμνωθούν, να δείξουν αδύναμοι. Άνθρωποι που στην ουσία δεν έχουν αυτοεκτίμηση και είναι μνησίκακοι.
Χμ, μνησίκακοι. Αποφλοιώνονται στην πορεία της ζωής τους σίγουρα.
Ξεγυμνώνονται μπροστά στον ίδιο τους τον εαυτό. Μετά μετανοιώνουν. Μα μένουν μόνοι.
Μόνοι.

Εκτιμώ τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους.
Θεωρώ νίκη την συγνώμη.
Θαυμάζω τον "ισχυρό" που ξέρει να λυγίζει.
Επαινώ την παραδοχή του λάθους.
Αφουγκράζομαι τον άνθρωπο/πους που πλήγωσα.

Η συγνώμη ΟΧΙ δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Είναι πράξη θάρρους. Δείχνει γενναιότητα
ισχύ
και χαίρει θαυμασμού.
Μπορεί να ανατρέψει. να κερδίσει, να γίνει θεμέλιο ισχυρό σε πανύψηλο κτίσμα.

....και γιατί όχι,
να γιατρέψει!!

"Ψωμί και αλάτι"

2010-02-14T16:25:00.020+02:00

Τι να πρωτοευχηθώ τώρα!!!!
Τι απ όλα!!
Κάπου όμορφα , φιλικά ή οικογενειακά περνάτε σήμερα και έτσι πρέπει. Κι εγώ το ίδιο. Επιλογές αγαπημένες με αγαπημένα πρόσωπα. Πιοτί και χαρά.
Δυστυχώς ή ευτυχώς συνδιάζονται αυτά τα δύο. Να είμαστε καλά. Σε όλες τις περιπτώσεις αυτό έχει σημασία.
Σκέφτομαι σήμερα να μοιραστώ, το χει η μέρα, μία εξαιρετική καινούργια άφιξη
και πρόταση φαγητού στο Χαλάνδρι.
"Ψωμί και αλάτι"
Πλ.Ελευθερωτών , Χαλάνδρι(δίπλα απ τα σκαλάκια της εκκλησίας)

210 6848178.
Ευγενικά αγόρια σε μια εξαιρετικά καθαρή ατμόσφαιρα, σερβίρουν ό,τι καλύτερο έχουν. Δηλ.ΟΛΑ!

Φώτο απ το internet.

Αλάτι χονδρό στο τραπέζι για τους ιδιόρρυθμους τύπους!!

Φρυγανισμένο ψωμάκι με λάδι ,ρίγανη και ελιές!!Μμμμμμ!!

Δροσερή σαλάτα με ρόκα, ψητό ανθότυρο, ντοματίνια,κάπαρη, παξιμάδι και βινεγκρέτ.

Πουρέ γλυκοπατάτας!! Εξαίσιο!!

Πατάτες τηγανητές με ρίγανη, ολόφρεσκες!!

Συκώτι μοσχαρίσιο μαγειρεμένο σε γλυκό κρασί!Πανδαισία! Πόσα φρυγανισμένα ψωμάκια μπορείς να βουτήξεις!!!!!

.......και πόσο να πιεις!!

Σολωμός με σάλτσα λεμονιού!

Σουφλέ σοκολά, θεσπέσιο!!

Πανακότα με κομματάκια φράουλας και αμύγδαλο!!

Γλειφιτζούρι σοκολάτα με σος καραμέλα!
Λιμοντσέλο. 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3!!Goal!!!!

Μανώλης Μητσιάς-Χατζηδάκης-Γκάτσος! Πολύ καιρό είχα να το ακούσω. Συνόδευε τις γεύσεις!

Φιλιά γλυκά και ευσυγκίνητα(??????)

και
το νου σας από αύριο νηστεία,ναι?

Αποκριά 1970

2010-01-28T20:41:00.004+02:00

Απόκριες,
θύμησες,
η μητέρα μου.

Τρία κορίτσια, μεγαλωμένα με την πιο αυστηρή γλυκιά δίκαιη πανέμορφη μαμά του κόσμου.
Πέρα απ τις ασχολίες της, της άρεσε να ράβει, να ράβει ατελείωτα και ακούραστα. Να είναι τα κορίτσια της τα πιο καλοντυμένα. Και τις Απόκριες δε,
τα πιο ζηλευτά.
Τόσο, που πήρε απ το χεράκι τις τρεις κορασίδες, τις έντυσε τις στόλισε και τις πήγε στο γειτονικό φωτογραφείο για την πιο όμορφη φωτογραφία του αιώνα. Ναι ναι!!
Κατόπιν παρακαλώ, στόλιζε τη βιτρίνα του φωτογραφείου για πολύ πολύ καιρό.

