Good asset!

Όταν πριν από 15-16 χρόνια αποφάσισα να παρακολουθήσω Σχολή Γονέων, δεν μπορούσα να φανταστώ πως τα αποτελέσματα ακόμη και μακροπρόθεσμα θα ήταν πραγματικός πλούτος.

Η πρώτη εντύπωση  απ την ομάδα είναι ενθουσιασμός. Έχεις την πεποίθηση πως είσαι σωστός ,νομίζεις πως θα ακούσεις και θα επιβραβευθείs για ό,τι έχεις πράξει. Φουσκώνεις σα παγόνι από περηφάνια που συμμετέχεις.

Σιγά σιγά,

έρχονται στην επιφάνεια βιώματα, μηνύματα από οικογένεια, πρότυπα και βεβαίως μηχανισμοί προσαρμογής. Γίνεσαι ντετέκτιβ του εαυτού σου. Καλείσαι να βάλεις τάξη στο χάος. Το χάος που μέχρι εκείνη τη στιγμή το ονόμαζες  τελειότητα. 

Σε αυτό το σημείο εάν υπερισχύσει ο κακός εγωισμός, φεύγεις, διακόπτεις. Δεν αντέχεις. Είναι δύσκολο και επίπονο μαζί να παραδεχθείς σε σένα κυρίως πόσο λάθος δρόμο έχεις πάρει. Είναι δυσάρεστη η στιγμή που πρέπει να συστηθείς με το σκοτεινό εαυτό σου. Και ακόμη πιο δύσκολο είναι να το ομολογήσεις. Να τσαλακωθείς. 

Εάν μείνεις, είσαι πραγματικά έτοιμος να ξεδιπλωθείς.  Να σε αντικρίσεις. Έχεις ανοίξει ένα δρόμο φωτεινό. Έχεις αντιληφθεί πως οι ομοιότητες σε ενώνουν και οι διαφορές σε βοηθούν να αναπτυχθείς.

Η Satir το είπε!!

Αυτή είναι η μεγάλη κληρονομιά!

Η γνώση και η ωριμότητα που έρχεται μέσα από αυτή τη διαδικασία. 

Ο τρόπος που υιοθετείς μετά από ατελείωτες ώρες διεργασίας της ίδιας της συμπεριφοράς σου και η μετάδοση , αυτό κυρίως, η μεταφορά αυτής της γνώσης στα πλάσματα που έχεις κληθεί ν αναστήσεις, είναι γέφυρα . Γίνεσαι γέφυρα. Ένα γερό πέρασμα να βγουν στη ζωή. Εννοείται, όχι να γίνουν αυτό που δεν έγινες εσύ, ν ακολουθήσουν τις κομπλεξικές, ίσως, πεποιθήσεις σου. Αλλά να έχουν ελεύθερες επιλογές πολλές φορές κόντρα στις δικές σου και να βγάλουν τον καλό εγωισμό αυτόν που σέβεται, δίνει χρόνο και χώρο και πάνω απ όλα ξέρει ν αγαπά.

Είναι το καλύτερο good asset!!

Αυτό που μαθαίνεις είναι, πως όσο πιο σκούρα είναι η νύχτα τόσο πιο καλά ξημερώνει!!

Μου το θύμισε η Tali τελευταία, τώρα που διαλύθηκαν.

"For a moment freedom"

Επιλέγω αυτή την αισιόδοξη  στιγμή να γράψω. Σκέφτομαι θετικά,  επεξεργάζομαι γύρω μου αντικείμενα που μέχρι τώρα περνούσαν απαρατήρητα. Το καθ ένα κρύβει κάτι σημαντικό. Γυρίζω πίσω. Συναντώ ένα δρόμο με απίστευτες δυσκολίες. Ένα δρόμο κοπιαστικό. Ένα δρόμο,  που ήταν ασφαλτοστρωμένος και έγινε δύσβατος. Που πρόσφερε τα πάντα, κι έγινε έρημος.

Η επιτακτική ανάγκη του να είμαι αληθινή,  να μη μπω στο τρυπάκι της ιδιοτέλειας, ανέτρεψε τα πάντα. Υπήρχε θέληση. Υπήρχε στόχος, σοβαρός. Άρα, πρόγραμμα. Έβαλα μολύβι και χαρτί, όπως έκανε ο τσιφούτης μπακάλης της παλαιάς γειτονιάς, και πορεύτηκα. Έχτισα.Το μόνο που δεν σκέφτηκα, ποιος φταίει!!

Δεν είχε νόημα!

Αυτά σε προσωπικό επίπεδο.

Τώρα, σήμερα, που δεν υπάρχει διέξοδος από πουθενά. Που οι άνθρωποι "καλομάθαμε", στο εύκολο χρήμα, που βολεύτηκαν σόγια και σόγια σε θέσεις Υπουργείων, που στόχος ακόμη και του απλού πολίτη ήταν το εύκολο χρήμα, πόσο λοιπόν των υψηλά ιστάμενων ανά τον κόσμο, ας αλλάξουμε νοοτροπία. Ας μπούμε συνειδητά σε δύσβατο δρόμο. Ας πάρουμε χαρτί και μολύβι εσόδων -εξόδων στα μικρά. Ας σταματήσουμε, όσοι, να σκεπάζουμε τις πισίνες μη και μας εντοπίσει το ελικόπτερο και πληρώσουμε. Να πληρώσουμε ,όσοι. Χλίδα τζάμπα?? Όπως λέει και ο αγαπητός Σταμάτης Φασουλής. Όλα έχουν ένα τίμημα σε αυτή τη π........, (sorry) τη ζωή. Όλοι μαζί και ο καθ ένας ξεχωριστά ας κάνει κάτι.

Συγνώμη, αλλά οι άνθρωποι που πάντα ήταν σε δύσκολο δρόμο, αυτοί επιβαρύνθηκαν και συνεχίζουν να είναι. Οι υπόλοιποι, τα λαμόγια, πάλι θα την κάνουν. 

Νο??

Δε θα σκεφτώ πια ποιος φταίει !

Επανέρχομαι και με ακούω. Δεν με στεναχωρεί που βγαίνω λιγότερο. Που δεν τρέχω για shopping επίδειξης. Δεν με στεναχωρεί καθόλου που δεν σχεδιάζω Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Μέσα από αυτή τη δύσκολα απίστευτα κατάσταση, εκπαιδεύομαι ακόμη. Εκπαιδεύω τα παιδιά, δυναμώνω τις αντοχές τους. Εκτιμώ, πόσο μα πόσο εκτιμώ την καθημερινότητά μου. Αυτήν, την πεζή.

Αισθάνομαι τυχερή που είμαστε όλοι υγιής. Αισθάνομαι τυχερή που αγαπάω με όλη μου την καρδιά.

Εξ άλλου πιστεύω πως νικητής είναι αυτός που προσαρμόζεται εύκολα στις αλλαγές και παλεύει.

Ο κουρδικής καταγωγής Αυστριακός Karuan ,παίζει και φθινοπωρινά μου ταιριάζει.