Ο χρόνος που περνά στέκεται αυστηρός, γλυκός, τιμωρός κάποιες φορές, πραγματικά,αλλά και γενναιόδωρος. Το συναίσθημα που μας δημιουργείται στο πέρασμά του είναι ανάλογο με τις πράξεις , τις σκέψεις, την δοτικότητα, τη προσφορά και τις ενοχές μας. Το σίγουρο είναι πως με αυτά και μ εκείνα δεν κατάλαβα πως πέρασε ο καιρός. Σκέφτεσαι και μεταθέτεις μια γραφή για την επόμενη εβδομάδα και με αστραπές βροντές και ηλιόλουστες ημέρες, η επόμενη εβδομάδα γίνεται μήνες.
Τίποτε!! Εκεί που αγαπάς ξαναγυρίζεις. Τέλος!!
Η Βανεσσούλα η μία και μοναδική ανιψιά ανάμεσα στα αγόρια ολοκλήρωσε τις σπουδές της . Πήρε το πτυχίο της. Είμαι πολύ υπερήφανη για αυτό το καλό κορίτσι. Είναι μια έξυπνη και ευφυής καλλονή. Διότι καλλονή χωρίς εξυπνάδα δεν είναι καλλονή. Εύχομαι τα καλύτερα και είμαι σίγουρη και το πιστεύω, πως μέσα στις δυσκολίες των καιρών τ αστεράκια πάντα λάμπουν. Εξ άλλου έχει να μοιάσει το παιδί!!!
Και μιας και λέω για πτυχίο, μου έρχεται στο μυαλό η απόφαση και η φοίτησή μου στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου CNAM Paris ( Gestionnaire des etablissements medicaux et medico-sociaux-Διοίκηση Μονάδων Υγείας) στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Απόφαση και ανάγκη για προσωπική ανάπτυξη και βελτίωση. Από τον Οκτώβριο λοιπόν στα θρανία! Λίγο η αισιοδοξία που δεν πρέπει να χάνουμε, λίγο η τάση για δημιουργία και αυτοβελτίωση, είναι πραγματάκια που μας βοηθούν να γινόμαστε καλύτεροι. Καλύτεροι και σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Οι αλλαγές να μην μας γυρίζουν πίσω.
Διότι εδώ που τα λέμε τώρα έχουμε αλλάξει. Έχει αλλάξει ο τρόπος που κοιτούν και μιλούν οι άνθρωποι. Η στάση "Άρτεμη Μάτσα" σε κατοχική ταινία άνθησε και επέστρεψε με όσα μας βρήκαν και η εποχή των σπηλαίων με τα ρόπαλα. Προσωπικά δεν χάνω τις ευαισθησίες, το χιούμορ, και τη θέληση για ζωή.Τη ζωή. Αυτή που μας χαρίστηκε και αυτή που μας "ορίστηκε". Μόνο και μόνο που αυτή τη ζωή τη ζω με δράση, υγιής, ναι και με στερήσεις, περπατώντας και απολαμβάνοντας τον ήλιο απ έξω και όχι από κανένα παράθυρο θεραπευτικού ιδρύματος, είμαι ευχαριστημένη. Χαίρομαι τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και με κάθε ευκαιρία τους ξαναγαπώ..
Ξαναγάπησα! Δεν έχει σημασία που αυτό αφορά ήδη αγαπημένα πρόσωπα. Ξαναγαπώντας δημιουργείς ισχυρούς δεσμούς. Να το ξέρεις!!
Αγάπησα και ξανά αγάπησα τις αδελφές μου.
Αγάπησα και ξανά αγάπησα τους φίλους μου.
Αγάπησα και ξανά αγάπησα κι εσένα.
Η αγάπη είναι συναίσθημα ελευθερίας. Ελευθερίας που στηρίζεται και σε κανόνες. Η φυγή απ τους κανόνες δεν είναι ελευθερία.
Νομίζεις πως είσαι ελεύθερος φεύγοντας??Νο no!!
Οι κανόνες σε ακολουθούν παντού. Πλανάται όποιος πιστέψει πως ελευθερία εκτός κανόνων, είναι ελευθερία. Μιλάμε για τέλεια σκλαβιά.
Σκλαβιά του εαυτού μας.
Η χειρότερη.
Ο πατερούλης έφυγε.
ΟΧΙ δεν έφυγε!
Ο πατερούλης έφυγε. ΟΧΙ ΟΧΙ!!
Δεν έφυγε. Ποτέ δεν θα φύγει. Ήταν όμορφος, καλοζωισμένος, καλοσυνάτος, χορτάτος, τρυφερός, προστατευτικός, φίλος. Είχε χιούμορ, τραγουδούσε. Ήταν πολύ κοντά μας σε όλα. Πέρα απ τη λύπη, η σκέψη μου είναι και θα είναι κοντά του. Στιγμές ζωής που δεν θα σβήσουν, που αξίζουν. Σιγοτραγουδώ κάθε φορά που πηγαίνω κοντά του, γιατί του άρεσε να είμαστε χαρούμενοι, σα παιδιά.
"Ο,τι αξίζει είναι στιγμές"(Μ. Χατζηδάκης). Το άκουσα χθες επιστρέφοντας και ήταν μόνο για εκείνον.