Τα μοντέλα στη σειρά.

Διευκρινήσεις δε νομίζω πως χρειάζονται!!

Σας φιλώ

Μαθήματα.....

2010-01-27T08:47:00.002+02:00

Χθες στην σχεδόν καθημερινή επίσκεψη στο Σούπερ μάρκετ, έκανα τη καλή μου πράξη, αλλά πλούτισα κιόλας.

Στο ταμείο λοιπόν, μπροστά μου ένας ανθρωπάκος πολύ πολύ αδύνατος, καχεκτικός σχεδόν, ευγενέστατα παραμέρισε τα πράγματά του για να χωρέσουν τα δικά μου που ήταν περισσότερα.
" Παρακαλώ, βάλτε τα όλα, εγώ δυο πραγματάκια έχω."
"Ευχαριστώ", του είπα χαμογελώντας
Αυτόματα, κοίταξα τα είδη που είχε έτοιμα να πληρώσει. Μια σοκολάτα, τη πιο μικρή που υπήρχε αμυγδάλου, ένα πακέτο πτι μπερ , και δύο γιαούρτια.
"3,70 ", του λέει η ταμίας.

Ψάχνοντας τη τσέπη του βγάζει ένα σχεδόν άδειο χιλιοανοιγμένο πορτοφολάκι, ξέρετε από αυτά τα παλιά που ανοίγουν στη μέση και βάζεις ψηλά,μετρούσε, ξαναμετρούσε και τα μάτια του κοκκίνισαν.
"Μπορώ να πάρω το ένα γιαούρτι?" λέει αμήχανα, με ντροπή σχεδόν, στη κοπέλα. "Ξέρετε ήθελαν τα εγγονάκια μου σοκολάτα και να μη τους χαλάσω χατήρι έφυγα βιαστικά και δεν.....!"

'Έμεινα με κομμένη την ανάσα και τον κοιτούσα. Δεν το πολυσκέφτηκα.
"Συγνώμη μου επιτρέπετε να πληρώσω το γιαούρτι σας?" του λέω και συνεχίζω,
" μου έχει συμβεί πολλές φορές ν αφήσω αφηρημένη τα χρήματα στο σπίτι, σας παρακαλώ". Δεν ήθελα να τον προσβάλλω, το πρόσεξα πολύ.
"Με τέτοιο κρύο που να πηγαινοέρχεστε τώρα?"

Με κοίταγε σα Θεό. Γρήγορα γρήγορα πλήρωσα τη ταμία μη δίνοντας έμφαση, με χιλιοευχαρίστησε και έφυγε.

Σκεφτόμουν και παρακαλώ πραγματικά να μου παρουσιάζονται καθημερινά, τόσο κοντά δίπλα μου τέτοιοι άνθρωποι. Να μου ξυπνούν την σκέψη του πόσο αχάριστη αρκετές φορές είμαι σ αυτή τη ζωή. Να εκτιμώ πραγματικά τα καλά που μου έρχονται. Να σταματήσω να είμαι τόσο καταναλωτική. Γιατί είμαι. Μπαίνω στο σούπερ μάρκετ και δεν έχω έλεγχο.
Θέλω, θέλω θέλω και δεν ησυχάζω. Μόλις περνούν λίγες ημέρες αρχίζω το καθάρισμα του ψυγείου και πετώ πετώ πετώ ότι ήθελα στην ουσία. Είμαι απίστευτη.

Μέσα βαθιά στη σκέψη μου θα τον ευχαριστώ αυτόν τον μικροσκοπικό ευγενικό χριστιανό που άθελά του, έδωσε μάθημα ζωής.

Καλημέρα

"Τομάρια"

2010-01-25T22:55:00.005+02:00

Για τον Αλέξανδρο,

για το Zammit Dujon.

Τομάρια είναι

Δικηγόροι

χρήμα

νόμος

λύπη

και λύπηση

Μόνο τα παιδιά έχουν αγνό βλέμμα

Ας τα σεβαστούν

είναι δεν είναι στη ζωή.

