Γυρίζω πίσω για να θυμηθώ τις 20 δρχ. εβδομαδιαίως, την αποταμίευση για την αγορά στο τέλος της εβδομάδας ενός lp, και τα συναισθήματα χαράς και ολοκλήρωσης.
Έρχομαι να θυμηθώ την ανταλλαγή ρούχων, βιβλίων με τις φίλες μου και το συναίσθημα χαράς του "καινούργιου".
Μικρά εύκολα και αγαπημένα!!
Πόσα έβγαλε στη φόρα η σημερινή χρεοκοπία!!Τα προηγούμενα χρόνια της ψευτο-ευημερίας αναστήθηκαν καλομαθημένοι η κακομαθημένοι ανθρώποι Συνώνυμο το ακούω, το ίδιο είναι.
Μύηθηκαν οι μαμάδες κυρίως, να γαλουχήσουν τα παιδιά με μπόλικο "δεν μπορώ να περιμένω".
Αποτέλεσμα είναι να έχουν πληθύνει όλοι αυτοί οι καλό-κακομαθημένοι, να δυσκολεύουν τη ζωή των συνανθρώπων τους αλλά και τη δική τους. Συναντώ όλο και περισσότερες υπερήλικες μαμάδες να νταντέυουν, να πλένουν και να σιδερώνουν,τα κατά τα άλλα μορφωμένα με master,"μεσήλικα παιδιά" τους. Παιδιά που έρχονται σε απόγνωση με την παραμικρή δυσκολία της καθημερινότητας.
Δυσκολίες βλέπουν στην μετακίνησή τους, στο φαγητό τους, δυσκολίες ακόμη και με ένα απλό συνάχι, με ένα καύσωνα. Δυσκολία προσαρμογής στην αλλαγή δεδομένων. Τι ταλαιπωρία!! Χωρίς στερήσεις, αλλά με απαιτήσεις.
Είναι η μόνη φορά που δεν χρησιμοποιώ το εμείς και βγάζω τον εαυτό μου απ έξω. Είμαι απ έξω σε αυτό το κομμάτι και χαίρομαι που τα αγόρια μου δεν μεγαλώνουν έτσι. Έχει γεμίσει, και γύρω μου, ο τόπος από τέτοιους ανθρώπους. "Παραμορφωμένους" ενήλικες, γιάπηδες και μη,με τροφή συναγωνισμού διδακτορικών διατριβών και κινητών, με τζιπ και μηχανές υψηλού κυβισμού, που δεν σέβονται και δεν βλέπουν πέρα απ τον εαυτό τους κανένα. Α ναι, βλέπουν τη μαμά και το μπαμπά. Τον "σωτήρα" τους. Καλούνται να διαχειριστούν τα οικονομικά εταιρειών, όταν δεν είναι ικανά άτομα να διαχειριστούν τα απλά προβλήματα της καθημερινότητάς τους. Μιζεριάζουν, πελαγώνουν και καταρρέουν. Δεν είναι ικανοποιημένα με τίποτε. Εδώ θυμάμαι την διαφήμιση που άκουγα στη τηλεόραση πιο μικρή , ένα τυπάκι μικρό που έκλαιγε και έλεγε :"το σαπούνι μου όλο μου το παίρνουνε"!!
Προκειμένου λοιπόν να επιβιώσουν και να επιβραβευτούν, καταπατούν τα πάντα με την στήριξη της δόλιας αλλά "υπεύθυνης" τελικά μαμάς.
Σπουδές αιώνιες απ τους γονείς, θέση, όχι ότι κι ότι, εργασίας με μέσον επίσης,τζιπ παρκαρισμένο στη γωνία στο πεζοδρόμιο "όπου βρουν", μηχανή εκεί που δεν επιτρέπει στους πεζούς να περάσουν, χρεωμένες πιστωτικές κάρτες για σινιέ γραβάτες και μοκασίνια, διακοπές με γονεϊκή οικονομική στήριξη, γάμος υψηλών προδιαγραφών πριγκιπικός, προβολή εννοείται.
Γυάλινος πύργος που γκρεμίζεται όταν έρχονται τα πρώτα σύννεφα. Πλήρης αδυναμία να αντεπεξέλθουν σε απλά απλούστατα μικροπροβλήματα, που στο τέλος παίρνουν διαστάσεις δράματος.
Η ταμπέλα του Έλληνα ,που έφθασε να μοιάζει, άσοφος, μαλθακός, δύστροπος και καλοπερασάκιας, είναι εδώ.
Μα η ζωή πέρα απ τις δυσκολίες είναι ωραία και εύκολη.
Η πολυπλοκότητα γεννήθηκε απ την ανάγκη ν απλοποιήσουμε τη ζωή μας, όμως ανάμεσα στην πρόθεση και στην άνεση χάσαμε το στόχο. Υπάρχει ο δρόμος προς την απλοποίηση. Επιβάλλεται να μην απορροφάμε σα σφουγγάρι ανούσια γνώση πια. Μας ανάγκασαν έτσι κι αλλιώς τα χρόνια που πέρασαν ας μην συνεχίσουμε. Ας εκμεταλλευτούμε την κρίση που τελικά αποδείχθηκε ο καλύτερος ψυχολόγος.
Ας απλοποιήσουμε τα πράγματα που είναι τόσο κοντά μας ξεκινώντας απ το χώρο, το χρόνο, τις σχέσεις και τον εαυτό μας.
Ας ξαναμάθουμε απ την αρχή, από εκεί που η μία άνοιγε την ντουλάπα της άλλης και μοιραζόμαστε γεμάτες χαρά και ευτυχία.
Ξεκαθάρισμα και ξεσκαρτάρισμα από έξω προς τα μέσα αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά ,αποδεικνύοντας πως δεν γεννηθήκαμε με οδηγίες χρήσεως!
