Καλό ταξίδι Θοδωρή:((

Δεν θα πρεπε ίσως να γράψω εν όψη εορτών ένα τέτοιο λυπηρό γεγονός, αλλά είναι προσωπική ανάγκη.

Πριν από χρόνια και στα πλαίσια, πάντα, της ευθύνης και της θέσης που έχω στον επαγγελματικό μου χώρο, έκανα παρατήρηση σ ένα μικρό,τότε αγόρι, που πίσω από μια πόρτα κάπνιζε, ενώ απαγορευόταν. Τρομαγμένο με κοίταξε ζητώντας "συγνώμη". Του χαμογέλασα , και γύρισα τη πλάτη. Από τότε όποτε με συναντούσε μου έγνεφε με νόημα, του πόσο υπάκουος ήταν. Τον συμπαθούσα. Άσχετα αν τον έβλεπα με αυστηρότητα, υπενθυμίζοντας με το βλέμμα μου, την παρατυπία του.

Ανήσυχο παιδί ο Θοδωρής ,αλλά πολύ φιλότιμος. Πριν από χρόνια είχε χάσει τον αδελφό του. Αυτό του είχε κοστίσει, και του φαινόταν.

Σάββατο ξημερώματα με τη μηχανή του μαθαίνουμε ,πως άφησε την τελευταία του πνοή στο δρόμο. .......................32 χρόνων.


"Στο καλό Θοδωρή, να είσαι ήρεμο παιδί εκεί που πας. Δεν ήθελες να αφήσεις τον αδελφό σου μόνο τις γιορτές. Κι αν σου έκανα και παρατηρησούλες, σε εκτιμούσα".

Από τον "Προφήτη" του Khalil Gibran του αφιερώνω ένα απόσπασμα:

"Σαν είστε λυπημένοι, κοιτάξτε πάλι την καρδιά σας. Αληθινά θα δείτε πως θρηνείτε, γι αυτό που ήταν η χαρά σας.
Κάποιοι λεν΄πως "η χαρά είναι σημαντικότερη από τη θλίψη". Και κάποιοι άλλοι απαντούν πως "όχι, πιότερο σημαντική είναι η λύπη".
Σας λέγω πως δεν ξεχωρίζονται.
Μαζί εμφανίζοναι. Η μια σάς συντροφεύει στο τραπέζι, η άλλη κοιμάται στο κρεβάτι σας.
Η αλήθεια είναι πως ανάμεσά τους ταλαντεύεστε σαν της ζυγαριάς τουε δίσκους, πότε στη χαρα και πότε στη λύπη.
Μόνο σαν μείνετε άδειοι,ακλόνητοι θε να ΄στε κι αταλάντευτοι.
Κι όταν ο θησαυροφύλακας ψηλά σας σηκώσει, ζύγίζοντας το χρυσάφι και το ασήμι του,χρεία είναι ν΄ανυψωθεί ή να πέσει η χαρά ή η θλίψη"

Στολίσαμε, επιτέλους!!

Τη Κυριακή ξεκινήσαμε σιγά σιγά με τα παιδιά τον στολισμό του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Δεν είχα την πολυτέλεια να βαρεθώ, ούτε καν να φέρω αντίρρηση. Αν και μεγάλωσαν δεν έχουν πάψει να περιμένουν τη στιγμή που το σπίτι θα πάρει εορταστική χροιά και τα λαμπιόνια θα δηλώσουν πως πλησιάζει ο Άγιος Βασίλης. Βέβαια αυτό δεν αλλάζει ποτέ. Δίμετρα παιδιά περιμένουν τον καλό Άγιο που δεν θα τα ξεχάσει και όλως τυχαίως θα τους έχει φέρει αυτό που θέλουν. Και εγώ θέλω δώρο να μου φέρει. Δεν μ ακούει όμως πια.

Τ αγαπημένα ροδάκια, γουράκι μόνιμο.

Στο σπίτι αυτό είμαστε από το Μάρτη σχεδόν- ήθελα κάποια στιγμή να γράψω γι αυτό-αλλά.........απλά δεν πρόλαβα. Λοιπόν, στολισμένο, είναι όμορφο. Κουκλίστικο. Στις βεράντες γύρω γύρω φωτεινές γιρλάντες, κι ένα Αι Βασίλη να σκαρφαλώνει ho ho, τρέλα!!
Μαζί με τ αγόρια κι εγώ παιδί. Το φχαριστιέμαι. Τα δώρα έμειναν να συμπληρώσουν το σκηνικό και μερικά κεριά που λατρεύω . Θα γίνει άμεσα κι αυτό. Α ναι και γλυκά, δίπλες και μικρά στρογγυλά μελομακάρονα από την Αλέα.

Ο χρόνος πάντα αυτή την περίοδο δεν είναι αρκετός. Οι υποχρεώσεις στο γραφείο απίστευτες και το σπίτι αν είχε στόμα θα φώναζε "θέλω θέλω". Σημασία έχει πως δεν είμαι πολύ καλά αυτή τη περίοδο και αυτό δυσκολεύει τη διεκπεραίωση όλων αυτών των υποχρεώσεων. Σε αυτή τη φάση σκέφτομαι τι όμορφο είναι ΑΥΤΟ το σπιτικό, οι φίλοι εδώ και τη δύναμη που έχουν . Ας τα αφήσω αυτά και να πιάσω τα προσεχώς που και με βοηθούν και
απορροφούν τη γ.......η τη σκέψη (σσσσσστ παλιοκόριτσο πιπέρι)!!

Το Ελληνικό μποζολέ απ το Χατζημιχάλη,για ατμόσφαιρα και ευχή για όμορφες γιορτές με αγάπη.

Αύριο θα πάω μαζί με τη καλή μου φίλη, στο Public όπου ο ψυχοθεραπευτής-συγγραφέας Χόρχε Μπουκάι με την ευκαιρία του νέου βιβλίου "Να βλέπεις στον έρωτα", έχει μια συζήτηση για τις σχέσεις.

Τη Παρασκευή έρχεται ένα πάρτι έκπληξη της φίλης μου για τον αγαπημένο της σύντροφο -σύζυγο για τα γενέθλιά του όπου τα δοκουμένδα θα φθάσουν ως εδώ.

ΣΚ με ψώνια και δώρα διότι πρέπει να ετοιμαστώ , να τα έχω όλα στην εντέλεια, ώστε να μείνει στο τέλος χρόνος να προ ετοιμάσω το προ Χριστουγέννων πάρτι-τραπέζι στο σπίτι εδώ που θα μαζευτούμε!

Αφήνω το καλύτερο για το τέλος των εορτών ένα ταξιδάκι.


Για μένα......................:)).....................φιλί σε όλη την παρέα:))