Τομάρια:((((((

Αν...

2010-01-21T19:46:00.007+02:00

Το παρτ φοοοορ, μπαίνει σε παρένθεση. Αυτές τις ημέρες για πολλά, αλλά και για λίγα κάνω διάφορες σκέψεις. Παλαιότερα είχα συλλάβει τον εαυτό μου αρκετές φορές να λέει "αν". Τι αν??Σε όλα αν!
Κι αν??
Αν δεν??Αν θα??
Αν όμως....

Μήπως αν.....
Πιστεύω πως η στιγμή που έρχεται το αν, είναι η στιγμή της αμφιβολίας.Της μη σιγουριάς ενός δρόμου ή και της μοναξιάς ακόμη.Η πορεία των επιλογών ίσως.Αυτά τα σταυροδρόμια που λέω πολλές φορές.Δεξιά ή αριστερά.

Αν ζητούσα,
αν τολμούσα,
αν απαιτούσα,
αν θύμωνα, αν ακουγόμουν.

Μα ζητώ ,τολμώ και απαιτώ.
Όχι φωνή και θυμό.Όχι.
Αν πιστεύεις,
αν θέλεις. Θέλεις.

Αν φοβάσαι. Μη φοβάσαι.
Η αλήθεια.
Να σιωπάς, δίχως να ξεμακραίνεις.
Να είσαι κοντά, αν το ποθείς.
Πάρε.
Δέξου.Δώσου.
Αν δεις πώς θα αισθανθείς, θα εκπλαγείς.
Υπάρχουν όμορφα, πολύ κοντά, αν θέλεις θα τα δεις.
Αν επαναπαυθείς θα φθάσεις στο "αν".
Αν αφεθείς, θα χτυπήσεις.
Η απελπισία, αν δεν δεις, δε κοιτάξεις κατάματα, και κρυφτείς πίσω ψεύτικα παραβάν, θα σε μαγκώσει.

"Απελπισία" 2004 by Katrine

Προσπαθώ σήμερα στις σκέψεις μου να βάλω το "αν" και είναι τόσο λίγο, μια κουκίδα.Αυτή η μικρή πορεία αυτής της ζωής, έδιωξε την απελπισία και έφερε τη γνώση.
..κι ακόμη!

Δεν υπάρχει "αν", έδωσε τη θέση του στο "ΘΑ".

Lozani-Evian-Chamonix.

2010-01-16T01:00:00.001+02:00

Στη Λοζάνη μας βρήκαν τα χιόνια.

Το κέντρο της είναι πάνω στους λόφους. Κατεβαίναμε αργά απολαμβάνοντας τη θέα. Όπου καταλήξαμε στην ακτή της λίμνης Leman. Το κρύο πιο δυνατό,αλλά ήδη είχαμε συνηθίσει και τα πηγαίναμε μια χαρά. Μιλάμε για την άνεση.
Λοζάνη λοιπόν. Γαλλόφωνη, πρωτεύουσα του καντονιού Vaud.
Επισκεφθήκαμε τη παλιά πόλη ανεβαίνοντας λίγα σκαλάκια. πήγαμε στον Άγιο Φραγκίσκο. Θαυμάσαμε τους πύργους της, το γοτθικό καθεδρικό ναό, Μον Ρεπό η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Εξαιρετικά.
Το χιόνι μέχρι την άκρια της λίμνης. Στη Λοζάνη δυστυχώς δεν βγήκαν πολλές φώτο διότι η μηχανή απ το κρύο έκλεισε και συνέχισα με το κινητό.

Μον Ρεπό

Από ψηλά, εδώ η πούδρα προφυλάσσει τις οροφές απ το κρύο,δεν βρίσκετε?

Και εδώ

Παίρνοντας το δρόμο για το Evian, η διαδρομή ήταν όνειρο. Απ τη μία η λίμνη απ την άλλη πανέμορφα χιονισμένα σα ψεύτικα σπιτάκια. Περπατήσα σε όλο σχεδόν το χωριό από πάνω που είναι η αγορά και επέστρεψα από παραλία. Δοκίμασα τη τύχη μου για λίγο στο Casino,(πφφφ) και καθίσαμε για μία πίτσα δίπλα, όπου δεν έχω φάει ωραιότερη. Προσθέσαμε από πάνω λίγο καυτερό αρωματικό λάδι ,ναι στη πίτσα ,και ακόμη τη θυμάμαι!! Εξαιρετική.(Είχε μπούκοβο).Δεν θα τη ξεχάσω ποτέ. Το σουφλέ σοκολάτα δε ΘΕΙΚΟ!!

Απ τη πάνω μεριά του χωριού

Evian, Evian!!!!

Σουφλέ σοκολά!!

Επόμενος αξέχαστος σταθμός Chamonix. Φθάνοντας χιόνιζε συνεχώς. Απαλά, χαδιάρικα τελείως. Κοσμοπολίτικο, ήρεμο μαζί, ήθελες να τρέξεις να τρυπώσεις σε όλα τα στενά του,να δεις και να ξαναδείς κάθε στροφή. Οι σκιέρ με άνεση, με τα πέδιλα στον ώμο και με κατεύθυνση τις πίστες ήταν χάρμα. Σ ένα πάγκο έξω στο χιονιά ήπια εσπρεσσάκι, απολαμβάνοντας τη θέα. Θέλω, θέλω πολύ να ξαναπάω.

Σε ποιο όνειρο ακριβώς τα είδα αυτά,πείτε!

Εκεί ήταν για σουπίτσα!

Στο κέντρο του χωριού. Δεν είναι ποτάμι. Χείμαρρος με νερά από παγετώνα. Εκπληκτικό

Περιποιημένα με αλάτι παντού. Κανένας κίνδυνος να γλιστρήσεις

3842 υψόμετρο.

Καλό ΣΚ φιλί ζεστό ζεστό:))

Λουκέρνη-Βέρνη

2010-01-12T23:48:00.001+02:00

Μετά από αυτή τη κουραστική ημέρα, η σκέψη είναι στην επιστροφή εδώ στη γραφή για Λουκέρνη και Βέρνη.
Στη Ζυρίχη ο καιρός ήταν καλός, με την έννοια οτι δεν έβρεχε, δεν είχε χιόνι στη πόλη, αλλά έκανε πολύ κρύο. Κανένα πρόβλημα, το λατρεύω. Ξεκινήσαμε με μια υπέροχη διαδρομή και μετά από 55 χλμ. φθάσαμε Λουκέρνη. Αυτό το καντόνι της Ελβετίας είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Ρόι και ενώνει την πόλη με τέσσερις γέφυρες για τους πεζούς. Η παλιά πόλη ιδιαίτερη με χρωματιστές προσόψεις σπιτιών, σοκάκια λιθόστρωτα,παραμυθένια. Ευγενικοί άνθρωποι πηγαινοερχόντουσαν στις βιτρίνες, και κατόπιν έπιναν ήρεμα το τσάι τους. Μα τι ηρεμία! Ζηλευτή.

Το καντόνι της Λουκέρνης, πάνω απ τη γέφυρα Καπελμπρίκε.

Και εδώ Καπελμπρίκε!! Οι απεικονίσεις της ιστορίας της πόλης στη γέφυρα αυτή, 120 παρακαλώ πάνω σε ξύλο. Η μοναδική φώτο που πέτυχε.

Πρόσοψη πάνω απ τη γέφυρα!

Pssst!!Εσύ μικρέ ποιόν θέλεις να λαβώσεις!!

"Μυστικός Δείπνος".Απεικόνιση. Απλά ο ιδιοκτήτης ήταν θρήσκος.

Ο ποταμός Ρόι, αγκαλιάζει, με το φράγμα να μαζεύει την ορμή του.

Η Λουκέρνη μου άρεσε, αλλά η Βέρνη το είπα με κέρδισε. Φθάσαμε σε αυτό το Γερμανόφωνο καντόνι διασχίζοντας την πανέμορφη Ελβετική ύπαιθρο. Το συναντήσαμε από ψηλά. Μας αντάμωσε σαν μέσα από παραμύθι. Είχες την εντύπωση πως είσαι στον 13ο αιώνα και θα εμφανιστεί κάποιος ιππότης, να υποκλιθεί Στο κέντρο ο περίφημος πύργος των ρολογιών, το αστρονομικό και το ζωδιακό ρολόι. Δε χάνουν δευτερόλεπτο. Απόλυτη ηρεμία. Σηματοδότες πουθενά και φυσικά ανύπαρκτα κορναρίσματα. Προτεραιότητες και σεβασμός. Ο ποταμός Αάρ σαν πασμίνα την αγκάλιαζε!

Στους πύργους των ρολογιών. Εκεί έμεινε άφωνος ο Βαρώνος.

Το κέντρο

Ο ποταμός. Τι μαγεία!!

Παραμυθένιο.

Ο Άγγελος ζυγίζει και προαναγγέλει. Δεξιά οι ευνοούμενοι για τον Παράδεισο και αριστερά τα παλιόπαιδα για το Βόρβορο.

Μη νομίζετε πως την έχω για καλή φώτο, απλά φαίνεται στο πρόσωπο το πόσο κρύο είχε. Στη κυριολεξία το κρύο της Αρκούδας(εξ ονόματος).

Εξαιρετικό ταξίδι.
Οι τελευταίες φώτο είναι σολωμός με φύλλα δυόσμου,φετούλα φρέσκο ψωμάκι με βούτυρο και ένα ποτήρι λευκό κρασί.
Συνόδευσαν τη γραφή αυτής της ανάρτησης.
Στην υγειά σας
Φιλί

Πανόραμα Ελβετίας 1.

2010-01-10T19:15:00.001+02:00

Δεν ξέρω τι λέγεται για τα μπλογκς! Πόσο εθίζεσαι, πόσο μένεις κολλημένος σε μια οθόνη, ή πως χάνεις ή κερδίζεις φίλους. Ακόμη και αν αποξενώνεσαι από τους έξω ή να σας πω, να μπαίνεις σ ένα ψεύτικο πολλές φορές κόσμο. Πολλά έχω ακούσει και λέγονται. Ένα ξέρω πως μου έλειψε Μου λείψατε. Σε κάθε χώρο που βρισκόμουν είχα , εκτός των άλλων μια ιδιαίτερη σκέψη στο μυαλό μου να μοιραστώ, να μην ξεχάσω, να φωτογραφίσω τα πάντα γι αυτό το σπιτικό και τους καλούς μου φίλους. Την Ελίτ δηλαδή:)) Αυτή η χρονιά έκανε την είσοδό της παραμονή βράδυ με χαμόγελο, με χορό ως το πρωί, με κραιπάλη ανήμερα Πρωτοχρονιάς ως αργά το απόγεμα και το ταξίδι που καιρό προγραμμάτιζα. Επταήμερη επίσκεψη με γεύση από- Ζυρίχη-Λουκέρνη-Βέρνη-Λωζάνη-Εβιαν-Γενεύη-Σαμονί-Κόμο- Μιλάνο. Ξεκινώ απ τη Ζυρίχη και έχω να πω σαν παρένθεση πως η Βέρνη ήταν το μέρος που θα με κρατούσε!

Εδώ είμαστε!!

Η προσγείωση στη Χρυσή Πόλη.

Είναι η χρυσή πόλη. Και αν ρωτήσετε την Dollitsa , ευχαρίστως έμενε σ ένα πλούσιο γερμανόφωνο καντόνι. (Αν διαβάζει ο Γερμανός να το έχει στα υπ όψιν!!)

Μπάνχοφστράσε. Πόσες τσάντες θα μπορούσε ν αγοράσει απ εδώ??Αχόρταγη τελείως.

Χμμ!!

Το κρύο τρυπούσε τα κόκαλα. Αλλά ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος ,εξ άλλου μας περίμεναν και πιο σκληρά πιο κάτω!

Στο Movenpick ήπιαν τα κορίτσια το πιο γευστικό cappuccino!Προτιμήσαμε εκεί διότι στο Σπρίγκλι είχε τόσο κόσμο και φασαρία που δεν μας ενθουσίασε.

Μπρρρρρ, κρυώνει κανείς??

Κατόπιν επίσκεψη στο Καθεδρικό ναό και στην εκκλησία Φράουμίνστερ
και επιστροφή στο ξενοδοχείο όπου δεν σας κρύβω το ξενύχτι στο bar του ξενοδοχείου που δεν είχε τελειωμό. Η απορία στα μάτια των Ελβετών δεν έλειψε ,αλλά αδιαμαρτύρητα μας πρόσφεραν υπηρεσίες ως στις 2 το πρωί. Ευγενικές ψυχές.

Φιλί και καλωσορίσαμε:))

Bye bye Sir 2009!

2009-12-29T22:28:00.004+02:00

Φεύγοντας το μεσημέρι η χαρά μου, άφησα γραφείο τακτοποιημένο, ουδεμία εκκρεμότητα πια,άφησα το άγχος που με κυριεύει καθημερινά, ανταλλάξαμε ευχές και φιλιά με αγαπημένους συναδέλφους, έβαλα το καπελάκι μου και βουρ....!Για δύο λόγους. Για την προετοιμασία αποχαιρετισμού και για την προετοιμασία για το μεταπρωτοχρονιάτικο ταξιδάκι που λέγαμε!

Αποχαιρετώ τον Sir 2009!
Με τι τρόπο??
Δεν θα σκεφτώ το πόσο κακόκεφος ήταν όλη τη χρονιά ,δεν θα του κρατήσω μούτρα. Έτσι κι αλλιώς φεύγει. Ας πρόσεχε!

Για παραμονή Πρωτοχρονιάς τα περισσότερα μαγκαζίνο προτείνουν διάφορες επιλογές . Σκέφτομαι....
ΟΧΙ στα ρεμπετάδικα, τις ταβέρνες με μουσική (ήμαρτον),
ΟΧΙ τρεχαλητό στους δρόμους μετά τις 12,μείνε εκεί που επέλεξες και μη δημιουργείς κυκλοφοριακό κομφούζιο!!
ΟΧΙ στα ρεβεγιόν "πρώτο τραπέζι πίστα"!
ΟΧΙ στα απρόσωπα μεγάλα ξενοδοχεία!
ΟΧΙ στις νεόπλουτες μεζονέτες όπου η οικοδέσποινα είναι σαν την πυγολαμπίδα τη νύχτα.
ΟΧΙ στα ψεύτικα χαμόγελα. Θα πούμε ΟΧΙ!
ΟΧΙ στις υπερβολές και στις πούλιες!

Με αγάπη........
ΝΑΙ στην πιο glam επιλογή της συγκέντρωσης στο σπίτι με αγαπημένους και εκλεκτούς φίλους. Απαραίτητη προϋπόθεση η μουσική κάλυψη της βραδιάς και η κοκορόσουπα για τις πρωινές ώρες, μετά την κραιπάλη των...και των...και των αυτών που θέλουμε enyway!!
NAI στις ορεινές εξορμήσεις στο ζεστό σαλέ με μποτούλες και μακό.
ΝΑΙ σ ένα prive δείπνο για δυο.
ΝΑΙ ακόμη και αν κάνεις κέφι μόνος ή μόνη. Why not??
ΝΑΙ, ΣΤΑ ΨΗΛΆ ΤΑΚΟΥΝΙΑ. Έλεος , ρεβεγιόν με μπαλαρίνες??No??

Μια καλή πρόταση για glam εκτός σπιτιού διασκέδαση είναι το club Baraoda,όπου θα διασκεδάσεις και θα χορέψεις με τη ψυχή σου, έχοντας απολαύσει και μαζί ικανοποιήσει τον ουρανίσκο σου. Απ τα καλύτερα ρεβεγιόν ever!! YES!!

Ο,τι και να επιλέξετε να είναι όμορφο. Να στολιστεί με αγάπη και να δώσει χρώμα στις σκέψεις και δύναμη για την πραγμάτωση των στόχων για το 2010. Γιατί ναι, πρέπει να βάζουμε στόχους. Μικρούς και μεγάλους. μετρήσιμους και απλούς, προσιτούς και προσαρμοσμένους στα θέλω μας . Τα θέλω των άλλων ας τα αφήσουμε πίσω. Διότι το σίγουρο είναι πως όσο και να αγωνιζόμαστε για τα θέλω των παραπάνω, νομίζουμε, αλλά δεν θα γίνουμε αρεστοί. Αυτό θα το πετύχουμε μόνο αν σεβαστούμε τις προσωπικές μας επιθυμίες. Τις επιλογές μας. Τις νίκες μας.

Μια μεγάλη εγκάρδια ευχή να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι,
να φέρει γνώση και χαρά αυτή η χρονιά,
αγάπη
ευτυχία
να κάνει υπερβάσεις
να τολμήσει
να πετύχει.
Και τέλος για να σου χαριστεί η υγεία μην ξεχάσεις πως πρέπει να έχεις και σωματική και ψυχική ευεξία.

Μπλογκοφιλάκια
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